Δύο μαρτυρικές ώρες σε πολυτελές καφέ με πιάνο,
πολλοί μακροσκελείς μονόλογοι για χελώνες, eurovision κ τα ποσοστά αυτοκτονιών στον αρκτικό κύκλο,
ένα παθιασμένο εγκώμιο για την Άννα Βίσση,
πολύ κρύο,
και ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Δηλαδή όχι ακριβώς το καλύτερο, ήθελα όμως να κάνω πιο πιασάρικη την πρώτη παράγραφο.
Ήταν μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη στο μακρυνό Όσλο, όπου όπως η μισή παγκόσμια διαδυκτιακή κοινότητα γνωρίζει, είχαμε πάει για Χριστούγεννα εγώ και η συμπλόγκερ efou. Επειδή είμαστε πολύ κοινωνικά άτομα, η ψυχή της παρέας, η χαρά της ζωής, το πνεύμα των Χριστουγέννων(άσχετο) αλλά και γεννημένοι bookcrossers, είχαμε στείλει μήνυμα στο σκανδιναβικό forum του bookcrossing πως καταφθάνουμε, για να γνωρίσουμε τους βόρειους βιβλιολάτρεις. Τελικά μία μόνο μπόρεσε να έρθει, μα ήταν (υπέρ)αρκετή.
Εκτός από βιβλία, δεν της είχαμε φέρει κάτι από Ελλάδα, γι' αυτό τη στήσαμε μισή ώρα, να 'χει κάτι να μας θυμάται.
Κι αυτή όμως, έδωσε τον καλύτερο της εαυτό, με ένα φοβερό ρεσιτάλ πολυλογίας για όλα τα βαρετά θέματα του κόσμου.
Σε κάποια φάση άφησα τα δύσκολα στην efou και "αποσύρθηκα" να κοιτάζω το συντριβάνι για να περάσει ο πονοκέφαλος. Βαριεστημένα απάντησα ένα "Neil Gaiman", απαντώντας μάλλον στην πρωτότυπη ερώτηση "ποιός είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;"
"Α, το αγαπημένο βιβλιοπωλείο του Gaiman είναι εδώ, λίγο πιο κάτω"!
Γιατί είμαστε ακόμα εδώ είπαμε;

Το βιβλιοπωλείο Tronsmo είναι σίγουρα ένα απ' τα πιο ιστορικά βιβλιοπωλεία του Όσλο και όλης της Νορβηγίας. Ιδρύθηκε το 1973, και έχει συνδυάσει τ' όνομα του με τον ποιητή Allen Ginsberg που ισχυριζόταν πως είναι το καλύτερο βιβλιοπωλείο του κόσμου, και τον συγγραφέα Neil Gaiman, που το θεωρεί ένα απ' τα καλύτερα.
Αν περιμένετε να δείτε κάτι εντυπωσιακό σε μέγεθος και ντιζάιν, καλύτερα να επιστρέψετε στον Παπασωτηρίου. Μικρό, με μια απλή τζαμαρία, ξύλινα ράφια και κλειστοφοβικό υπόγειο, δεν είναι πως "βγάζει μάτι". Η ουσία του όμως είναι αλλού.
Σαφώς πολιτικοποιημένο, με πολύ μεγάλο αριθμό πολιτικών βιβλίων που αφορούν τόσο τον δυτικό όσο και τον "τρίτο" κόσμο, το φεμινιστικό κίνημα, την παγκοσμιοποίηση, την pax americana, με μια ροπή προς τα αριστερά. Διαθέτει μεγάλη γκάμα gay και λεσβιακής λογοτεχνίας, βιβλία τέχνης -κυρίως φωτογραφίας- και παιδικών βιβλίων. Διάσημο όμως είναι για το υπόγειο του, που είναι γεμάτο κόμιξ!

Ευχάριστη έκπληξη, τα περισσότερα βιβλία ήταν στ' αγγλικά, και οι τιμές υψηλές για τα νορβηγικά δεδομένα, χαμηλές για τα ελληνικά(χμμμ). Φυσικά γίναμε πωπός και εσώρουχο(sic) με τους υπαλλήλους, που μόλις έμαθαν πως είμαστε Έλληνες άρχισαν να μας "πετάνε" ελληνικές λεξούλες, ονόματα και φράσεις. Και εννοείται πως έγινα και εκεί ρεζίλι, όταν προσπαθώντας να θυμηθώ ένα Νορβηγό συγγραφέα να τους ευχαριστήσω, μου ήρθε και δυστυχώς το άφησα να βγει κιόλας, ο Knut Hamsun, ίσως ο πιο αμφιλεγόμενος συγγραφέας στη Νορβηγία, λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Κάτι σημαντικό που πρέπει να ειπωθεί είναι πως το Tronsmo είναι ανεξάρτητο, δεν ανήκει σε καμία αλυσίδα βιβλιοπωλείων. Αυτό του στοίχησε, αφού λίγα χρόνια πριν, ήταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Μόλις έγινε γνωστό, οι Νορβηγοί -οι οποίοι είναι και φανατικά βιβλιόφιλοι- άρχισαν να δηλώνουν την αλληλεγγύη και την υποστήριξη τους στο αγαπημένο Tronsmo. Σε μία τελευταία προσπάθεια οι ιδιοκτήτες έκαναν μια καμπάνια που έλεγε: "δεν αρκεί να μας στηρίζετε, πρέπει να αγοράζετε κιόλας!" και το θαύμα έγινε, όπως είπε και η πολυλογού φίλη μας, πλέον είναι πάντα γεμάτο..!

25.2.09
Tronsmo
21.12.08
Φως και καλλιγραφία

Sara David , originally uploaded by Heart Industry.
Αναζητώντας δείγματα καλλιγραφίας, μεγάλων δημιουργών με πρώτο και αγαπημένο τον Hassan Massoudy, μια καλλιγραφία του οποίου έχω διαλέξει να κάνω τατουάζ, ανακάλυψα μια πολύ ιδιαίτερη και εφήμερη μορφή έκφρασης της καλλιγραφίας, την καλλιγραφία με φως. Μπορείτε να την βρείτε, με διαφορετικά ονόματα, σχεδόν όσα και οι δημιουργοί της και αποφάσισα να σας παρουσιάσω, εδώ τους σημαντικότερους.
Julien Breton
Poésie, originally uploaded by Kaalam.
Στην προσωπική του ιστοσελίδα, μπορείτε να βρείτε αντί για το τυπικό βιογραφικό, τις επιρροές του (influences) καθώς και δείγματα δουλειάς (gallery, photos, videos). Μην παραλείψετε να περάσετε και από typo, όπου μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε και να το δείτε να εμφανίζεται, με την δική του «γραμματοσειρά» ή καλύτερα, με τον δικό του πειραματισμό, με το αλφάβητο.
Lumière, originally uploaded by Kaalam.
Σε καμία περίπτωση, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το τμήμα gallery->light calligraphy, τμήμα του οποίου είναι διαθέσιμο και στο flickr.
Nuit blanche 2007, originally uploaded by Kaalam.
Ο ίδιος δηλώνει, πως οι φωτογραφίες, από τις Light calligraphies, δεν έχουν «πειραχθεί» ηλεκτρονικά και με μια προσεκτικότερη ματιά, αυτό φαίνεται. Για ποιο όμως λόγο, είναι σημαντική αυτή η δήλωση;
Εδώ, θα κάνω μερικές διευκρινήσεις, για τους λιγότερο «μυημένους» στη φωτογραφία. Η φωτογραφία είναι, στην πιο απλή εξήγησή της, ο χειρισμός του φωτός. Ρυθμίζοντας το πόσο φως(διάφραγμα) θα «αγγίξει» την ευαίσθητη επιφάνεια (παλαιότερα φιλμ και τώρα πλέον αισθητήρες φωτός), σε συνδυασμό με την χρονική διάρκεια(ταχύτητα), που θα κρατήσει αυτό το «χάδι», μας δίνει το αποτέλεσμα.
Στις απλές φωτογραφικές μηχανές (compact) υπάρχουν αυτοματοποιημένα προγράμματα, με τα οποία μπορούμε να φωτογραφίσουμε τα πάντα και να πάρουμε ένα αποτέλεσμα, περίπου σαν αυτό που βλέπουμε. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν το φως είναι λίγο και ακόμα και εμείς δυσκολευόμαστε να δούμε τις λεπτομέρειες. Εκεί το ελάχιστο φως, μπορεί και δημιουργεί εικόνες από μόνο του. Αν καταφέρουμε και κρατήσουμε την είσοδο του φωτός (φωτοφράκτη) ανοιχτή, για πάνω από 30 δευτερόλεπτα, το μόνο, που καταφέρνει και «γράψει» είναι το φως και οτιδήποτε άλλο κινείται εξαφανίζεται. Η ευαίσθητη επιφάνεια, δεν μπορεί να το διακρίνει. Σαν να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, με απόλυτο σκοτάδι και ενώ γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι, που κινούνται, εσύ δεν τους βλέπεις. Αν κάποιος ανάψει έναν φακό και αρχίζει να τον κουνάει δεξιά και αριστερά, θα μπορείς να διακρίνεις μόνο το φως και όχι τον άνθρωπο.
Έτσι, κάπως λειτουργεί και η light calligraphy. Νύχτα, σε εξωτικά συνήθως περιβάλλοντα, ή σε κλειστούς και ελεγχόμενου φωτός χώρους, ο Julien με έναν φακό ή και με παραπάνω, καλλιγραφεί στον αέρα. Σχεδιάζει περίτεχνες καλλιγραφίες, χωρίς ο ίδιος να τις βλέπει, κινείται διαρκώς για να μην «γράψει» και ο ίδιος στην φωτογραφία, ενώ ο φωτοφράκτης της φωτογραφικής παραμένει ανοιχτός. Και το φως «γράφει» την κίνηση και το τελικό αποτέλεσμα είναι καλλιγραφίες, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Δεν μπορούν να διορθωθούν. Θα πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο εγχείρημα, ξανά και ξανά για να υπάρξει η τέλεια φωτογραφία.
Marko-93
Γεννημένος το 1973, στην Saint-Denis, 93, δηλώνει αυτοδίδακτος, στην τέχνη Kalligraffism και δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω αφού η τέχνη του, πρόκειται για έναν συνδυασμό φωτός, graffiti και καλλιγραφίας, που μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει να βρω κάποιον άλλον, σε αυτό το είδος. Πιστεύω ότι είναι η ονομασία, που έχει δώσει για την μοναδική τεχνική του, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ:
Στην σελίδα του στο myspace, μπορείτε να δείτε, πάρα πολλά δείγματα, από την άλλη του μεγάλη «αγάπη» το body-painting αλλά και άλλους πειραματισμούς. Λιγότερο «πειθαρχημένος» ως προς τις βασικές αρχές της καλλιγραφίας, με μεγαλύτερη διάθεση για πειραματισμό και πολύ ένταση, σε ότι κάνει, είναι πιο κοντά, στα δικά μου αισθητικά πρότυπα, χωρίς να θαυμάζω λιγότερο τον Julien. 
Rezine69
Lightgraff 2001 2007 REZINE69. Ambiance and travel
Ανέβηκε από REZINE69
Κατάφερε και ένωσε τον Julien, τον Marko-93, τον Deter καθώς και τον Δάσκαλο Massoudy, σε μια έκδοση, με τίτλο Lightgraff, που θεωρείται η πρώτη έκδοση, για αυτό το είδος της τέχνης, ενώ περισσότερα, σχετικά με την γραφή με το φως, μπορείτε να βρείτε και στο Lightgraff.org.
Ο Rezine69 είναι επίσης, μεταμοντέρνος καλλιγράφος, που οι καλλιγραφίες του, δεν εμπίπτουν στις γνωστές νόρμες της κλασσικής και αυστηρής καλλιγραφίας. Προσωπικά οι «υπαρκτές» καλλιγραφίες του, με εντυπωσιάζουν περισσότερο από τις φωτεινές, τις οποίες και νιώθω λίγο πιο πρόχειρες και λίγο πιο αβανταδόρικες, τόσο σε σύγκριση με τους άλλους δύο καλλιτέχνες, όσο και σε σύγκριση με το «υπαρκτό» έργο του.
Αν σας «άνοιξα» την όρεξη με το φως και τα «παιχνίδια» του, σας προκαλώ να πειραματιστείτε, ειδικά τώρα που λόγω Χριστουγέννων, τα φωτάκια και τα λαμπάκια είναι παντού. Θα χρειαστείτε μόνο μια φωτογραφική μηχανή, που να μπορεί να ρυθμιστεί η ταχύτητα, πάνω από 30 δευτερόλεπτα και μπορεί να είναι κάποια παλιά αναλογική με φιλμ. Δύσκολα βρίσκει κανείς μια DSLR τη σήμερον, σε ένα σπίτι πρόχειρη. Για όσους δύσπιστους, ως προς το αποτέλεσμα του πειραματισμού, να θυμίσω ότι ένα χρόνο πριν, σε μια γιάφκα, ζωγράφισαν ταυτόχρονα, πάνω από 10 άτομα! Σας θυμίζει κάτι;
9.11.08
Gomorra
gomorrah_by_robertosaviano.jpg)
Ο Saviano εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην περιοχή της Καμπάνια. Εκεί είχε την τύχη ή την ατυχία να συναναστραφεί με το "Σύστημα", όπως καλείται στην περιοχή η Καμόρρα. Μετά από προσωπικά βιώματα και εκτεταμένη έρευνα αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο πάνω στο θέμα. Και δεν έγραψε απλά ένα βιβλίο, έγραψε ένα αριστούργημα που απειλεί να κοστίσει την ίδια του τη ζωή. Στο βιβλίο αποκαλύπτει μέσα από μαρτυρίες αναμεμιγμένων ανθρώπων το πως ακριβώς λειτουργεί το Σύστημα, δίνοντας ονόματα, μέρη και καταστάσεις. Φυσικά, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου ο συγγραφέας άρχισε να λαμβάνει απειλητικά μυνήματα από την Καμόρρα. Πλέον, 2 χρόνια μετά, κυκλοφορεί-όσο κυκλοφορεί-με μόνιμη συνοδεία αστυνομικών. Μάλιστα, μετανοημένο μέλος μιας ισχυρής φαμίλιας της Καμόρρα δήλωσε ότι υπήρχε "συμβόλαιο θανάτου" σύμφωνα με το οποίο η μαφία θα έβγαζε το Saviano από τη μέση μέχρι τα φετινά Χριστούγεννα. Πρόσφατα ο συγγραφέας δήλωσε ότι έχει σκοπό να φύγει από τη χώρα για να μπορέσει να ξαναστήσει τη ζωή του 'ελεύθερος'.
Δυστυχώς, δεν μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω για το βιβλίο γιατί δεν το έχω διαβάσει ακόμη. Χτες όμως είδα την ταινία Gomorra του Matteo Garrone, που βασίστηκε στο βιβλίο. Για την ακρίβεια, στην ταινία παρουσιάζονται μερικές μόνο από τις ιστορίες-μαρτυρίες του βιβλίου.
Η ταινία είναι αρκετά ωμή και καταφέρνει να σοκάρει χωρίς να συγκινεί λόγω της ντοκυμαντερίστικης μορφής της. Ιστορίες νέων αντρών που προσπαθούν να επιβιώσουν μες στη σκληρή πραγματικότητα. Ιστορίες ανθρώπων ικανών που πληρώνονται με ψίχουλα και δεν μπορούν να διδάξουν την τέχνη τους γιατί το Σύστημα τους δένει τα χέρια. Ιστορίες μικρών παιδιών, που πριν καλά καλά μπουν στην εφηβεία πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο και να πάρουν το "βάφτισμα του πυρός" από τη μία ή την άλλη πλευρά. Ιστορίες ανθρώπων που ήρθαν, είδαν και απήλθαν, οι μόνες ελπιδοφόρες. Η πιο τραγική όμως ιστορία είναι αυτή με τις επιχειρήσεις ταφής τοξικών αποβλήτων. Πρόκειται για μια πραγματικότητα την οποία ζουν χιλιάδες αγρότες του ιταλικού νότου, οι οποίοι αναγκάζονται να πουλήσουν τη γη τους στην Καμόρρα για να θαφτούν εκεί τόνοι και τόνοι τοξικών αποβλήτων. Αποτέλεσμα: τεράστια αύξηση των ποσοστών θανάτων από διάφορα είδη καρκίνου, γη νεκρή και μολυσμένη με επιπτώσεις στην αγροτική παραγωγή και τα υπόγεια ύδατα, εργάτες καμμένοι από παράπλευρες απώλειες.
Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφέρω λίγα πράγματα σχετικά με την Καμόρρα που θα βοηθήσουν στην κατανόησή της ταινίας. Η Καμόρρα σε αντίθεση με την Cosa Nostra, τη μαφία της Σικελίας , έχει μια λιγότερο πυραμιδοειδή μορφή. Αποτελείται από περισσότερους μικρούς πυρήνες, ή φαμίλιες, οι οποίοι πολλές φορές συγκρούονται μεταξύ τους. Το γεγονός αυτό καθιστά την Κομόρρα λιγότερο επιρρεπή σε περιπτώσεις σύλληψης αρχηγών της από την αστυνομία.
Το 2004-5 δύο από τις σημαντικότερες φαμίλιες της Καμόρρα άνοιξαν μεταξύ τους μία ιδιαίτερα αιματηρή βεντέτα, η οποία έμεινε γνωστή ως η βεντέτα της Σκάμπια , που είναι προάστιο της Νάπολης, με τραγικό απολογισμό περισσότερα από 100 θύματα. Από τότε και μέχρι σήμερα η κατάσταση παραμένει έκρυθμη και τα θύματα εξακολουθούν να ξεπερνούν τα 100 ανά έτος. Αυτός είναι και ο "πόλεμος" που αναφέρεται συχνά στην ταινία και η Σκάμπια είναι η περιοχή όπου διαδραματίζονται οι περισσότερες ιστορίες.
Για την ιστορία να πω ότι η ταινία Gomorra κέρδισε το Grand Prix του φεστιβάλ των Καννών και είναι η επίσημη συμμετοχή της Ιταλίας στην κατηγορία ξένης ταινίας των Όσκαρ. Κατά τη γνώμη μου αξίζει πραγματικά τη νίκη, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι θα την πάρει, μιας και είναι ακετά δύσκολη ταινία, ίσως όμως η τεράστια απήχηση που έχει σε όλο τον κόσμο να λειτουργήσει υπέρ της...ίδωμεν...
Κλείνοντας πάρτε και το τραγουδάκι Pensa που έχει γραφτεί για ανθρώπους σαν το Saviano που έχουν τα κότσια να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή καταγγέλλοντας τη μαφία, αλλά και για ανθρώπους που έχουν τα κότσια και τη θέληση να ξεφύγουν από τη ζωή αυτή...
21.10.08
The Readers Of Homer
Όταν η Kathryn Holhwein, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια ετοιμαζόταν να βγει στη σύνταξη, έπαθε ταράκουλο. έχετε δει πως είναι μια γυναίκα κανα-δυο μήνες πριν συνταξιοδοτηθεί; είδε κανείς τη μάνα μου; τέρας!
φανταστείτε λίγο μια κυρία που σε όλη της τη ζωή ήταν σε επαφή με νέο κόσμο, κύκλους διανοούμενων κ ανθρώπους επιπέδου, να της πει κάποιος πως δε μπορεί πια να διδάξει λόγω ηλικίας.. κόλαση! η Kathryn έχασε τους φοιτητές (επί 40χρόνια οργάνωνε σεμινάρια για την "Ομηρική φαντασία"), την όρεξη κ τον ύπνο της.
ένα ξημέρωμα λοιπόν, γύρω στις 5 το πρωί, έκανε ένα διάλειμμα απο το κέντημα όταν της ήρθε η ιδέα: "ξενυχτάω που ξενυχτάω, δεν οργανώνω καμιά ολονυχτία Ομήρου να περάσει κ η ώρα;" κ ιδρύει τον Readers Of Homer, ένα σύλλογο γαμηστερότατο!
οι συναντήσεις τους είναι βραδινές κ γίνονται σε θέατρα, βιβλιοθήκες, ή στο ύπαιθρο. οι συμμετέχοντες διαβάζουν αποσπάσματα ραψωδιών της Ιλιάδας κ της Οδύσσειας, χωρίς περαιτέρω σχόλια κ συζητήσεις. μόνο μάχες, μίσος, πάθη, έρωτας, θεοί, βασιλείς, εξαιρετικό!
σήμερα ωστόσο, η συνάντηση θα είναι κάπως διαφορετική. πρώτον, γιατί θα είναι ολοήμερη, από τις 830 μέχρι τις 730 (σε λίγο τελειώνει δηλαδη). δεύτερον, γιατί δε διοργανώνεται στην Αμερική, μα στην Αίγυπτο, κ συγκεκριμένα στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας! η ανάγνωση γίνεται σε τρεις γλώσσες, ελληνικά, αραβικά κ αγγλικά.
κ για όλους εμάς που θα θέλαμε να είμασταν εκεί, η σούπερ γιαγιά οργανώνει κ άλλη μία τέτοια συνάντηση, φέτος το καλοκαίρι. λίγο πιο κοντά αυτή τη φορά, στη γεννέτηρα (μάλλον) του Ομήρου, τη Δασκαλόπετρα της Χίου.
πάμε;
15.10.08
Οι περιπέτειες μιας βιβλιοθήκης
Όλα άρχισαν όταν ο Δημήτριος Βικέλας επέλεξε να αφήσει την βιβλιοθήκη του στον Δήμο Ηρακλείου και όχι στη γενέτειρά του την Ερμούπολη, αλλά ούτε στην πόλη της καταγωγής του την Βέροια. Η προβολή του Ηρακλείου στις αρχές του 20ου αι. διεθνώς, λόγο των αρχαιολογικών ευρημάτων από τις ανασκαφές στην Κνωσό, Φαιστό, Αγ. Τριάδα και Γόρτυνα, πιθανότατα τον έκαναν να πάρει αυτή την απόφαση και η περιπέτεια αυτής της βιβλιοθήκης άρχισε...
Οι πρώτες κατοικίες του υπήρξαν ανήλια με μούχλα και υγρασία δωμάτια, ενώ ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που προκηρύχτηκε παραμονές του πολέμου, έληξε άδοξα... Τα 10 σχέδια που κατατέθηκαν για επιλογή κάηκαν σφραγισμένα, όταν βομβαρδίστηκε το Δημαρχείο.
Ο πόλεμος βρίσκει την βιβλιοθήκη στο Δημοτικό Μέγαρο των Αχτάρικων, που το αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης και το κάτω απ' αυτό υπόγειο έγιναν στην αρχή καταφύγιο και όταν στάλθηκαν τρόφιμα για βοήθεια από τον Ερυθρό Σταυρό το 1943, αποθηκευτικός χώρος. Στο αναγνωστήριο αποθήκευσαν τα τσουβάλια με τρόφιμα και από μια τρύπα που άνοιξαν στο τσιμεντένιο πάτωμα, έριχναν στο υπόγειο χύμα το σιτάρι.
Με τον συμμαχικό βομβαρδισμό μία από τις βόμβες γλίστρησε από τα τείχη και βρέθηκε στο χώρο του αναγνωστηρίου. Οι περίοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, περιμένοντας στην έκρηξή της, μέχρι που οι Γερμανοί, με την υπόσχεση της ελευθέριας του, έβαλαν ένα υπόδικο να την μεταφέρει έξω από το κτήριο.

Σήμερα η «Βικελαία δημοτική βιβλιοθήκη» έχει εμπλουτιστεί με πολλά βιβλία από δωρεές ατομικών βιβλιοθηκών (Γεωργίου Σεφέρη, Μάρκου Αυγέρη - Έλλης Αλεξίου και πολλών άλλων), εφημερίδες, περιοδικά, αρχεία και οπτικοακουστικό υλικό. Είναι υπεύθυνη για την διοργάνωση σπουδαίων εκθέσεων, εκδηλώσεων και για την έκδοση ιστορικού υλικού από τα βενετικά και τούρκικα αρχεία, αλλά και περιοδικών, λευκωμάτων, αρχαίων ελληνικών κειμένων λογοτεχνίας και ποίησης.
Αλλά η περιπέτεια της στέγασης συνεχίζετε...
Μετά το στατικό πρόβλημα του κτηρίου Αχτάρικα, η Βιβλιοθήκη μετακόμισε σε δύο διαφορετικά κτήρια και ο Δήμος Ηρακλείου σκέφτεται να συνεχιστεί η ενοικίαση τμημάτων του κτηρίου και μετά την συντήρηση του που υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί το Μάρτιο του 2010, αντί να παραχωρηθεί εξ’ ολοκλήρου σ’ αυτήν.

Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο θησαυρός ολόκληρος, θα βρει κάποια στιγμή το σπίτι που του αρμόζει.
Αναλυτικά η ιστορία της βιβλιοθήκης από τον τελευταίο έφορό της Ν. Γιανναδάκη ΕΔΩ
Διάφορες πληροφορίες για την βιβλιοθήκη (εκδόσεις, εκδηλώσεις κ.α.) στην ιστοσελίδα του δήμου ΕΔΩ
Η ιστοσελίδα της Βικελαίας δημοτικής βιβλιοθήκης
Το ψηφιακό αρχείο βιβλιοθήκης ΕΔΩ
Αφιέρωμα της εφημερίδας Πατρίς ΕΔΩ
και ένα δωράκι... Περιήγηση στο Ηράκλειο
5.10.08
Αυτό έχει μια μεγάλη ιστορία
Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη το πότε, αυτό που θυμόμουν από εκείνη την πρώτη φορά που το είδα ήταν πως επρόκειτο για ένα βιβλίο τεράστιο με έναν πρωτότυπο τίτλο που μόνο ερωτηματικά δημιουργούσε. Υπόθεση δεν θυμόμουν, επειδή υπόθεση δεν είχα διαβάσει. Ίσως να θυμόμουν και την εικόνα του εξωφύλλου, αλλά αυτή η ανάμνηση μάλλον προστέθηκε κάποια χρόνια αργότερα, όταν...
...έμαθα πως το βιβλίο είχε γυριστεί και σε ταινία. Επιμένοντας να μη γνωρίζω την υπόθεση, το νέο στοιχείο ήταν πλέον εκείνη η χαρακτηριστική φιγούρα που βλέποντάς την δημιουργείται μια αίσθηση χαράς, γέλιου, μια επιστροφή στην παιδική ηλικία. Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και με αυτά τα ελάχιστα που γνώριζα (ή ακριβώς επειδή ήταν ελάχιστα), ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω και μια ταινία που ήθελα να δω· κάποια στιγμή.


Πριν από δυο-τρία χρόνια, σε μια κουβέντα περί ανέμων, υδάτων, αλλά και ταινιών φαντάζομαι, είπαμε να μαζευτούμε σε ένα σπίτι να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία· ακόμα βρισκόμαστε στη φάση του μαζέματος. Έτσι, εκείνη η κάποια στιγμή δεν είχε έρθει.
Πριν ένα μήνα, μπήκα σε ένα σπίτι την ώρα που στο dvd player στριφογυρνούσε, σχεδόν κατά τύχη, η συγκεκριμένη ταινία. Σχεδόν κατά τύχη σημαίνει πως ήξερα ότι θα έβλεπαν ταινία, αλλά όχι ποια, και πως υπέθετα πως όποια κι αν ήταν η ταινία θα είχε τελειώσει εδώ και ώρες - αλλά το πρόγραμμα είχε κυλήσει διαφορετικά. Έτσι, βρέθηκα να παρακολουθώ την ταινία, έχοντας χάσει το πρώτο μισάωρο, και με ολοένα αυξανόμενη περιέργεια για το πού θα κατέληγε. Τελικά κατέληξε σε ένα εντελώς απροσδόκητο τέλος (σε σχέση με ό,τι περίμενα), σε ένα τέλος που το πρόβλημά του ήταν πως δεν έμοιαζε με τέλος, πως δεν ήταν δυνατόν να είναι έτσι ένα τέλος.


Αποφάσισα να το ελέγξω στο Internet, και τα πράγματα είχαν ως εξής: η ταινία αποτελείτο από δύο dvd, αλλά κανείς δεν το ήξερε όταν νοικιάστηκε η ταινία, ούτε οι πελάτες ούτε(;) η υπάλληλος, με αποτέλεσμα να νοικιαστεί η μισή ταινία. Επομένως αυτό που νομίσαμε ως τέλος της ταινίας δεν ήταν το τέλος, και άρα χρωστούσαμε στους εαυτούς μας να δούμε την υπόλοιπη μισή ταινία.
Έχοντας όρεξη για χειροτεχνία, αποφάσισα να κάνω σπιτική δουλειά. Δεν έψαξα να κατεβάσω την ταινία από το Internet, ούτε κατέβασα δυο-τρεις διαθέσιμους ελληνικούς υπότιτλους. Στη συνέχεια δεν έχασα μερικά βράδια συγχρονίζοντας και δοκιμάζοντας υπότιτλους και ταινία, ούτε την έβλεπα ξανά και ξανά για να διορθώνω κάποια ορθογραφικά και άλλα λάθη που έβρισκα στους υπότιτλους κατά την παρακολούθηση. Αφού λοιπόν δεν έκανα όλα τα προαναφερθέντα, ήρθε η ώρα να μη γράψω το αποτέλεσμα σε dvd και να μη δω την ταινία με την ησυχία μου ως θεατής - και έχοντας μάθει πια νεράκι τους διαλόγους.


Ύστερα από περίπου τρεις ώρες λοιπόν, κι έχοντας παρακολουθήσει μια πολύ ωραία (και αξέχαστη) ταινία, κάτι με ενοχλούσε ακόμα· και δεν ήταν το κάθισμα. Ήταν ξανά το τέλος της ταινίας! Ή μάλλον όχι ακριβώς το τέλος, αλλά η αναμέτρηση πριν από το τέλος· αν και απίθανη εφόσον φανταστική, μου φάνηκε τόσο γήινη και τόσο χειροπιαστή που λες κι ερχόταν σε αντίφαση με τον ίδιο της τον εαυτό. Πέρα από αυτή την ενόχληση όμως, σε αρκετά σημεία της ταινίας ένιωσα πως υπονοούνταν διάφορα στοιχεία που όμως ποτέ δεν είχαν αναφερθεί, συνδετικοί κρίκοι που χάθηκαν στη διαδρομή, γεγονότα που θα έκαναν την οπτική αφήγηση περισσότερο πλήρη. Έχοντας λοιπόν την πεποίθηση πως στην ταινία είχε χωρέσει αξιοπρεπώς ό,τι μπορούσε να συμπυκνωθεί σε τρεις ώρες, την επόμενη εργάσιμη ημέρα έκανα το αναμενόμενο επόμενο βήμα, πήγα και...
...αγόρασα το βιβλίο. Αυτό:

Συγγραφέας: Stephen King
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Σωτηρίου
Εκδόσεις: Λιβάνης - Το Κλειδί, 1994
Σελίδες: 1039
ISBN: 978-960-237-082-7
Ξεκίνησα την ανάγνωση και δεν ήθελα να σταματήσω. Οι χαρακτήρες εντυπωσιακοί και οι μεταξύ τους σχέσεις να συμπληρώνουν τις λεπτομέρειες του προφίλ τους. Η πόλη στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία να γεμίζει αθόρυβα, γρήγορα, και πλήρως το μέρος στο οποίο ήμουν όταν διάβαζα! Και βέβαια κάθε φορά που άφηνα από τα χέρια μου το βιβλίο, να περιμένω πώς και πώς την επόμενη φορά που θα το ξανανοίξω.


Επίσης, καθώς λίγες μόνο μέρες νωρίτερα είχα δει την ταινία, ήταν αναπόφευκτο να κάνω διαρκώς συγκρίσεις και αναγωγές από το βιβλίο στην ταινία. Πολλά στοιχεία του βιβλίου είχαν παραλειφθεί στην ταινία, πολλές σκηνές του βιβλίου συγχωνεύονταν σε μία στην ταινία (η οποία περιελάμβανε τα χαρακτηριστικότερα σημεία των αρχικών σκηνών), οι ήρωες στην ταινία εμφανίζονταν να πρωταγωνιστούν σε διαφορετικές σκηνές απ' ό,τι στο βιβλίο, το σουλούπι τους στην ταινία ήταν σαφώς ομορφότερο απ' αυτό που μου δημιουργούσε η ανάγνωση του βιβλίου, και η καταστροφή στο βιβλίο ήταν πολύ μεγαλύτερη. Όσο για τους χαμένους συνδετικούς κρίκους στην ταινία, το βιβλίο ευτυχώς συμπλήρωσε όλα τα κενά, κι έδιωξε τη θολούρα από τα ασαφή μέρη της ταινίας!


Η αναμέτρηση λίγο πριν το τέλος της ταινίας, που μου είχε αφήσει μια περίεργα αρνητική αίσθηση, στο βιβλίο ερχόταν πολύ ομαλά ως αποδεκτή εξέλιξη της ιστορίας (και αφού πλέον γνώριζα σε περισσότερο βάθος τις αντιμέτωπες δυνάμεις). Ίσως όμως η κυριότερη διαφορά μεταξύ ταινίας και βιβλίου να έγκειται στο γεγονός πως στο βιβλίο η ίδια η πόλη (ως τόπος αλλά και ως σύνολο ανθρώπων) είναι τόσο σημαντική όσο και ο καθένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Όσο για το βιβλίο αυτό καθαυτό, το πέμπτο και τελευταίο μέρος του ήταν καταπληκτικό και ως γραφή και ως εξέλιξη των γεγονότων (και με απίστευτη ταχύτητα), που έκανε ακόμα ισχυρότερη την βεβαιότητα πως άξιζε η ανάγνωση όλων αυτών των εκατοντάδων σελίδων που είχαν προηγηθεί.
Μειονέκτημα του βιβλίου, κάποια ενοχλητικά λάθη: ο Μπεν που ξαφνικά αναφέρεται ως Μπιλ, ή ο Χένρι ως Πάτρικ, το σπρέι που αντιμετωπίζεται επανειλημμένως ως ουδέτερο αλλά και ως αρσενικό στην ίδια πρόταση (και δυστυχώς υπήρχε σε πάρα πολλές προτάσεις), λέξεις που που είχαν διπλοτυπωθεί σε σε αρκετά σημεία· ίσως έχω μια εμμονή με αυτά τα πράγματα, καταλαβαίνω πως το βιβλίο είναι τεράστιο (άρα κάποιοι έλεγχοι πλημμελείς;), αλλά είναι κρίμα.


Πάντως, σκέφτομαι να το ξαναδιαβάσω. Όχι σύντομα όμως· ίσως σε είκοσι εφτά χρόνια. Ποιος ξέρει;
- Επισκεφθείτε το Ντέρι.
- Περί της ταινίας.
- Guest star στην ιστορία: η Κριστίν!
- Τα εργαλεία μιας περιστασιακής ενασχόλησης με ταινίες: μtorrent, ConvertXtoDVD, SubEdit player, Time Adjuster, χαμένοι στη μετάφραση.
- Μια ταινία για όσους θα βρεθούν κάποια στιγμή: Αναμείνατε στο ακουστικό σας.
24.9.08
Codex Seraphinianus

Ένας μυστηριώδης κόσμος χαμένος κάπου στο σύμπαν. Ένας κόσμος παρόμοιος με τον δικό μας. Ή μήπως ο δικός μας είναι παρόμοιος με αυτόν;
Το 1981 ανακαλύφθηκαν κάποια χειρόγραφα, γραμμένα σε μια άγνωστη γλώσσα την οποία κανένας γλωσσολόγος δεν γνώριζε, και δε μπορούσε να βρει κάποια συγγενική της. Σήμερα οι ειδικοί ξέρουν πως η αγνωστη αυτή γραφή, είναι πλήρως συστηματοποιημένη, όμως δεν έχουν καταφέρει ακόμα να την αποκρυπτογραφήσουν.
Τα χειρόγραφα ονομάστηκαν Codex Seraphinianus και φαίνεται πως είναι ένα είδος εγκυκλοπαίδειας ενός παράλληλου κόσμου. Πιθανώς έχει γραφτεί σε μία από τις ομιλούμενες στον πλανήτη αυτό γλώσσες, ενώ βρίσκονται παντού διάσπαρτες ενδιαφέρουσες εικόνες ζώων, φυτών, αντικειμένων, σκηνών της καθημερινής ζωής.
χωρίζεται σε 2 μεγάλες ενότητες. Η πρώτη έχει να κάνει με τη φύση και αποτελείται από 4 κεφάλαια. Παρουσιάζει τα είδη των φυτών και των ζώων, περιγράφει τον τρόπο επιβίωσης και αναπαραγωγής τους.
Η δεύτερη, που εμπεριέχει 7 κεφάλαια, παρουσιάζει τον κόσμο των "ανθρώπων". Ιστορία, τρόπος ζωής, ντύσιμο, μεταφορικά μέσα, φαγητό, αρχιτεκτονική, ψυχαγωγία.
Υποψιασμένα μου κουνελάκια, υποθέτω πως δε με πιστεύετε ε; Και έχετε δίκιο! Αν ο Τolkien θεωρείται ο αρχιερέας του φανταστικού, ο Luigi Serafini, θα έπρεπε να είναι ο Μεγάλος Μάγιστρος! Ιταλός αρχιτέκτονας, σχεδιαστής, καλλιτέχνης, έπλασε τον κόσμο του Codex Seraphinianus το 1978. Σκέφτηκε από το πώς αναπαράγονται τα δέντρα, μέχρι τον τρόπο που μετράνε τη μυωπία, και από τη μυθολογία, μέχρι τη σεξουαλικότητα των "ανθρώπων". Αν και ο τρόπος αρίθμησης που χρησιμοποίησε αποκρυπτογραφήθηκε πλήρως, το αλφάβητο και η γραμματική του, ακόμα να φανερώσουν τα μυστικά τους.
Πολλοί υποστηρίζουν πως ο Codex Seraphinianus είναι μια παρωδία του σύγχρονου τρόπου ζωής, και πως ο Serafini το έφτιαξε για να μας πει "κάτι δεν πάει καλά εδώ". Προσωπικά πιστεύω πως ήθελε απλά να εξωτερικεύσει την πλούσια φαντασία του.
Το βιβλίο είναι ψιλοσπάνιο (κυκλοφορεί σε 151 αντίτυπα), πάντως μπορείτε να το αγοράσετε από το Amazon, αν έχετε να διαθέσετε γύρω στα 400 δολάρια. Tα αξίζει όλα! Τι λέτε;
29.8.08
Τι να μας πουν κι οι χρονομηχανές!
- Τέτοια στιγμή χθες, τι ώρα ήταν;
- Σήμερα ξημερώνει νωρίτερα ή αργότερα;
- ...και βραδιάζει αργότερα ή νωρίτερα;
- Πότε θα ξαναλλάξει η ώρα;
Ουφ! Κάθε φορά που αλλάζουμε από θερινή σε χειμερινή ώρα (και το αντίστροφο), πάντα οι ίδιες ερωτήσεις, πάντα οι ίδιες απορίες, πάντα οι ίδιες αγωνίες. Κι όλα αυτά για μία και μόνο ώρα· δηλαδή για εξήντα λεπτά· δηλαδή για τρεις χιλιάδες εξακόσια δευτερόλεπτα· δηλαδή -εντάξει, σταματάω.
Έτσι είναι όμως, μοιάζει μικρή αλλαγή η μετατόπιση κατά μία ώρα, αλλά διαταράσσει την καθημερινότητά μας, το πρόγραμμά μας· κι αν όχι στην πραγματικότητα, τότε σίγουρα στην προσπάθεια που κάνουμε να συγκρίνουμε (άραγε είναι αναγκαίο;) το χθες με το σήμερα. Πολύ θα ήθελα να 'ξερα ποια θα ήταν η αντίδραση αν μετατοπιζόταν όχι η ώρα αλλά το έτος· κι όχι μονάχα για μια χρονιά, αλλά για μια δεκαετία, ή και για έναν αιώνα!
- Ας δοκιμάσουμε! είπε ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος, θα προσθέσω τριακόσια χρόνια στο ημερολόγιο. Αυτό σημαίνει να είσαι αυτοκράτορας!
Έπεσα για ύπνο και ήταν 2008, ξύπνησα και ήταν 2308. Ο ήλιος στη θέση του, καλό αυτό. Η πόλη στη θέση της, καλό κι αυτό. Το ψυγείο στη θέση του, πολύ καλό αυτό, πεινούσα σα λύκος! Άνοιξα το ψυγείο και -μπέρδεμα πρώτο: οι ημερομηνίες λήξης είχαν παρέλθει, ευτυχώς ήξερα τι είχε συμβεί και δεν έδωσα σημασία. Άνοιξα τον υπολογιστή, πήγα να σερφάρω στο Internet, είδα πως ο Firefox είχε φτάσει στην έκδοση 303, ο Opera στην έκδοση 309 και ο Internet Explorer στην έκδοση 8 Service Pack 300 -ανακουφίστηκα, οι αλλαγές δεν ήταν και τόσο μεγάλες τελικά.
- Είδες που σου τα 'λεγα; πετάχτηκε ο αυτοκράτορας. Αλλά εσύ συνέχεια δυσανασχετείς και δυσπιστείς. Ποιος τον άκουγε τώρα!
Η ημέρα συνεχιζόταν στο συνηθισμένο της ρυθμό, ο ήλιος πήγαινε να δύσει, αλλά ακόμα συναντούσα προβλήματα που δεν είχα αντιληφθεί από την αρχή, όπως: α) δεν έβρισκα το dvd «Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι», β) δεν μπορούσα να δοκιμάσω περσινά ξινά σταφύλια, γ) δεν μπορούσα να πω το ανέκδοτο με έναν Έλληνα, έναν Αιγύπτιο κι έναν Πέρση.
Τότε κατάλαβα πως η δυσκολία δεν βρισκόταν στην προσθήκη των τριακοσίων χρόνων, αλλά στην ανυπαρξία τριακοσίων χρόνων παρελθόντος. Παραήταν μεγάλο το κενό για να μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί του. Α ρε αυτοκράτορα της δεκάρας (είχαν δεκάρες στο Βυζάντιο;), εγώ φταίω μετά που γκρινιάζω;
- Κάνω πως δεν άκουσα αυτό που είπες, διότι είμαι και αυτοκράτορας και ελέω Θεού και πορφυρογέννητος και μεγαλόψυχος, αλλά να ξέρεις πως είχα ήδη αντιληφθεί πριν από εσένα αυτή τη χμ... δυσλειτουργία, και γι' αυτό έχω ήδη διατάξει να εξαλειφθεί αυτό το κενό του παρελθόντος. 'Ντάξει, ευχαριστημένος τώρα; Ο αυτοκράτορας ακουγόταν κάπως εκνευρισμένος. Λοιπόν, κάτσε ήσυχα στο μέλλον σου, και παράτα με με τις απορίες σου! Μου γύρισε απότομα την πλάτη και τρύπωσε βιαστικά σ' ένα βιβλίο.
Απέμεινα να κοιτάζω χαμένος. Πώς θα «εξαλειφθεί» το κενό του παρελθόντος; Πόσο καιρό θα χρειαστεί; Σίγουρα βρίσκομαι στο μέλλον μου; Τελικά τι έκανα πέρυσι το καλοκαίρι; Τα ερωτήματα ήταν τόσο σοβαρά και μη επιδεχόμενα καθυστέρηση, που αποφάσισα να διακινδυνεύσω και να ακολουθήσω τον αυτοκράτορα.
Πλησίασα στη βιβλιοθήκη, πήρα το βιβλίο, άνοιξα το εξώφυλλο, πήδηξα μέσα, κι έτσι άρχισαν όλα...

Συγγραφέας: Κάτριν Λάνγκε
Μετάφραση: Μαρία Σδρόλια
Εκδόσεις: Κέδρος, 2007
Σελίδες: 557
ISBN: 978-960-04-3464-4
Αρχικά η μόνη ένσταση, για να μη μείνει για το τέλος: Κατά τη διάρκεια της περιπλάνησης των «προσώπων του δράματος», οι παγίδες που στήνονται από τους αντιπάλους είναι αμέτρητες. Πιο επικίνδυνη όμως είναι η παγίδα στην οποία φαίνεται να γλιστράει η ίδια η συγγραφέας όταν, επηρεασμένη καθώς φαίνεται από
Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, τότε ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις.
οδηγείται στο να φλερτάρει με
Όταν είσαι ο καλός ήρωας ενός βιβλίου και θέλεις κάτι πάρα πολύ, τότε ο συγγραφέας θα κάνει τ' αδύνατα δυνατά για να το αποκτήσεις.
με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση ορισμένων σκηνών.
Κατά τα λοιπά, η συγγραφέας έχει φτιάξει μια ιστορία που κυλάει με πολύ όμορφο ρυθμό και δεν κουράζει. Η πλοκή αναπτύσσεται με βασικό άξονα την αναζήτηση του επικίνδυνου μυστικού και την επίλυση του μυστηρίου, γεμάτη δολοπλοκίες και κυνηγητό. Ταυτόχρονα ξετυλίγεται και μια αισθηματική ιστορία που, αν και παραμένει σε δεύτερο πλάνο, έχει το ρόλο της στην υπόθεση· μια στιγμή δημιουργείται η αίσθηση πως η ιστορία κλίνει υπερβολικά προς την αισθηματική πλευρά, αλλά ευτυχώς είναι ένας κίνδυνος που απομακρύνεται αμέσως. Η περιγραφή των χώρων στους οποίους εκτυλίσσεται η υπόθεση είναι τέτοια ώστε να δημιουργούνται οι κατάλληλες εικόνες χωρίς ανούσιες λεπτομέρειες. Πέρα από το μυστικό και τα πέριξ αυτού, είναι ενδιαφέρουσα η αναφορά σε τεχνολογικά / επιστημονικά θέματα της εποχής καθώς και η σχέση μεταξύ επιστήμης και εκκλησίας (ειδικά όταν αυτή η σχέση δεν είναι σταθερή αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με την προέλευση του θέματος προς εξέταση).
Αν σας αρέσει η περιπλάνηση σε παρελθόντες χρόνους και τόπους, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί ευχάριστο ανάγνωσμα.
- Κρικωτή σφαίρα: Όχι υδρόγειος, αλλά ουράνια σφαίρα.
- Θερινή ώρα: Αξίζει;
- Περί ημερολογίων: Τα παιδία παίζει και μαθαίνει και ξαναπαίζει!
- Ρενς: να μην ξέρουμε περί τίνος πρόκειται;
- Εξώφυλλο βιβλίου: Paolo Uccello: «Clock with Heads of Prophets», στο οποίο ξαφνιάστηκα που είδα το 4 ως «IIII» και όχι ως «IV», γεγονός που οδήγησε αρχικά εδώ και στη συνέχεια εκεί.
- Σύστημα αρίθμησης θέσης: Ευτυχώς, αλλιώς ακόμα θα γράφαμε και θα γράφαμε και θα γράφαμε.
17.8.08
Φωτογραφικες Συναντησεις Κυθηρων
Οι ΦΣΚ ή Φωτογραφικες Συναντησεις Κυθηρων ειναι ο μεγαλυτερος ισως θεσμος για την Φωτογραφία στην Ελλάδα μετα την Photobiennale της Θεσσαλονικης. Διοργανωνονται καθε χρονο στο νησι των Κυθηρων και περιλαμβάνουνε συνεδριο για την ελληνικη φωτογραφία με ομιλιες απο φωτογράφους και θεωρητικους της τέχνης, εκθέσεις φωτογραφίας απο μεγάλους ελληνες συνηθως φωτογράφους, βραβείο του καλυτερου φωτογραφικου βιβλίου που κυκλοφορησε την προηγουμενη χρονια και πολλες άλλες εκδηλώσεις. Η πιο ενδιαφέρουσα ισως όμως ειναι η Ημεριδα των Νεων Φωτογράφων και ο Διαγωνισμος για Νεους Φωτογράφους με τον τιτλο "Νεες Κατευθυνσεις": καθε χρονια, καλειται οποιος θελει να στειλει 20 φωτογραφιες σε ψηφιακη μορφή στην Κριτικη Επιτροπή των Συναντησεων και απο το συνολο των φωτογράφων επιλέγονται μερικοι οι οποιοι και εκθέτουνε τα έργα τους στα Κυθηρα όπου και βραβευεται η καλυτερη συμμετοχή με το βραβείο των ΦΣΚ και των εκδοσεων tetarto (η φωτο επανω ειναι της περσινης νικητριας - Ελενη Πανουλη - η οποια βγηκε παμψηφεί). Μαλιστα διοργανωνονται και πακέτα προσφορων για την μετάβαση και την διαμονη στο νησι με αρκετα γενναια εκπτωση για φοιτητες απ'οτι εχω ακουσει. Επίσης, φετος ειδα και κατι καινουργιο που δεν ξερω ποτε εμφανίστηκε: στην ιστοσελίδα εμφανιζονται και τα πρακτικα ομιλιών προηγούμενων χρόνων!Ειναι πραγματικα μια σπουδαια διοργάνωση την οποία στηριζει εμπρακτα η Δημος Κυθηρων και αποδεικνυει τι μπορει να κανει η περιφέρεια οταν θέλει να στηριξει καποιες προσπάθειες.
14.8.08
Το βάρος των λουλουδιών
Oταν ο Τεζ, ένας ιάπωνας καλλιτέχνης, συλλαμβάνεται στο Μπαλί για το εμπόριο ηρωίνης και βρίσκεται αντιμέτωπος με τη θανατική ποινή, οι γονείς του παραλύουν από ντροπή, αφήνοντας τη σωτηρία του στα χέρια της αδελφής του που ζει στο Παρίσι. Η Καόρου, καθώς αγωνίζεται να σώσει τον αδελφό της από τις κατασκευασμένες κατηγορίες, μπλέκεται σε κάθε βήμα της στο λαβύρινθο του διεφθαρμένου δικαστικού συστήματος της Ινδονησίας, έχοντας ως μόνους συμμάχους της έναν ηλικιωμένο σύμβουλο και δύο φίλους του, ενώ ο Τεζ, του οποίου η ζωή κρέμεται από μια κλωστή, κλεισμένος στη φυλακή, ξετυλίγει το κουβάρι του εθισμού του στην ηρωίνη. Το βάρος των λουλουδιών είναι ένα κοσμοπολίτικο μυθιστόρημα, μια αγωνιώδης υπόθεση γύρω από τα ναρκωτικά και τα πολιτικά συμφέροντα, βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία της δεκαετίας του 1980.
Συγγραφέας: Νατσούκι Ικεζάουα
Μετάφραση: Κασβίκης Βαγγέλης
Σελίδες: 392
Εκδότης: Μεταίχμιο (Οκτώβριος 2004)
Είχα δανειστεί το εν λόγω βιβλίο πριν από αρκετό καιρό απο την Κεντρική Βιβλιοθήκη του Δήμου Θεσσαλονίκης. Έχοντας διαβάσει βιβλία του συμπατριώτη του συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο παλιότερα, είχα αναπτύξει μια ιδιαίτερη αδυναμία στον εκφραστικό, μεστό και ευαίσθητο ιαπωνικό τρόπο γραφής, τον οποίο απέδιδα στην πλούσια δομή της ιαπωνικής γλώσσας και στις αξίες, τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις του εγχώριου πολιτισμού.
Γράφοντας εντελώς εγκεφαλικά ο Νατσούκι Ικεζάουα, καταφέρνει να αξιοποιήσει τη λεπτότητα της μητρικής του γλώσσας για να αποδώσει νοήματα και εμπειρίες γλαφυρά και με μια σπάνια, νομίζω, αμεσότητα, δεδομένης της ιδιαιτερότητας των θεμάτων που επιλέγει να προσεγγίσει. Και αυτά τα θέματα είναι δύο: Ο κύκλος του εθισμού του Τεζ στην ηρωίνη και η προσωπική λύτρωση της Καόρου στην προσπάθειά της να τον σώσει με φόντο το γοητευτικό τοπίο και τον ιδιαίτερο πολιτισμό της Ινδονησίας.
Το “Βάρος των Λουλουδιών” είναι ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει τα τελευταία 2 χρόνια και θα το συνιστούσα σε όλους!
13.8.08
«Πως ο Αλαίν ντε Μποττόν μπορεί ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ»
Tον γνώρισα πέρσι το καλοκαίρι μέσα από την «Αρχιτεκτονική της ευτυχίας» στις προτάσεις του Ιανού. Σκίρτησα από τον τίτλο, η ποταπή οικονομολόγος και επίδοξη αρχιτεκτόνισσα. Αλαίν ντε Μποττόν ο συγγραφέας, Ελβετός που τώρα ζει στο Λονδίνο. Έξυπνος, διεισδυτικός, διακριτικός, με αίσθηση του χιούμορ ανέλυε για μένα την σπουδαιότητα της αρχιτεκτονικής, τις αρετές των κτιρίων και τα ιδεώδη του σπιτιού (όλα τίτλοι κεφαλαίων).
Φέτος, σε μια κατάσταση αμφισβήτησης των καλοκαιρινών διακοπών να εγγυηθούν την πολύ-αναμενόμενη απόδραση από τα στερεότυπα, αναζήτησα λύση στην «Τέχνη του ταξιδιού». Η ανάγνωση αποδείχτηκε λυτρωτική γιατί στην ουσία επιβεβαίωνε αυτό που είχα «ψυλλιαστεί» κι εγώ με τα χρόνια, ότι όσο μακριά κι αν πάμε τον εαυτό μας πάντα κουβαλάμε, έναv εαυτό που δικαιούται να γεύεται, να ευχαριστιέται, να πλήττει, ή ακόμα να αδρανεί να εκδηλώσει περιέργεια για «συναρπαστικούς» προορισμούς.
Ύστερα από αυτό μπήκα πια στο ευχάριστο «λούκι» να διαβάσω «άπαντα» του Αλαίν ντε Μποττόν. Ακολούθησε η «Μικρή φιλοσοφία του έρωτα», το «Πως ο Προύστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου» και τώρα βρίσκομαι στο «Περί του κοινωνικού status» γιατί δυο πράγματα επιθυμούμε διακαώς στην ζωή (α) να μας αγαπά το έτερον ήμισυ και (β) να μας αγαπά ο κόσμος όλος!Αδύνατο να περιγράψω τη χαρά που πήρα, αφού ύστερα από τις αναμενόμενες γαλαντομίες και ευχαριστίες με καθησύχασε διαβεβαιώνοντας με ότι πρέπει να είμαι πιο ευτυχισμένη σαν οικονομολόγος (αν και παραδέχτηκε πως κι ο ίδιος έχει φαντασιώσεις για το πόσο όμορφη θα ήταν ενδεχομένως η ζωή του αρχιτέκτονα, μια φαντασίωση που την διαχειρίζεται με το να χτίζει ο ίδιος το σπίτι του). Μοιραζόμαστε την ίδια πετριά!
Για να επανέλθω όμως η ενθουσιώδης αναγνώστρια, ήθελα μέσα από αυτές τις γραμμές να μεταφέρω την απόλαυση από την ανάγνωση των βιβλίων του Αλαίν ντε Μποττόν. Γιατί, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του συγγραφέα, τα βιβλία καταφέρνουν να ξαναζωντανεύουν αυτά που έχουμε βιώσει είτε σαν σκέψη είτε σαν εμπειρία και που έχουν ξεχαστεί μέσα στην συνήθεια και την διάσπαση της προσοχής μας.
Καλή ανάγνωση!
8.8.08
Έναρξη Ολυμπιακών Αγώνων
Σήμερα είναι η επίσημη έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων! Μέρες τώρα ψάχνω διάφορα ενδιαφέροντα άρθρα και sites για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αναφορικά με το design! Βρήκα λοιπόν:
Designboom: china doll club beijing
Ένα πολύ εντυπωσιακό club, που λειτουργεί από το 2006, από τον ηθοποιό και παραγωγό Ai Wan και έχει σχεδιαστεί από τον Wu Ying. Για τον σχεδιασμό, τη διακόσμηση και τις κατασκευές του club έχουν εργαστεί 6 κινέζοι σχεδιαστές.
SmartGraphics.gr: Olympics Ιcons - Σχεδιασμός & Σημειολογία
Μικρή παρουσίαση του βιβλίου «Ολυμπιακά Εικονογράμματα - Σχεδιασμός και Σημειολογία» του Βαγγέλη Χατζηθεοδώρου. Επειδή έχω παρακολουθήσει σεμινάριο, με θέμα «Information design», με εισηγητή τον Χατζηθεοδώρου, ξέρω ότι το βιβλίο, θα είναι πολύ κατατοπιστικό.
The New York Times: Passing the Torch: An Evolution of Form
Μια interactive παρουσίαση για τον σχεδιασμό της Ολυμπιακής Δάδας από το 1936 έως σήμερα.
Weberence: Amnesty International For China & Olympic Games
Και τέλος, η καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα. Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα αλλάξει και ας θυμόμαστε ότι «After the Olympic Games, the fight for human rights must go on».









