3rd Photoday Stereosis

3rd Photoday Stereosis, originally uploaded by emmanouil papadopoulos.

Παιχνίδι: Παιδική υπόθεση ή παρεξηγημένη κατάσταση;
Κάποια στιγμή, στη ζωή κάθε ανθρώπου, έρχεται η στιγμή, που καλείται να ενηλικιωθεί. Σύμφωνα με το νόμο αυτό γίνεται στα 18 του χρόνια. Προσωπικά, πιστεύω ότι αυτή η στιγμή, δεν είναι συγκεκριμένη και δεν γίνεται καν αντιληπτή. Είναι μια φάση, που όταν τελειώνει, σε βρίσκει ενήλικο και αναρωτιέσαι τι έχει συμβεί. Σε κάθε άνθρωπο, συμβαίνει διαφορετικά και έχει και διαφορετικά αποτελέσματα. Έχουν προαποφασιστεί κάποιες συνθήκες ή κανόνες συμπεριφοράς, που οφείλει ένας ενήλικας να σέβεται. Το παιχνίδι για παράδειγμα, είναι μια λέξη απόλυτα συνυφασμένη με την παιδική μας ηλικία και δεν είναι απόλυτα αποδεκτό ως συμπεριφορά ενήλικου. Ως παιδιά μπορούμε να παίξουμε ποδόσφαιρο με την παρέα μας. Ως ενήλικες, μπορούμε να παρακολουθήσουμε επαγγελματίες, να παίζουν. Τυχαίο το παράδειγμα, αλλά αν το καλοσκεφτείτε, οι ρόλοι γενικά αλλάζουν.

Φωτογραφία: Η αποτύπωση του διαφορετικού ή έκφραση;
Σε κάθε στιγμή, που διαφέρει από την τυπική καθημερινότητα μας, θα βρεθεί κάποιος, που να θέλει, να έχει «αποδεικτικά» ή «αναμνηστικά» της ιδιαίτερης στιγμής. Θέλουμε να θυμόμαστε για πάντα ό,τι μας έβγαλε από την αδράνεια μας ή την ρουτίνα μας. Και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να το κάνουμε είναι η φωτογραφία. Σε κάθε εκδρομή, εορταστική εκδήλωση, έξοδο ή ειδικό γεγονός θα βρεθεί κάποιος να ευχηθεί, να είχε μια φωτογραφική μηχανή να το απαθανατίσει. Και αν είναι τυχερός, θα βρεθεί μια.

Όταν κάποιος φωτογραφίζει κάτι, χωρίς αυτό να αποτελεί μέρος μιας ιδιαίτερης στιγμής ή χωρίς να καταγράφει κάποιο γεγονός, η φωτογραφία, αποκτά αξία από μόνη της. Αν το αισθητικό αποτέλεσμα, μας ικανοποιεί συνηθίζουμε να την ονομάζουμε και καλλιτεχνική ή τέχνη. Ξεφεύγει από τις ανάγκες της καταγραφής και της ανάμνησης, οπότε και έχει άλλη χρήση.

Τι σχέση έχει η φωτογραφία με το παιχνίδι

Φαινομενικά καμία. Αλλά είναι τρόπος έκφρασης και δημιουργία και λογικά θα υπάρχει κάποιος τρόπος να συνδυαστούν. Μένω χρόνια σε αυτήν την πόλη και όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να θυμηθώ, αξιόλογες προτάσεις, εκτός από κάποιους διαγωνισμούς, χωρίς ιδιαίτερη διάδραση, που είναι απαραίτητο συστατικό για το παιχνίδι. Μόνη μου ή με την παρέα μου, έχουμε βρει δημιουργικά θέματα να καταπιαστούμε. Προτάσεις από τρίτους, δεν έτυχε να έχουμε. Η πρόταση εδώ έρχεται από τη Stereosis, που έχω ζήσει από κοντά και ξέρω πως ό,τι και να προτείνει θα έχει εξαιρετική επιτυχία. Εξάλλου είναι η 3η χρονιά, που το διοργανώνει και οι δυο προηγούμενες, μπορούν να εγγυηθούν και με το παραπάνω.



Τι είναι η Photoday
Είναι ένα παιχνίδι, που μπορούν να παίξουν, χωρίς ενοχές όλοι οι ενήλικες, που αγαπάνε τη φωτογραφία. Ξεκινάει το πρωί του Σαββάτου 9 Μαϊου και τελειώνει το βράδυ της Κυριακής 10 Μαϊου. Το πρωί του Σαββάτου μαζεύονται όλοι οι συμμετέχοντες, που έχουν φροντίσει να βρουν μια αναλογική φωτογραφική μηχανή (ξέρετε… αυτές που παίρνουν φιλμάκι), στη Stereosis και παίρνουν ένα φιλμάκι 12 στάσεων. Μαζί παίρνουν και τα 4 πρώτα θέματα τους. Έχουν 4 ώρες για να βρουν μια εικόνα για κάθε θέμα και μάλιστα στη σωστή σειρά. Επόμενη συνάντηση σε κάποιο άλλο σημείο, δίνονται τα 4 επόμενα θέματα και όλοι τρέχουν για καλύψουν και πάλι τα θέματα τους. Τελευταία συνάντηση και παράδοση των τελευταίων 4 θεμάτων. Και πάλι ο περιορισμός είναι 4 ώρες. Το βράδυ της ίδιας μέρας, κατάκοποι από το τρέξιμο και την αναζήτηση, παραδίδουν τα φιλμάκια τους για εμφάνιση, στους διοργανωτές. Ξέρω ότι κάποιοι, με πολύ όρεξη, δεν κλείνουν μάτι, για να εμφανιστούν όλα τα φιλμάκια των συμμετεχόντων και να εκτυπωθούν.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή πλέον) στήνεται μια ιδιαίτερη έκθεση, που μοιάζει σαν ένα μεγάλο και ατελείωτο κολάζ από φωτογραφίες και οι συμμετέχοντες εμφανίζονται, για να ψηφίσουν. Την καλύτερη φωτογραφία ανά θέμα και την καλύτερη συμμετοχή. Δύσκολα τα πράγματα. Πέρσι, που οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 100, μας πήρε πάνω από ώρα να ψηφίσουμε. Παραδίδοντας τις ψήφους, κάποιοι αναλαμβάνουν το άχαρο ρόλο της άμεσης καταμέτρησης. Το ίδιο βράδυ, θα ανακοινωθούν οι νικητές ανά θέμα και ο μεγάλος νικητής. Δεν ξέρω ποια θα είναι τα βραβεία… Θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας!



Θα πας;
Φυσικά. Και όχι μόνο θα πάω αλλά θα σας σύρω και όλους όσους μπορώ εκεί. Γιατί μπορεί να είναι απόλυτα εξαντλητικό και να μην μπορεί κάποιος να περπατήσει μετά από 12 ώρες τρεξίματος και αναζήτησης, αλλά η διαδικασία είναι απλά υπέροχη.

Εγώ δεν είμαι καλός φωτογράφος
Κι εγώ επίσης. Αλλά το θέμα δεν είναι η άρτια, τεχνικά και αισθητικά φωτογραφία, όσο η πρωτότυπη κάλυψη του θέματος. Μάλλον ούτε και αυτό είναι σημαντικό. Το σημαντικό είναι η δημιουργική διαδικασία εύρεσης της κατάλληλης εικόνας. Και ας μην είναι η τέλεια! Και όλοι, επαγγελματίες και μη «παίζουμε» με ίδιους όρους. 12 στάσεις και αναλογική μηχανή.

Ξεχάστε φανταστικά ακριβές φωτογραφικές, που ψήνουν και ελληνικό καφέ και κόβουν το λουκουμάκι σε σχήμα καρδούλας. Αυτές και οι επαγγελματίες, θα τις «παρκάρουν» στο σπίτι τους και θα έρθουν με ότι πιο παλιό και ότι πιο ίδιο για όλους μπορούν. Πέρσι γέλασα πολύ όταν άκουγα επαγγελματίες να παραδέχονται ότι δεν έβρισκαν αναλογική μηχανή στο σπίτι τους και για αυτό και δεν μπορούσαν να συμμετέχουν. Εσείς όλο και κάποιο κειμήλιο θα έχετε σε ξεχασμένο ντουλάπι. Ήρθε η ώρα του.

Τι πρέπει να κάνω;
Να δηλώσετε συμμετοχή (τηλεφωνικά στο 2310250223), να βρείτε μια αναλογική φωτογραφική μηχανή, να βάλετε άνετα παπούτσια και να μαζέψετε όλο το κουράγιο σας. Ο ενθουσιασμός έρχεται μετά!
Σας περιμένω όλους εκεί!

Edit: Όσο γραφόταν αυτό το κείμενο, στηνόταν η σελίδα της photoday.Έγκυρες πηγές με ενημέρωσαν ότι θα είναι σε πλήρη λειτουργία, πολύ σύντομα. Υπομονή! Είναι 4 φανταστικοί άνθρωποι, που παλεύουν να κάνουν ότι δεν θα κατάφερναν 20 ή 30. Περισσότερες πληροφορίες, μέχρι να "ανέβει" η σελίδα.

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Greatest Kitsch 2009 - To κιτς σήμερα

Πριν από πολύ καιρό, η Παράλλαξη, έκανε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό. Τότε ο Anemos, είχε κάνει κάλεσμα να συμμετέχουν και τα blogs στον διαγωνισμό και είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα.

Αν και το kitsch δεν λείπει από τη Θεσσαλονίκη, αμέλησα και δεν φωτογράφησα κάτι της προκοπής. Μια extravaganza kitsch, ρε παιδί μου, σαν όλες αυτές που συναντάμε καθημερινά. Ευτυχώς, δεν αμέλησαν και οι υπόλοιποι και έτσι από σήμερα (επίσημα εγκαίνια 29 Απριλίου) και μέχρι τις 10 Μαΐου, θα μπορούμε να δούμε την έκθεση, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, στην Αποθήκη Β1 στο Λιμάνι. Θα είναι ανοιχτά καθημερινά (εκτός από τις επίσημες αργίες φαντάζομαι) από τις 9:00 έως τις 21:00! Το παρακάτω κείμενο είναι το σχετικό δελτίο τύπου της Παράλλαξης, για να μπείτε λίγο στο πνεύμα και επιπλέον πληροφορίες, μπορείτε να βρείτε και εδώ(καθώς και κάποια ενδεικτικά παραδείγματα, για να σας ανοίξει η όρεξη).Ααα και για να μην το ξεχάσω... Υπάρχει και fb group! Πόσο KITSCH είναι η Θεσσαλονίκη μας;




Που ξεκινάει και που σταματάει το κιτς σήμερα; Ποιοι βάζουν τα όρια και τι μπορεί να χωρέσει ο ορισμός αυτής της λέξης; Το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης σε μια συνεργασία με το δωρεάν διανεμόμενο περιοδικό «Παράλλαξη» δίνει βήμα στις απαντήσεις του κοινού. Απαντήσεις, όπως αυτές προέκυψαν μέσα από τις συμμετοχές του ομώνυμου διαγωνισμού φωτογραφίας που διοργάνωσε το περιοδικό.



Πιο συγκεκριμένα, τo Kitsch σήμερα και η παρουσία του στη ζωή μας αποτέλεσε την πρόκληση για ένα φωτογραφικό διαγωνισμό που οργάνωσε η «Παράλλαξη» καλώντας τους αναγνώστες της να φωτογραφίσουν ό,τι πληγώνει την αισθητική τους. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας πάνω στην κακογουστιά εντοπίστηκαν παντού: Στους δρόμους, τις βιτρίνες, τα κτίρια, τις εκκλησίες, ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το καθιστικό. Η «Παράλλαξη» επιλέγει τις 100 καλύτερες εικόνες και τις εκθέτει σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης. Αυτό τον εξωφρενικό και ταυτόχρονα αντιπροσωπευτικό καθρέφτη της ελληνική πραγματικότητας του σήμερα έρχονται να συμπληρώσουν τα αντικείμενα από τις συλλογές κιτς των Χρήστου Καλού και Κλειούς Τανταλίδου, τα οποία θα εκτεθούν επίσης στον χώρο.

Ποια είναι η πιο εξωφρενικά κιτς εικόνα απ’ όλες αυτές με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπο το κοινό στην έκθεση; Το ίδιο καλείται να ψηφίσει και να βραβεύσει τις πέντε από αυτές.

Ανατρέχοντας στις απαρχές του κιτς, η διευθύντρια του Κ.Σ.Τ.Θ, Συραγώ Τσιάρα εξηγεί: «Το κιτς ως πολιτισμικό φαινόμενο αναδύεται στη βιομηχανική δύση παράλληλα με την τέχνη της πρωτοπορίας. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό του μοντερνισμού, Clement Greenberg, ο γερμανικής καταγωγής όρος Kitsch που προέρχεται ενδεχομένως από το ρήμα verkitschen (φτηναίνω) αναφέρεται σε πολλαπλές εκφάνσεις της μαζικής κουλτούρας όπως η τέχνη των χρωμολιθογραφιών, τα εικονογραφημένα λαϊκά αναγνώσματα, η ελαφρολαϊκή μουσική, τα κινούμενα σχέδια, οι χολιγουντιανές ταινίες, οι εμπορικές διαφημίσεις και συνδέεται με την εισαγωγή της καθολικής εγγραματοσύνης». Η ίδια διευκρινίζει: «Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της μαζικής εξάπλωσης του κιτς στις αστικές κοινωνίες του 20ού αιώνα; Η διεισδυτική ανάλυση του Γκρίνμπεργκ παραμένει χρήσιμη και σήμερα:

• Το κιτς είναι μηχανικό και λειτουργεί με συνταγές.
• Το κιτς είναι η κατ’ εξουσιοδότηση εμπειρία και η πλαστή αίσθηση.
• Το κιτς αλλάζει σύμφωνα με τον συρμό αλλά παραμένει πάντοτε το ίδιο.
• Το κιτς είναι η επιτομή όλων όσα είναι κίβδηλα στη σύγχρονη ζωή»

Ο Μίλαν Κούντερα, εξάλλου στο βιβλίο του «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», αναφέρει: «…το κιτς αποκλείει από το οπτικό του πεδίο, όλα όσα ουσιαστικά απαράδεκτα αποκλείει η ανθρώπινη φύση…αναφέρεται σε εικόνες - κλειδιά, βαθιά αγκυροβολημένες στη μνήμη των ανθρώπων. Το κιτς είναι το αισθητικό ιδεώδες όλων των πολιτικών, όλων των κομμάτων και όλων των πολιτικών κινημάτων. Ό,τι παρενοχλεί το κιτς εξοστρακίζεται από τη ζωή: κάθε εκδήλωση ατομικισμού, κάθε σκεπτικισμός…ο αντίπαλος του ολοκληρωτικού κιτς είναι ο άνθρωπος που θέτει ερωτήσεις…όποια και αν είναι η περιφρόνηση που μας εμπνέει, το κιτς είναι μέρος της ανθρώπινης μοίρας».

Επιμέλεια έκθεσης: Δόμνα Γούναρη, Συραγώ Τσιάρα

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

My Little Pony

Ίσως μια από τις πιο τέλειες ιδέες που έχω δει τελευταία. Υπεύθυνος γι' αυτό, ο WinterAcademy που μέσω του Winter Culture, μου γνώρισε την Mari Kasurinen και τα μικρά της Ponny. Για περάστε μετά το άλμα για περισσότερα...

(My Little Sally from The Nightmare Before Christmas, originaly uploaded by Mari Kasurinen)
Λοιπόν η, Φινλανδή σπουδάστρια τέχνης, με το λιγάκι εκκεντρικό look, που της αρέσουν οι Abba, οι γάτες και λατρεύει το να βλέπει ταινίες, δημιούργησε ένα μοναδικό στυλ τέχνης: Τη μεταποίηση των γνωστών "My Little Pony" της Hasbro σε χαρακτήρες από ταινίες και κινούμενα σχέδια!

(My Little Pan from Pan's Labyrinth, originaly uploaded by Mari Kasurinen)
Φανταστικές δουλειές, προσεγμένες μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, πωλούνται από την ίδια τη Mari μέσω του site της και δέχεται και παραγγελίες! Δεν έχω παραπάνω πράγματα να πω, δείτε το site της, το set με όλες της τις δημιουργίες στο Flickr και τη σελίδα της στο DeviantArt. Εγώ, θα ήθελα τις περισσότερες από αυτές για την πάρτη μου!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Φως και καλλιγραφία

Η καλλιγραφία με συνάντησε, όταν αποφάσισα, να ασχοληθώ με την γραφιστική. Διδάχτηκα όσα έπρεπε να ξέρω, για αυτήν, προκειμένου να την αντιμετωπίσω ως μέρος της ιστορίας της γραφής. Ως κεφάλαιο, βέβαια, έκλεισε γρήγορα για εμένα, αφού άνηκε στο παρελθόν. Αργότερα σε ένα σεμινάριο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στα πλαίσια του 3ου Παγκόσμιο Συνέδριο Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας, ο Μιχάλης Σέμογλου μας την σύστησε και πάλι και τολμώ να πω ότι καταγοητεύτηκα. Έχω κρατήσει το πενάκι της εξάσκησης και όταν θέλω να «αδειάσω» το μυαλό μου από περιττές σκέψεις, σχεδιάζω γράμματα. Και το βρίσκω πολύ λυτρωτικό.

Sara David , originally uploaded by Heart Industry.

Αναζητώντας δείγματα καλλιγραφίας, μεγάλων δημιουργών με πρώτο και αγαπημένο τον Hassan Massoudy, μια καλλιγραφία του οποίου έχω διαλέξει να κάνω τατουάζ, ανακάλυψα μια πολύ ιδιαίτερη και εφήμερη μορφή έκφρασης της καλλιγραφίας, την καλλιγραφία με φως. Μπορείτε να την βρείτε, με διαφορετικά ονόματα, σχεδόν όσα και οι δημιουργοί της και αποφάσισα να σας παρουσιάσω, εδώ τους σημαντικότερους.

Julien Breton

Poésie, originally uploaded by Kaalam.

Στην προσωπική του ιστοσελίδα, μπορείτε να βρείτε αντί για το τυπικό βιογραφικό, τις επιρροές του (influences) καθώς και δείγματα δουλειάς (gallery, photos, videos). Μην παραλείψετε να περάσετε και από typo, όπου μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε και να το δείτε να εμφανίζεται, με την δική του «γραμματοσειρά» ή καλύτερα, με τον δικό του πειραματισμό, με το αλφάβητο.

Lumière, originally uploaded by Kaalam.

Σε καμία περίπτωση, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το τμήμα gallery->light calligraphy, τμήμα του οποίου είναι διαθέσιμο και στο flickr.

Nuit blanche 2007, originally uploaded by Kaalam.

Ο ίδιος δηλώνει, πως οι φωτογραφίες, από τις Light calligraphies, δεν έχουν «πειραχθεί» ηλεκτρονικά και με μια προσεκτικότερη ματιά, αυτό φαίνεται. Για ποιο όμως λόγο, είναι σημαντική αυτή η δήλωση;

Εδώ, θα κάνω μερικές διευκρινήσεις, για τους λιγότερο «μυημένους» στη φωτογραφία. Η φωτογραφία είναι, στην πιο απλή εξήγησή της, ο χειρισμός του φωτός. Ρυθμίζοντας το πόσο φως(διάφραγμα) θα «αγγίξει» την ευαίσθητη επιφάνεια (παλαιότερα φιλμ και τώρα πλέον αισθητήρες φωτός), σε συνδυασμό με την χρονική διάρκεια(ταχύτητα), που θα κρατήσει αυτό το «χάδι», μας δίνει το αποτέλεσμα.

Στις απλές φωτογραφικές μηχανές (compact) υπάρχουν αυτοματοποιημένα προγράμματα, με τα οποία μπορούμε να φωτογραφίσουμε τα πάντα και να πάρουμε ένα αποτέλεσμα, περίπου σαν αυτό που βλέπουμε. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν το φως είναι λίγο και ακόμα και εμείς δυσκολευόμαστε να δούμε τις λεπτομέρειες. Εκεί το ελάχιστο φως, μπορεί και δημιουργεί εικόνες από μόνο του. Αν καταφέρουμε και κρατήσουμε την είσοδο του φωτός (φωτοφράκτη) ανοιχτή, για πάνω από 30 δευτερόλεπτα, το μόνο, που καταφέρνει και «γράψει» είναι το φως και οτιδήποτε άλλο κινείται εξαφανίζεται. Η ευαίσθητη επιφάνεια, δεν μπορεί να το διακρίνει. Σαν να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, με απόλυτο σκοτάδι και ενώ γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι, που κινούνται, εσύ δεν τους βλέπεις. Αν κάποιος ανάψει έναν φακό και αρχίζει να τον κουνάει δεξιά και αριστερά, θα μπορείς να διακρίνεις μόνο το φως και όχι τον άνθρωπο.

Έτσι, κάπως λειτουργεί και η light calligraphy. Νύχτα, σε εξωτικά συνήθως περιβάλλοντα, ή σε κλειστούς και ελεγχόμενου φωτός χώρους, ο Julien με έναν φακό ή και με παραπάνω, καλλιγραφεί στον αέρα. Σχεδιάζει περίτεχνες καλλιγραφίες, χωρίς ο ίδιος να τις βλέπει, κινείται διαρκώς για να μην «γράψει» και ο ίδιος στην φωτογραφία, ενώ ο φωτοφράκτης της φωτογραφικής παραμένει ανοιχτός. Και το φως «γράφει» την κίνηση και το τελικό αποτέλεσμα είναι καλλιγραφίες, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Δεν μπορούν να διορθωθούν. Θα πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο εγχείρημα, ξανά και ξανά για να υπάρξει η τέλεια φωτογραφία.

Marko-93

Γεννημένος το 1973, στην Saint-Denis, 93, δηλώνει αυτοδίδακτος, στην τέχνη Kalligraffism και δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω αφού η τέχνη του, πρόκειται για έναν συνδυασμό φωτός, graffiti και καλλιγραφίας, που μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει να βρω κάποιον άλλον, σε αυτό το είδος. Πιστεύω ότι είναι η ονομασία, που έχει δώσει για την μοναδική τεχνική του, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ:

Στην σελίδα του στο myspace, μπορείτε να δείτε, πάρα πολλά δείγματα, από την άλλη του μεγάλη «αγάπη» το body-painting αλλά και άλλους πειραματισμούς. Λιγότερο «πειθαρχημένος» ως προς τις βασικές αρχές της καλλιγραφίας, με μεγαλύτερη διάθεση για πειραματισμό και πολύ ένταση, σε ότι κάνει, είναι πιο κοντά, στα δικά μου αισθητικά πρότυπα, χωρίς να θαυμάζω λιγότερο τον Julien.

Rezine69

Lightgraff 2001 2007 REZINE69. Ambiance and travel
Ανέβηκε από REZINE69

Κατάφερε και ένωσε τον Julien, τον Marko-93, τον Deter καθώς και τον Δάσκαλο Massoudy, σε μια έκδοση, με τίτλο Lightgraff, που θεωρείται η πρώτη έκδοση, για αυτό το είδος της τέχνης, ενώ περισσότερα, σχετικά με την γραφή με το φως, μπορείτε να βρείτε και στο Lightgraff.org.

Ο Rezine69 είναι επίσης, μεταμοντέρνος καλλιγράφος, που οι καλλιγραφίες του, δεν εμπίπτουν στις γνωστές νόρμες της κλασσικής και αυστηρής καλλιγραφίας. Προσωπικά οι «υπαρκτές» καλλιγραφίες του, με εντυπωσιάζουν περισσότερο από τις φωτεινές, τις οποίες και νιώθω λίγο πιο πρόχειρες και λίγο πιο αβανταδόρικες, τόσο σε σύγκριση με τους άλλους δύο καλλιτέχνες, όσο και σε σύγκριση με το «υπαρκτό» έργο του.

Αν σας «άνοιξα» την όρεξη με το φως και τα «παιχνίδια» του, σας προκαλώ να πειραματιστείτε, ειδικά τώρα που λόγω Χριστουγέννων, τα φωτάκια και τα λαμπάκια είναι παντού. Θα χρειαστείτε μόνο μια φωτογραφική μηχανή, που να μπορεί να ρυθμιστεί η ταχύτητα, πάνω από 30 δευτερόλεπτα και μπορεί να είναι κάποια παλιά αναλογική με φιλμ. Δύσκολα βρίσκει κανείς μια DSLR τη σήμερον, σε ένα σπίτι πρόχειρη. Για όσους δύσπιστους, ως προς το αποτέλεσμα του πειραματισμού, να θυμίσω ότι ένα χρόνο πριν, σε μια γιάφκα, ζωγράφισαν ταυτόχρονα, πάνω από 10 άτομα! Σας θυμίζει κάτι;

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Impressionism and Scotland

Κυριακή. Βαριέσαι. Έχεις διάβασμα. Θέλεις τη μαμά σου. Σε πιάνει απελπισία. Ξέρεις ότι κανονικά πρέπει να κάτσεις μέσα να διαβάσεις, αλλά δεν μπορείς. Έξω έχει καλό καιρό, λίγη συννεφιά, καλή θερμοκρασία. Σε φωνάζει για να βγεις και δεν θέλεις να χάσεις την ευκαιρία να δεις όλα αυτά τα έργα μαζεμένα.

Έτσι πήγα...



Στην έκθεση Impressionism and Scotland, στο National Gallery Complex.

Περπάτησα μέχρι εκεί, μια ωραιότατη βόλτα στο φθινοπωρινό απόγευμα του Εδιμβούργου. Φωτό έχω μόνο απ'έξω, μέσα δεν επίτρεπόταν και είχε και πολύ κόσμο.

Τα δύο κτήρια από το πλάι, καθώς περπατούσα προς αυτά

η καντίνα στο πλάι του κτηρίου. Βλέπετε το πανώ για την έκθεση ακριβώς από πάνω

Η Γκαλερί είναι επιβλητική, και απ'έξω, και από μέσα. Η έκθεση ήταν οργανωμένη και στημένη πολύ πετυχημένα, με σκοπό να δείξει τις επιρροές Σκωτζέζων καλλιτεχνών του 19ου και 20ου αιώνα από τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές - κυρίως, αλλά όχι μόνο. Πανέμορφα έργα καλλιτεχνών του μεγέθους των Monet, Manet, Degas, Cézanne, Matisse, Renoir, Van Gogh, Gauguin, Whistler κ.α. παρέα με τους Σκωτζέζους Guthrie, Lavery (Glasgow Boys), Peploe, Cadell, Hunter, Fergusson (colourists), Henry, Crawhall, McTaggart κ.α.

Το έργο The Storm του William McTaggart, ήταν στην αρχή της έκθεσης

Poplars on the Epte, Claude Monet

A Seascape, Shipping by Moonlight, Claude Monet

Η έκθεση ήταν στημένη σε έξι αίθουσες, με τοίχους βαμμένους σε διάφορες αποχρώσεις του γαλάζιου. Πήγαινε κανείς από τη μία αίθουσα στην άλλη θαυμάζοντας τα έργα και διαβάζοντας κειμενάκια για τον ιμπρεσιονισμό και τους επιχειρηματίες που αγαπούσαν την τέχνη και που βοήθησαν τους ιμπρεσιονιστές να γίνουν γνωστοί στη Σκωτία και να επηρεάσουν τους ομοεθνείς τους καλλιτέχνες.

Παρότι είχε πολύ κόσμο (το φαινόμενο του τρέξτε-να-προλάβουμε-τελειώνει-σήμερα-η-έκθεση) δεν υπήρχε συνωστισμός. Τα φιλότεχνα πλήθη κάθονταν αρκετά μακριά από τους πίνακες για να βλέπουν όλοι και είχαν υπομονή. Βοηθούσαν και οι ευρύχωρες αίθουσες. Στις πιο μικρές γινόταν λίγο της κακομοίρας, αλλά πάλι με υπομονή και λίγο αναμονή, βλέπαμε όλα τα έργα.

Nocturne: Blue and Gold - Old Battersea Bridge του James McNeill Whistler

Olive Trees (Les Oliviers) του Vincent Van Gogh

(Η έκθεση είχε πάρα πολλά έργα, τα παραπάνω είναι λιγοστά και μη αντιπροσωπευτικά, απλά μου άρεσαν πολύ και ήθελα να τα συμπεριλάβω στο post)

Έκανα κι ένα ιδιαίτερα εκτονωτικό shopping therapy στο μαγαζάκι. Κατά βάθος ήθελα να το σηκώσω όλο, αλλά δεν το σήκωνε η τσέπη μου δυστυχώς. Χάρηκα ιδιαίτερα που δεν βαρέθηκα και πήγα, ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία αυτή η έκθεση. Καμία σχέση με
αυτές που έχουμε συνηθίσει back home.

Bonus photos:

Princes Street Gardens και στο βάθος το Scott Monument από το προαύλιο της Πινακοθήκης.

Princes Street Gardens και στο βάθος North Bridge.

Υ.Γ. Όταν γύρισα ήθελα ακόμα τη μαμά μου (λιγουλάκι) αλλά μετά το ξεπέρασα. :-)

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Ένα άδειο κουτί γεμάτο πολυτιμα πράγματα...

Καταλαβαίνω πως μπορεί να ακούγεται λίγο κουλός ή εστω οξύμωρος ο τίτλος αλλα ειναι ακριβής, πιστέψτε με. Ένας καλλιτέχνης, ο Franck de las Mercedes, έχει ξεκινησει μια προσπάθεια να στείλει όσα περισσότερα κουτιά μπορεί σε όλο τον κόσμο! Τα κουτιά, τα Priority Boxes, ειναι ζωγραφισμένα απο τον ίδιο, ενα προς ένα και στο χέρι, γι'αυτο και κάνουνε περίπου 8 εβδομάδες απο την ημερα που θα τα ζητησετε να έρθουνε. Ναι, μπορείτε να τα ζητήσετε και έρχονται τελείως δωρεάν όπου κι αν μένετε.


Αρκεί να πάτε εδώ, να δείτε λεπτομέρειες και φωτογραφιες και να ζητήσετε στο email που δίνει στην σελίδα ενα τέτοιο κουτί! Σε 8 εβδομάδες πανω κάτω, θα έρθει ένα ζωγραφισμένο κουτι-έργο τέχνης στο σπίτι σας! Καθε κουτί έχει άλλο αυτοκόλλητο επάνω του το οποίο λέει τι "περιέχει": ειρήνη, ηρεμία, αγάπη κλπ. Όταν έρθει το κουτί, το μόνο που έχετε να κάνετε ειναι να το βγάλετε μια φωτογραφία όπως εσεις θέλετε (μπορειτε να φαινεστε εσεις, η γιαγια σας, ο σκυλος σας, κανεις ή όλοι απ'ολους αυτους), αρκεί να φαίνεται καθαρά το κουτι και να στειλετε την φωτογραφια στο site του.


Επάνω ειναι ο χάρτης με τις χώρες στις οποίες έχει στείλει μεχρι τώρα. Εγω περίμενα ακριβως 8 εβδομάδες για το κουτί που βλέπετε κάτω στην φωτογραφία (και που έστειλα στην σελίδα του), ειναι ενα τετράγωνο κουτί των 15 περίπου εκατοστών και έκανε τον ταχυδρόμο να αναρωτιέται για πολλή ώρα τι μπορεί να είναι και την μανα μου να σκέφτεται δυσοίωνα που έχω μπλέξει. Δοκιμαστε το, ειναι πάνεμορφο και βοηθάτε εναν καλλιτέχνη έτσι! Α, ειναι και δωρεάν, τελειως λεμε!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

O Banksy ανοιγει pet shop!

Εδώ και μερικές ημέρες, οι Νεοϋορκέζοι προσπερνούσαν εργάτες που έχτιζαν ένα νέο pet shop.Εντοπίζοντας κάτι που φαινόταν να είναι λεοπάρδαλη και έναν πίθηκο στη βιτρίνα της 7^ης Λεωφόρου, κάποιοι έκαναν πορεία διαμαρτυρίας για να παραπονεθούν σχετικά με το μικρό χώρο στον οποίο ήταν περιορισμένα τα άγρια αυτά ζώα. Αλλά χτες, το Village Pet Store and Charcoal Grill αποκαλύφθηκε ότι είναι το τελευταίο έργο του «καλλιτέχνη του δρόμου»,Banksy, γεμάτο με αληθοφανή πλάσματα που μάλιστα κινούνταν μέσα στο μαγαζί ώστε να μπερδέψουν τους περαστικούς.

Το pet shop είναι ανοιχτό κάθε μέρα μέχρι τα μεσάνυχτα έως και τις 31 Οκτωβρίου, και παρόλο που οι πελάτες δεν μπορούν να αγοράσουν τα προϊόντα του, μπορούν να περιπλανηθούν στην έκθεση, που είναι η πρώτη του Banksy στη Νέα Υόρκη.

Τα έργα περιλαμβάνουν δύο ψαροκροκέτες να επιπλέουν σε μια γυάλα, κουνέλια-ρομπότ που φορούν κολιέ με πέρλες, ένα ζευγάρι φτερούγες κοτόπουλου που φαίνονται να πίνουν κέτσαπ, χοτ ντογκ να απολαμβάνουν τη ζεστασιά των λαμπτήρων θέρμανσης, και μια κάμερα να προσέχει τα μικρά της. Ένας μεσήλικας άντρας που προσελήφθη από τον Banksy τοποθέτησε την πινακίδα “Open for Business” στο πεζοδρόμιο χτες για να σηματοδοτήσει τα «εγκαίνια».

Ο καλλιτέχνης από το Bristol εξήγησε γραπτώς την «δημιουργία» της επιχείρησής του, λέγοντας ότι «οι Νεοϋορκέζοι δεν ενδιαφέρονται για την τέχνη, αλλά ενδιαφέρονται για τα κατοικίδια. Οπότε, εξέθεσα αυτά.»

Προσέθεσε ότι υπάρχει και μια σοβαρότερη, φιλοσοφική πτυχή του έργου του, λέγοντας «Ήθελα να δημιουργήσω έργα που θα προβλημάτιζαν σχετικά με τη σχέση μας με τα ζώα και την βιοηθική της βιομηχανικής εκτροφής, αλλά κατέληξα με φτερούγες κοτόπουλου που τραγουδάνε.»

Όσο για τις αντιδράσεις του κοινού; Η έκθεση είναι ορατή μέρα και νύχτα μέσα από τη μεγάλη πρόσοψη του καταστήματος, και δημιούργησε ανησυχία στους ντόπιους. Ο Banksy είπε ότι «είχαμε παράπονα από ανθρώπους που δεν τους αρέσει να βλέπουν δύο χοτ ντογκ να συνευρίσκονται καθώς πηγαίνουν στη δουλειά. Αλλά δεν είναι λιγότερο αφύσικο από τη διαδικασία παρασκευής λουκάνικου.»

Πηγή και φωτογραφίες: The Independent

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

10o Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας Κιλκίς

Τι θα συνέβαινε αν μια νύχτα έσβηνε το φεγγάρι? Τι θα κάνατε εσείς για να το ξανανάψετε?

Ποιός είναι ο μυστηριώδης κλέφτης στο Ξενοδοχείο Κάβουρας?

Σε έχουν εκνευρίσει όταν κοιμάσαι τα κουνούπια και οι οδηγοί με δυνατή μουσική?

Θες να γίνεις φίλος με μια μεταλλική μαριονέτα 5 μέτρα ύψος?

'Ολες οι παραπάνω απαντήσεις βρίσκονται από την 1η έως τις 14 Οκτωβρίου στο Κιλκίς, στο 10ο Φεστιβάλ κτλ-κτλ-διαβάστε το στον τίτλο, πάλι τα ίδια θα λέμε!

Μέχρι στιγμής έχω παρακολουθήσει 4 παραστάσεις και ήταν όλες καταπληκτικές! Το πλήρες πρόγραμμα στο site του φεστιβάλ!

Και μερικά video, για να είμαστε πιο multimedia!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Βασίλης Κελαϊδής

ΑνδριάντεςXIII

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν η αναδρομική έκθεση του Bασίλη Κελαϊδή που επισκέφτηκα στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.

ΑπειλήXI

ΑπειλήI

Ο Βασίλης Κελαϊδής γεννήθηκε στα Χανιά το 1938. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών μέχρι το 1960 και ψηφιδωτό μέχρι το 1962. Έχει συμμετάσχει σε 20 ατομικές εκθέσεις και σε αρκετές ομαδικές στα Χανιά, στην Αθήνα και στο Εξωτερικό.

ΣωματογραφίεςI & ΣωματογραφίεςVI

Η έκθεση χωρίζεται σε πέντε ενότητες με τίτλους Απειλή (δεκαετία ‘70), Πέτρινος κόσμος (δεκαετία ‘80), Σιωπηλός κόσμος (δεκαετία ‘90), Σωματογραφίες (τέλη δεκαετίας ‘90) και Ανδριάντες (σήμερα).

Δυστυχώς έργα από την τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (Σιωπηλός κόσμος) δεν υπάρχουν σ’ αυτήν την έκθεση που αριθμεί 56 έργα.

ΣωματογραφίεςX

ΣωματογραφίεςXΙΙ

Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα η πορεία του καλλιτέχνη που εξελίσσετε ομαλά και χωρίς εκπλήξεις μέχρι και το 1990 (Σιωπηλός κόσμος) και που κάνει μια φοβερή στροφή μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 (Σωματογραφίες και Ανδριάντες).

Δυνατά και συμπαγή όχι μόνο στην μορφή αλλά και σε αυτό που σου μεταφέρουν τα έργα τις πρώτης περιόδου και πιο ελεύθερα και άυλα, της δεύτερης.

ΑνδριάντεςΧ

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης κάνει μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα παρουσίαση της καλλιτεχνικής του πορείας ΕΔΩ

Ώρες επισκέψεως: Τρίτη – Σάββατο 10:00 – 14:00 & 18:00 – 21:00
Κυριακή 10:00 – 14:00 Δευτέρα Κλειστά

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...