12o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - εντυπώσεις!

Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ τελείωσε και για φέτος και η δημοσιογραφική ομάδα του biographix ήταν εκεί! Παρά τη γενική αναστάτωση λόγω καιρού, ήταν ένα όμορφο 3ήμερο που έγινε 4ήμερο μιας και οι εκδηλώσεις και οι συναυλίες της Παρασκευής μεταφέρθηκαν στη Δευτέρα. Δυο λόγια, λοιπόν, για το τι είδαμε και μάθαμε φέτος...

είδαμε:

-έκθεση φωτογραφιών από τα γεγονότα του Δεκέμβρη



-έναν γκρίζο ερωδιό μένα σ'ένα χαρτόκουτο...κάποιος τον βρήκε χτυπημένο κοντά στη λίμνη Κερκίνη, επικοινώνησε με το Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων (ΕΚΠΑΖ) και τον έφερε στο περίπτερό του στο φεστιβάλ. Τα παιδιά από το ΕΚΠΑΖ ήταν πολύ συμπαθητικά, άνοιξαν το κουτί για να δούμε το πουλί και μας είπαν μερικά πράγματα για τη δράση τους. Δυστυχώς, παρόλο που το ΕΚΠΑΖ ξεκίνησε τη δραστηριότητά του από την πόλη της Θεσσαλονίκης το 1984, μετά από 24 χρόνια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το χώρο όπου περιέθαλπε τα ζώα κι έτσι βρίσκεται για 2 σχεδόν χρόνια χωρίς στέγη...οι εθελοντές συνεχίζουν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, παίρνοντας τα πληγωμένα ζώα ακόμη και στα σπίτια τους...Ρίξτε μια ματιά στο site τους για να ξέρετε τι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση που βρείτε κάποιο ζώο που έχει ανάγκη από βοήθεια ή σε περίπτωση που θέλετε να συμμετάσχετε εθελοντικά στις δραστηριότητες του κέντρου.

υπογράψαμε:

-για τη διεκδίκηση των πρώην στρατοπέδων από τους πολίτες στο περίπτερο της Green Attack! Οι εκτάσεις αυτές είναι η τελευταία μας ευκαιρία για δημόσιους χώρους πρασίνου!

-για την κατάργηση των φυλακών ανηλίκων στο περίπτερο της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων και διαβάσαμε "Το κελί", εφημερίδα στην οποία γράφουν και κρατούμενοι, αλλά απαγορεύεται να μοιράζεται μέσα στις φυλακές, τα τεύχη της υπάρχουν σε ηλεκτρονική μορφή στη σελίδα τους. Επίσης, υπήρχε μια μικρή έκθεση με ζωγραφιές από κρατούμενους:



ακούσαμε:

-το συγκρότημα κρουστών "Κρουστωδία" που και φέτος έκαναν (κατί παραπάνω από) αισθητή την παρουσία τους με τα υπέροχα όργανα, τις φωνές και το κέφι τους!

-λίγο από Μήτση και Δερμιτάσογλου, Βίδα, Skaribas, Σαββίνα Γιαννάτου και Primavera en Salonico

φάγαμε:

-αφγανικά μεζεδάκια με κιμά και γιαούρτι και αλβανικούς λουκουμάδες από την κουζίνα μεταναστών, αλλά και ελληνικά σουβλάκια (λείπει ο Μάης απ'τη Σαρακοστή;;)

χαρήκαμε:

-με την παρουσία πολλών οικογενειών, μαμάδες και μπαμπάδες με τα παιδάκια απ'το χέρι να ενημερώνονται στα διάφορα περίπτερα και να υπογράφουν σε εκστρατείες...αυτό πραγματικά είναι πολύ όμορφο κι ελπιδοφόρο!

-με τον ενθουσιασμό των μελών της "Επιτροπής Κατοίκων για την Προστασία της Παραλιακής Ζώνης στο Καραμπουρνάκι"! Επίσης πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι κάτοικοι πλέον ενδιαφέρονται και συμμετέχουν ενεργά στα θέματα της περιοχής τους!

-με τον κόσμο και την ανταπόκρισή του γενικότερα! Αν κι ο καιρός ήταν καλύτερος μάλλον θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη!

μάθαμε:

-για το φεστιβάλ στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά στις 5 και 6 Ιουλίου

-για την πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες την Τρίτη 7 Ιουλίου



Τα παραπάνω ήταν ελάχιστα απ'αυτά που μπορούσε κανείς να δει και να κάνει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, ένα πραγματικά γεμάτο πρόγραμμα με συζητήσεις, προβολές, εργαστήρια και συναυλίες που χρειάζεται ν'αφιερώσεις πολύ χρόνο για να πεις ότι είδες/έκανες αρκετά! Άντε και του χρόνου!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Couchsurfing – Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο

Ας πούμε πως για κάποιο λόγο θα ταξιδέψετε εκτός Ελλάδας. Κλείσατε τα εισιτήρια σας, το ξενοδοχείο σας, κάνατε μια μικρή αναζήτηση στο internet και εντοπίσατε όλα τα must-see σημεία και events. Φτιάξατε μια μικρή (ελπίζω) βαλιτσούλα και φύγατε! Καλό σας ταξίδι και να περάσετε καλά. Όταν γυρίσετε να μου φέρετε πολλές φωτογραφίες να τις δω και να ζηλεύω.

Here's a quick graphical representation of where current Surfers are registered!
The network is growing quickly, adding about 1699 new members daily!

Κάποια στιγμή, για κακή σας τύχη, γυρίσατε πίσω. Πως περάσατε; Τέλεια. Πήγατε, όπου έλεγε ο τουριστικός οδηγός, που αγοράσατε στο αεροδρόμιο ή για τους πιο προνοητικούς σε βιβλιοπωλείο της πόλης σας. Πήρατε το sightseeing tour της πόλης, που επισκεφτήκατε; Φάγατε όπου πρότεινε ο οδηγός ή όπου σας πρότεινε ο ευγενικός receptionist και δοκιμάσατε όλα τα παραδοσιακά φαγητά; Πήγατε για καφεδάκι στα πιο τουριστικά μέρη και για ποτάκι εκεί που είδατε πολύ κόσμο; Μπράβο σας. Τέλεια. Το κάνω χρόνια τώρα και ξέρω πως είναι τέλεια. Νιώσατε λιγάκι τουρίστες; Ότι επισκεφτήκατε μια πόλη και είδατε, φάγατε, ήπιατε, περπατήσατε ότι μόνο οι τουρίστες ή όσοι δεν ξέρουν την πόλη, περπατάνε; Ναι έτσι είναι.

Αν είστε τυχεροί και μείνετε αρκετές μέρες, μπορεί και να ανακαλύψετε την πόλη, όπως της αξίζει. Αν έχετε κάποιο φίλο εκεί, θα σας βοηθήσει να την ανακαλύψετε καλύτερα. Πως θα σας φαινόταν αν είχατε έναν φίλο ή φίλη σε κάθε πόλη, που σκοπεύετε να πάτε; Έναν άνθρωπο, που μένει εκεί, που αναπνέει εκεί και ζει εκεί. Να σας υποδεχθεί σε ένα ξένο μέρος και να σας βοηθήσει σε ότι χρειαστείτε; Και όχι μόνο έναν αλλά ίσως και πολλούς. Και το απίστευτο; Να σας φιλοξενήσει στο σπίτι του. Στον καναπέ του.


«Πως ξεκίνησε το couchsurfing;», ρωτάω την Klo-klo, σε μια πρόσφατη συνάντηση μας. «Ως ιδέα δεν είναι καινούρια. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, πολλοί άνθρωποι δέχονταν να φιλοξενήσουν στα σπίτια τους, πρόσφυγες. Υπήρχαν λίστες με τα σπίτια, που πρόσφεραν φιλοξενία και βοήθεια στους τραυματίες πολέμου και στον άμαχο πληθυσμό. Μετά από πολλά χρόνια δημιουργήθηκε το hospitality. Το επισκέφτηκα αλλά δεν με κέρδισε. Το couchsurfing με κέρδισε αμέσως.»


Στο site μπορείτε να βρείτε πολλές και χρήσιμες πληροφορίες για το πώς λειτουργεί το σύστημα. Μοιάζει να είναι πιο πολύ τρόπος ζωής παρά μια διαδικτυακή κοινότητα.

Η διαδικασία είναι απλή και εύκολη, για να γίνεις μέλος. Κάνεις εγγραφή, φτιάχνεις προσεκτικά και με αρκετές λεπτομέρειες το προφίλ σου και επιλέγεις τι τύπου couchsurfer θα είσαι. Αν το να φιλοξενήσεις έναν ξένο σπίτι σου, φαίνεται υπερβολικό, μπορείς πάντα να προσφέρεις στους επισκέπτες της έδρας σου, πολύτιμες πληροφορίες. Και φυσικά όταν ταξιδέψεις, μπορείς να ζητήσεις αντίστοιχη βοήθεια. Είναι όμως ασφαλές, να φιλοξενήσεις έναν ξένο;


«Είναι λιγάκι απίθανο να ταξιδέψει κάποιος τόσα χιλιόμετρα για να έρθει να σε σκοτώσει ή να σου κάνει κακό. Αν το ήθελε, μπορούσε να το κάνει και σπίτι του. Μην ξεχνάς ότι το να φιλοξενηθεί σε ένα σπίτι, που δεν ξέρει, είναι το ίδιο «επικίνδυνο» και για αυτόν όπως και για εσένα», μου λέει χαμογελώντας η Myrele όταν ρωτάω περί ασφάλειας.

"Φωτό από τα προηγούμενα meeting [...] στο δεύτερο είχαμε και το γάμο 2 Τούρκων που γνωρίστηκαν στο πρώτο meeting στο τουρκικό προξενείο στην Αθήνα."
το συνοδευτικό του panthiras για τις φωτογραφίες.

Και με τι κριτήριο επιλέγεις, που θα φιλοξενηθείς ή ποιον θα φιλοξενήσεις; «Εγώ προσωπικά κοιτάω το reference που έχει κάποιος εκτός της πόλης, που ζει. Διαβάζω τι είπαν οι προηγούμενοι για το συγκεκριμένο άτομο», λέει η Klo-klo. «Εγώ κοιτάω πολύ προσεκτικά όλες τις διαθέσιμες φωτογραφίες. Μπορείς να καταλάβεις πολλά για έναν άνθρωπο, κοιτώντας τα μάτια του και γενικά τις φωτογραφίες του», λέει η Myrele.

Είχατε κάποια αρνητική εμπειρία; Είτε ως φιλοξενούμενοι, είτε ως φιλοξενητές; «Καμία. Και δεν έχω ακούσει κάποια. Έχω φιλοξενήσει 60 άτομα σε έναν χρόνο. Κάποιοι έτυχε να μείνουν 3 μήνες σπίτι μου. Με κάποια άλλα άτομα, περνούσα τόσο καλά, που πήγαμε διακοπές μαζί. Δεν έγινε κάτι κακό και να φανταστείς ότι μόλις φτάσει ο φιλοξενούμενος μου, δίνω τα κλειδιά και φεύγω γιατί έχω σχολή και μαθήματα και υποχρεώσεις», λέει η matina30.


Εγώ, που δεν θέλω πολλά για να «ψηθώ», για να δοκιμάσω μια καινούρια εμπειρία, έγινα μέλος τον Αύγουστο του 2008 αλλά «ενεργοποιήθηκα» από ένα μήνυμα της Vanidio, που με καλούσε να συμμετέχω σε μια συνάντηση, για να οργανωθούμε οι Θεσσαλονικείς, για τo 3rd Greek-Turkish meeting at Thessaloniki. Τώρα πλέον, έχω φιλοξενήσει την γλυκύτατη Wendla και περάσαμε 4 φανταστικές μέρες στη Θεσσαλονίκη, έχω πάει σε 4 συναντήσεις για τη διοργάνωση του meeting και ανυπομονώ να έρθει η Παρασκευή 13 Μαρτίου για να συναντηθώ με 100 τουλάχιστον couchsurfers από Ελλάδα και Τουρκία.

Στο meeting, εγώ θα φιλοξενώ ένα ζευγάρι αμερικανών και τον panthiras, που είναι ένας από τους Country Ambassadors και μου έστειλε όλες αυτές τις φωτογραφίες. Tον ευχαριστώ πολύ για όλη τη συνεργασία! Εκτός από τη σπεσιαλιτέ, που περιμένω, θα τον ανακρίνω διεξοδικά για το Ελληνικό couchsurfing και όχι μόνο και θα ετοιμάσω ένα ακόμα post, μετά το meeting, με περισσότερες λεπτομέρειες. Ότι απορίες έχετε, παρακαλώ να τις γράψετε εδώ, για να έχω απαντήσεις! Ο panthiras φαίνεται άνθρωπος ανθεκτικός σε ειδικές ανακρίσεις.

Στο meeting, επίσης θα συμμετέχει και ο κούνελος, που έγινε couchsurfer πρόσφατα σχετικά αλλά και ο βετεράνος mmjrules! Άντε και του χρόνου και εσείς!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

"Μικρός" απολογισμός για το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Άργησα, κάπως να κάνω post για το Φεστιβάλ, γιατί ήθελα να μελετήσω προσεκτικά τα όσα γράφτηκαν κατά τη διάρκεια και με το κλείσιμο του Φεστιβάλ. Τόσο από τα «επίσημα» ΜΜΕ, όσο και από bloggers, που ήταν εκεί, έζησαν την εμπειρία και κυρίως από bloggers, που έχουν και «προϋπηρεσία» στο Φεστιβάλ. Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο, αυστηρό, αντικειμενικό και δίκαιο, τόσο για το Φεστιβάλ, όσο και για το κοινό του. Αλλά δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι παράγοντας, δεν είμαι συντελεστής. Δεν είμαι κάποιος, που συνδέομαι οικονομικά ή κοινωνικά ή επαγγελματικά με το Φεστιβάλ. Είμαι μια απλή θεατής από το 1998 και πηγαίνω για τους δικούς μου λόγους. Και για αυτούς θα γράψω.

Ακολουθεί, μεγάλο, υποκειμενικό, παιδικής αφέλειας και γεμάτο spoiler κείμενο… Παρακαλώ οι γκρινιάρηδες και οι επαγγελματίες του χώρου, όπως αποχωρήσουν…

Όταν άρχισα να μελετάω το πρόγραμμα, τολμώ να πω ότι αγχώθηκα κάπως, όπως κάθε χρονιά. Έχοντας στο αρχικό πλάνο 7 σταθερές αίθουσες, με πρώτη προβολή κατά τις 11:00 το πρωί και τελευταία στις 24:00, αλλά και οι 2 επιπλέον αίθουσες, για 10 μέρες, είναι πραγματικά αυτό, που το cinemainfo.gr, ονομάζει εύγλωττα “γιγαντισμός”. Είναι πραγματικά αδύνατο, να καταφέρει κάποιος, να τα παρακολουθήσει όλα. Ακόμα, και αν πάρει άδεια από την εργασία του, όπως πολλοί ή ακόμα και αν είναι φοιτητής, όπως ακόμα περισσότεροι. Αλλά, με έπιασε μια απίστευτη «λαιμαργία», όπως κάθε χρόνο, να προλάβω, όσα περισσότερα μπορώ. Αυτό, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ως καταναλωτική μανία, ως προσπάθεια «απόσβεσης» του κόστους της κάρτας ή και ως μαραθώνιος.

Ποσότητα ή ποιότητα; Στην ποσότητα χάνεται η ποιότητα; Η ποιότητα σημαίνει και μειωμένη ποσότητα; Πως ορίζεται η ποιότητα; Τα ερωτήματα αυτά, που τα θεωρώ απόλυτα σεβαστά, με αφήνουν παντελώς αδιάφορη αναφορικά με τις ταινίες, που προβάλλονται στο Φεστιβάλ.

Αυτό, που με γοητεύει, είναι η διαφορετικότητα. Άλλοι επιλέγουν τις ταινίες, με βάση κριτικές, άλλων. Άλλοι δέχονται ως μέτρο ποιότητας, τα βραβεία των ταινιών. Και εγώ παίρνω το πρόγραμμα, ακούω προσεκτικά όλες τις προτάσεις και προσπαθώ να δω όσο το δυνατό, πιο διαφορετικές ταινίες. Διαφορετικές στη γλώσσα, στην χώρα προέλευσης, στο είδος, στο θέμα. Νιώθω αποδέκτης, απίστευτης ποσότητας, διαφορετικότητας και έρχομαι πιο κοντά, σε ανθρώπους, που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν, σε καταστάσεις, που δεν θα ζήσω, σε νοοτροπίες, που δεν θα κατανοήσω, σε εικόνες, που δεν θα δω. Είναι ένα μεγάλο και ιδιαίτερο ταξίδι, σε απίστευτα πολλές γωνιές της γης και με συνεπιβάτες, τους πιο διαφορετικούς, από εμένα ανθρώπους.

Την Παρασκευή, κοιτούσα διαρκώς το ρολόι και περίμενα να πάει 4:31, για να σχολάσω και να φύγω τρέχοντας, για το λιμάνι και την πρώτη μου προβολή. Αγχωμένη και με την γλώσσα έξω, από το τρέξιμο, μόλις κάθισα στην αναπαυτική θέση της Φρίντα Λιάππα, μπήκε τρέχοντας μια κοπελίτσα, με μεγάλα και διαπεραστικά μάτια, που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια (στην κυριολεξία) να μην απολυθεί. Την έδιωχναν και εκείνη δεν ήθελε καν να φύγει από το χώρο. Την πήρα και εγώ στο κατόπι, για να καταλάβω, γιατί παθιάζεται έτσι, για μια δουλειά και υπέθεσα, ότι είχε κάποιο σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δυσκολεύτηκα αλλά κατάλαβα, ότι ενώ για πολλούς η δουλειά είναι βιοποριστικό ζήτημα, για εκείνη, ήταν το εισιτήριό της για το «λεωφορείο», με τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους.

Όταν κουράστηκα, να την κυνηγάω αλλά και εκείνη να τρέχει, βρήκα ένα καράβι, που είχε αράξει εκεί κοντά και είπα να μπω λιγάκι, να ηρεμήσω. Συνάντησα έναν τελειωμένο τύπο, που αποφάσισε να επισκεφτεί τη μάνα του, μετά από 20 χρόνια στα καράβια. Το ήθελε και δεν το ήθελε και με ταλαιπώρησε λιγάκι γιατί το σκεφτόταν πολύ. Άμα, την πήρε την απόφαση, πήγε για να ησυχάσω και εγώ, και η μάνα του, ούτε που τον θυμόταν. Αλλά κατάλαβα, ότι οι ναυτικοί έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και εκπαιδεύονται, στο να τα κάνουν όλα αργά. 20 χρόνια δεν το λες γρήγορα…

Κάπως κουρασμένη και απογοητευμένη, έφυγα από το λιμάνι και πήγα στο αεροδρόμιο. Να αλλάξω μέσο. Εκεί βρήκα μια πολύ περίεργη και χλωμή οικογένεια, που περίμενε την άφιξη ενός χαμένου γιου. Και όπως μαζεύτηκαν όλοι μαζί, είχαν πολλά να πουν και έφυγα για να μην ενοχλήσω. Οικογενειακά θέματα…

Μάλλον με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα σε ένα βανάκι, γεμάτο λαθρομετανάστες, που είχαν αφήσει τα πάντα πίσω στην χώρα τους, για μια καλύτερη ζωή. Ο οδηγός και ο συνοδηγός, ένα αγόρι ούτε 15 χρονών, με εκμεταλλεύτηκαν, που δεν μιλούσα τη γλώσσα τους, με χτύπησαν, που δεν είχα αρκετά χρήματα, για να τους πληρώσω και με έκλεισαν σε μια τρώγλη. Στο διπλανό δωμάτιο, μια αφρικανή, με το μωρό της, μονίμως στην πλάτη, έχασε τον άντρα της, τον μοναδικό άνθρωπο της και πήρε τους δρόμους να τον βρει. Την ακολούθησα για να την βοηθήσω και την είδα να κρύβεται κάτω από μια αερογέφυρα, για να ξαποστάσει και κάτι «λευκούς», να ουρούν από πάνω, από την αερογέφυρα, πάνω της. Το δέρμα μου έχει το ίδιο χρώμα, με εκείνους και αυτό μόνο αρκεί, για να μη θέλει τη βοήθεια μου.

Έφυγα ντροπιασμένη και περπάτησα αρκετά, μέχρι που βρέθηκα σε μια φτωχογειτονιά, γεμάτη πιτσιρίκια, που έπαιζαν μπάλα. Έπαιξα και εγώ λιγάκι μαζί τους και γέλασα με τα πειράγματα τους. «Δεν σε θέλει η μπάλα ρε κοπελιά. Άντε πάνε να γίνεις γκαρσόνα». Και πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ, με πλησίασε μια ανέκφραστη κοπελιά και μου είπε «Ότι και να γίνεις, θα είσαι καλύτερα από εμένα» και έφυγε για να επιστρέψει σπίτι της. Κρυφοκοίταξα από το παράθυρό της αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω, γιατί τελικά έμεινε.

Αργότερα, τα ήπιαμε σε ένα μπαράκι, με δυο στρατιώτες, του ισραηλινού στρατού, από τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μου είπαν για τους εφιάλτες τους και είδα και το γιατί επέλεξαν να μην θυμούνται. Σπάραξα όταν κατάλαβα και ήθελα να γυρίσω σπίτι και να κοιμηθώ για να ξεχάσω και εγώ.

Τραγούδησα με τον Μπάρι. Έψαξα τον Γολιάθ. Θαύμασα τον Ράντυ και ήθελα να είναι εκεί και η Κάσιντι. Έγινα το πιθήκι με τα κλειστά μάτια, το ροζ κοτοπουλάκι του Jay, φίλη της Σοράγιας. Όποτε με πλησίαζε η Ελεονόρ, σφιχταγκάλιαζα την τσάντα μου. Ταυτίστηκα με τον Αχμέτ και γνώρισα τη Στέλλα. Και μου χαμογέλασε. Και ήταν το πιο αληθινό χαμόγελο, που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Και ναι, θα ήθελα το Φεστιβάλ, να γίνει καλύτερο και καλύτερο και καλύτερο. Θα ήθελα:
- Περισσότερες και καλύτερες αίθουσες.

- Φθηνότερο εισιτήριο και οικονομικότερες κάρτες.

- Περισσότερες, δωρεάν προβολές.

- Έντυπο υλικό από νωρίς και όχι τελευταία στιγμή.

- Φθηνότερο και καλύτερο καφέ στα κυλικεία του λιμανιού.

- Περισσότερους επισκέπτες, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη αλλά και από άλλες πόλεις και χώρες.

- Μεγαλύτερη και καλύτερη προβολή.

- Πρόσβαση σε όλους του χώρους του Φεστιβάλ.

- Περισσότερες μέρες.

Και θέλω ανθρώπους δεκτικούς στη διαφορετικότητα. Που να θέλουν να έρθουν, όχι για να δουν μια «καλή» ταινία, από έναν «αναγνωρισμένο» σκηνοθέτη και με «γνωστούς» ηθοποιούς και με «πολλά» βραβεία. Να έρθουν «ανοιχτοί» σε όλα τα ερεθίσματα και να φύγουν διαφορετικοί και όχι καλύτεροι.

Για εμένα, το Φεστιβάλ, για ακόμα μια φορά, ήταν ο Αμπού Ραέντ μου. Με «ταξίδεψε» και ας μην ήταν πραγματικός πιλότος.

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Έχεις γράμμα!

Η αλληλογραφία είναι το πιο αρχαίο μου χόμπι, πιο αρχαίο κι απ' το πιάνο. Πιάνο ξεκίνησα στα 7. Το πρώτο μου γράμμα το έγραψα στα 6, κι απευθυνόταν σε μια φίλη μου από την Αθήνα, με την οποία βρισκόμασταν "στο χωριό μου" κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών. Στην Ελλάδα οι φιλίες μέσω αλληλογραφίας ποτέ δεν υπήρξαν τόσο διαδεδομένες όσο στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Εύκολα χαθήκαμε με τη φίλη μου, εξίσου εύκολα χάθηκα και με τους επόμενους φίλους μου "δι' αλληλογραφίας" από την Ελλάδα. Ωστόσο με την έναρξη της εφηβείας η δραστηριότητά μου επεκτάθηκε και στο εξωτερικό. Η πρώτη μου φίλη εκτός Ελλάδας ήταν η Τούουλι από τη Βάσα της Φινλανδίας. Πρόσφατα ξαναβρεθήκαμε στο Facebook. Η δεύτερη ήταν η Τζάκο από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Πάνε χρόνια από τότε που είχα τελευταία φορά νέα της, αλλά ελπίζω ότι σύντομα το διαδίκτυο θα μπορέσει να με ξανασυνδέσει και μ' αυτήν.

Σύντομα οι φίλες και οι φίλοι μου από το εξωτερικό, από κάθε μεριά του πλανήτη, πλήθυναν. Αυτή τη στιγμή αλληλογραφώ με πάνω από είκοσι άτομα, κάποια από τα οποία τα γνωρίζω πάνω από τη μισή μας ζωή... Γνωρίζω τα πάντα για τις φιλίες και τις εμπειρίες τους στην εφηβεία, γνωρίζω γι το πρώτο τους φιλί και την πρώτη τους σχέση, γνωρίζω πράγματα τα οποία οι τωρινοί τους σύντροφοι πιθανόν να αγνοούν, πράγματα που ενδεχομένως τα παιδιά τους ποτέ να μη μάθουν. Και τα κρατάω όλα μαζί μου, γραμμένα με μολύβι και χαρτί, μέσα στιυς φακέλους τους, διατηρημένα με τις ξεχωριστές τους μουτζουρίτσες, τα δειλά ορνιθοσκαλίσματα, τις ξεχωριστές τους μυρωδιές, τις ζωγραφιές, τις φωτογραφίες... Και κάπου εκεί έξω ξέρω πως σημαντικά κομμάτια της ζωής μου είναι διασκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, φυλαγμένα με αγάπη μέσα σε ντοσιέ και κουτιά από ανθρώπους που σήμερα με γνωρίζουν καλύτερα απ' τους περισσότερους ανθρώπους που συναναστρέφομαι στην καθημερινή μου ζωή...

Με το πέρασμα του χρόνου κατάφερα να συναντηθώ με πέντε από τους πολύτιμούς μου "φίλους στα τυφλά", και συνεχίζουμε ακόμα όλοι να κηνυγάμε κάθε ευκαιρία που μπορεί να μας φέρει πρόσωπο με πρόσωπο. Οι περισσότεροι, αν και από διαφορετικές χώρες, γνωρίζονται και μεταξύ τους. Είμαστε μια μεγάλη παρέα που δε βιάζεται αρκετά ώστε να αντικαταστήσει το χαρτί αλληλογραφίας με το Outlook Express, αλλά δε χορταίνει να μοιράζεται και να δένεται μέσα από συνδεδεμένες προσωπικές σελίδες και ιστολόγια, μέσα από sms και μέσω messenger... Και είμαστε αποφασισμένοι, αφού φτάσαμε ως εδώ, να συνεχίσουμε την αρχαία μας παράδοση μέχρι το τέλος, μέχρι ο χρόνος να σημειώσει την πρώτη του νίκη, είτε απέναντί μας είτε απέναντι στα γραμματόσημα -- οποιοδήποτε από τα δύο συμβεί πρώτο. Κι ο λόγος που αντέχουμε και θα συνεχίσουμε να αντέχουμε είναι επειδή όταν χτίσαμε αυτήν την παρέα, δεν υπήρχε messenger, δεν υπήρχε email, δεν υπήρχε ICQ ή Facebook ή Blogger... Το χτίσιμο χρειάστηκε κόπο και χρόνο, κι επιλέξαμε να ασχοληθούμε μαζί του επειδή πραγματικά το θέλαμε κι επειδή πιστεύαμε ο ένας στον άλλο.

Η αλληλογραφία στις μέρες μας θεωρείται πασέ. Είναι χόμπι προς εξαφάνιση. Η εξιστόρηση της προσωπικής μου εμπειρίες που θέλησα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα καταδεικνύει και τους λόγους για τους οποίους την έχει κατατροπώσει το διαδίκτυο. Ποτέ κανείς μας δεν πρόκειται να το απορρίψει το διαδίκτυο ως μαζικό, επιφανειακό και ψεύτικο. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που καθορίζουν την ποιότητα των σχέσεων και την ανθεκτικότητα της μεταξύ τους φιλίας. Είναι γεγονός όμως ότι όσο πιο εύκολο και γρήγορο γίνεται κάτι, τόσο περισσότερη από την αξία και τη μαγεία του κατακρημνίζεται μέσα μας. Για μας τους λίγους εναπομείναντες "penpals" κανένα "wink", κανένα "smiley", καμιά "blog-entry" και κανένα "pm" δεν μπορεί να ανταγωνιστεί σε οικειότητα και αμεσότητα την αναγνώριση της ταυτότητας του φίλου σου απλά και μόνο από τον τρόπο που γράφει το όνομά σου στην πρόσοψη ενός φακέλου, και της ποιότητας των νέων του από τις μικροαλλοιώσεις του γραφικού του χαρακτήρα, πριν ακόμα πιάσεις το χαρτοκόπτη και χωρίς την παρουσία subject και συνημμένων...

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Μεγάλη η χάρη της...

Της Αγίας Παρασκευής σήμερα. Χρόνια μας πολλά, να είμαστε καλά. Άντε και την άλλη εβδομάδα με το καλό...


Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Δεν είναι η Αγία Παρασκευή η καλοκαιρινή, που γιορτάζει μια φορά το χρόνο και λέμε χρόνια πολλά στις Παρασκευές, Βούλες, Εύες και δε συμμαζέυται!

Είναι η Αγία Παρασκευή που γιορτάζει κάθε εβδομάδα. Κάθε τέλος εργάσιμης εβδομάδας για την ακρίβεια. Και τη γιορτάζουν όλοι οι εργαζόμενοι.

Είναι η μέρα που ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εργαζόμενων στα γραφεία παραγγέλνουν.

Είναι η μέρα το πρωί στο δρόμο βλέπεις χαμόγελα. Τις άλλες μέρες τα πρόσωπα είναι σκυθρωπα - για να μη μιλήσω για την κοψοφλεβική όψη απόγνωσης που έχουν τη Δευτέρα (-:

Είναι η μέρα που έχει λιγότερη κίνηση στο δρόμο απ' ότι συνήθως.

Είναι η μέρα που οι υπολογιστές στο γραφείο κλείνουν και παραμένουν γύρω στις 64 ώρες κλειστοί. Ας ξεκουραστούν και τα συστήματα. Όχι μόνο οι άνθρωποι.

Είναι η μέρα που πολλοί ξεχνούν τον κωδικα ένδυσης!

Είναι η μέρα για την οποία σε σχετικό απάλευτο τραγούδι των Στρουμφ δεν πέφτει καθόλου γκρίνια.

Είναι η μέρα που στα Αγγλικά πήρε το όνομά της από την Freyja, τη Θεά του ερωτα και της γονιμότητας! (Όπως βλέπετε, αρχαιόθεν η Παρασκευή ήταν μια πολύ ...ερωτική μέρα (-;)

Είναι η μέρα που οι εργασιομανείς Γερμανοί αποτελούν Freitag, το οποίο όλως τυχαίως(;) είναι ομόηχο με το Frei - Tag (=ελεύθερη μέρα!)

Κι αν καμιά φορά τύχει να έχει ο μήνας 13, δε χάλασε κι ο κόσμος. Απλά κάποιοι προληπτικοί προσπαθούν να σπιλώσουν το καλό όνομα αυτής της ημέρας.

Τι νομίζετε, ότι είναι πολλές, εξ άλλου, οι Άγιες Παρασκευές; 48 (=12*4) είναι όλες κι όλες. Βγάλτε και μερικές που πέφτουν μέσα στην άδεια και μένουν καμιά σαρανταπενταριά.

Ας τις χαρούμε. Χρόνια μας πολλά και πάλι!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Η Ελλάδα που θέλουμε

Ιδού τι έγραψε ο Ελεύθερος Τύπος για την Ανάβρα Μαγνησίας.



Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε. Καθώς και η απόδειξη ότι είναι εφικτή. Με ανθρώπους που νοιάζονται και διαχειρίζονται σωστά τα απίστευτα πλούτη που έχουμε αλλά δεν το ξέρουμε. Με σωστές υποδομές, πράσινη ανάπτυξη, σεβασμό στην παράδοση.

Και να σημειώσουμε ότι όλα αυτά ξεκίνησαν πριν 20 χρόνια από το μηδέν, από μια πολύ άσχημη κατάσταση, όπως λέει το άρθρο.

Είπατε τίποτα;

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Gomorra

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχει ένα θαρραλέο παλικάρι στη γειτονική μας χώρα, που λέγεται Roberto Saviano. Το 2006, στα 26 του χρόνια, έγραψε το βιβλίο Gomorra, ο τίτλος του οποίου αποτελεί λογοπαίγνιο των λέξεων Camorra-η μαφία της Νάπολης και της ευρύτερης περιοχής της Καμπάνια- και Γόμορρα.Το γιατί έδωσε αυτόν τον τίτλο όλοι μπορούμε να το φανταστούμε.

(πηγή:http://www.irinamihalcut.com/blog/wp-content/
gomorrah_by_robertosaviano.jpg) 

Ο Saviano εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην περιοχή της Καμπάνια. Εκεί είχε την τύχη ή την ατυχία να συναναστραφεί με το "Σύστημα", όπως καλείται στην περιοχή η Καμόρρα. Μετά από προσωπικά βιώματα και εκτεταμένη έρευνα αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο πάνω στο θέμα. Και δεν έγραψε απλά ένα βιβλίο, έγραψε ένα αριστούργημα που απειλεί να κοστίσει την ίδια του τη ζωή. Στο βιβλίο αποκαλύπτει μέσα από μαρτυρίες αναμεμιγμένων ανθρώπων το πως ακριβώς λειτουργεί το Σύστημα, δίνοντας ονόματα, μέρη και καταστάσεις. Φυσικά, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου ο συγγραφέας άρχισε να λαμβάνει απειλητικά μυνήματα από την Καμόρρα. Πλέον, 2 χρόνια μετά, κυκλοφορεί-όσο κυκλοφορεί-με μόνιμη συνοδεία αστυνομικών. Μάλιστα, μετανοημένο μέλος μιας ισχυρής φαμίλιας της Καμόρρα δήλωσε ότι υπήρχε "συμβόλαιο θανάτου" σύμφωνα με το οποίο η μαφία θα έβγαζε το Saviano από τη μέση μέχρι τα φετινά Χριστούγεννα. Πρόσφατα ο συγγραφέας δήλωσε ότι έχει σκοπό να φύγει από τη χώρα για να μπορέσει να ξαναστήσει τη ζωή του 'ελεύθερος'.

Δυστυχώς, δεν μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω για το βιβλίο γιατί δεν το έχω διαβάσει ακόμη. Χτες όμως είδα την ταινία Gomorra του Matteo Garrone, που βασίστηκε στο βιβλίο. Για την ακρίβεια, στην ταινία παρουσιάζονται μερικές μόνο από τις ιστορίες-μαρτυρίες του βιβλίου.

(πηγή: http://www.mymovies.it/gomorra/photogallery)    *****Αυτά που ακολουθούν δεν είναι ακριβώς spoilers αλλά αν κάποιος δε θέλει να ξέρει τίποτα πριν δει την ταινία, ας μην τα διαβάσει καλύτερα!*****

Η ταινία είναι αρκετά ωμή και καταφέρνει να σοκάρει χωρίς να συγκινεί λόγω της ντοκυμαντερίστικης μορφής της. Ιστορίες νέων αντρών που προσπαθούν να επιβιώσουν μες στη σκληρή πραγματικότητα. Ιστορίες ανθρώπων ικανών που πληρώνονται με ψίχουλα και δεν μπορούν να διδάξουν την τέχνη τους γιατί το Σύστημα τους δένει τα χέρια. Ιστορίες μικρών παιδιών, που πριν καλά καλά μπουν στην εφηβεία πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο και να πάρουν το "βάφτισμα του πυρός" από τη μία ή την άλλη πλευρά. Ιστορίες ανθρώπων που ήρθαν, είδαν και απήλθαν, οι μόνες ελπιδοφόρες. Η πιο τραγική όμως ιστορία είναι αυτή με τις επιχειρήσεις ταφής τοξικών αποβλήτων. Πρόκειται για μια πραγματικότητα την οποία ζουν χιλιάδες αγρότες του ιταλικού νότου, οι οποίοι αναγκάζονται να πουλήσουν τη γη τους στην Καμόρρα για να θαφτούν εκεί τόνοι και τόνοι τοξικών αποβλήτων. Αποτέλεσμα: τεράστια αύξηση των ποσοστών θανάτων από διάφορα είδη καρκίνου, γη νεκρή και μολυσμένη με επιπτώσεις στην αγροτική παραγωγή και τα υπόγεια ύδατα, εργάτες καμμένοι από παράπλευρες απώλειες.

 *****end of potential spoilers***** 

Σύμφωνα με το συγγραφέα και τον σκηνοθέτη, όταν άρχισαν τα γυρίσματα της ταινίας, υπήρξαν προβλήματα με τους ανθρώπους της Καμόρρα, καθώς ήθελαν να εγκρίνουν πρώτα τις διάφορες σκηνές και να ασκήσουν βέτο σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά τελικά υπερίσχυσε η αυταρέσκειά τους σχετικά με το γεγονός ότι γυριζόταν μία ταινία πάνω στη δικιά τους πραγματικότητα! Μάλιστα, κάποιοι από τους ηθοποιούς, και κυρίως τα παιδιά, είναι άνθρωποι από το Σύστημα που παίζουν πάνω κάτω τους εαυτούς τους!!

Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφέρω λίγα πράγματα σχετικά με την Καμόρρα που θα βοηθήσουν στην κατανόησή της ταινίας. Η Καμόρρα σε αντίθεση με την Cosa Nostra, τη μαφία της Σικελίας , έχει μια λιγότερο πυραμιδοειδή μορφή. Αποτελείται από περισσότερους μικρούς πυρήνες, ή φαμίλιες, οι οποίοι πολλές φορές συγκρούονται μεταξύ τους. Το γεγονός αυτό καθιστά την Κομόρρα λιγότερο επιρρεπή σε περιπτώσεις σύλληψης αρχηγών της από την αστυνομία.

Το 2004-5 δύο από τις σημαντικότερες φαμίλιες της Καμόρρα άνοιξαν μεταξύ τους μία ιδιαίτερα αιματηρή βεντέτα, η οποία έμεινε γνωστή ως η βεντέτα της Σκάμπια , που είναι προάστιο της Νάπολης, με τραγικό απολογισμό περισσότερα από 100 θύματα. Από τότε και μέχρι σήμερα η κατάσταση παραμένει έκρυθμη και τα θύματα εξακολουθούν να ξεπερνούν τα 100 ανά έτος. Αυτός είναι και ο "πόλεμος" που αναφέρεται συχνά στην ταινία και η Σκάμπια είναι η περιοχή όπου διαδραματίζονται οι περισσότερες ιστορίες.

Για την ιστορία να πω ότι η ταινία Gomorra κέρδισε το Grand Prix του φεστιβάλ των Καννών και είναι η επίσημη συμμετοχή της Ιταλίας στην κατηγορία ξένης ταινίας των Όσκαρ. Κατά τη γνώμη μου αξίζει πραγματικά τη νίκη, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι θα την πάρει, μιας και είναι ακετά δύσκολη ταινία, ίσως όμως η τεράστια απήχηση που έχει σε όλο τον κόσμο να λειτουργήσει υπέρ της...ίδωμεν...
  
Κλείνοντας πάρτε και το τραγουδάκι Pensa που έχει γραφτεί για ανθρώπους σαν το Saviano που έχουν τα κότσια να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή καταγγέλλοντας τη μαφία, αλλά και για ανθρώπους που έχουν τα κότσια και τη θέληση να ξεφύγουν από τη ζωή αυτή...

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Ένα 'Βατοπέδι' στην καρδιά της Θεσσαλονίκης

Χτες επισκέφτηκα για πρώτη φορά τους κήπους της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης.

Είναι ένα πολύ εντυπωσιακό οικόπεδο, με πανέμορφα και εξαιρετικά καλοδιατηρημένα κτίρια, με καταπράσινους κήπους τέλεια δομημένους. Το θέμα όμως είναι για ποιο λόγο βρέθηκα εγώ και κάποιοι ακόμη εκεί!

Χτες λοιπόν είχε νομαρχιακό συμβούλιο και μεταξύ των υπολοίπων θεμάτων θα γινόταν και μία παρουσίαση ενός οικολογικού ζητήματος που απασχολεί τους κατοίκους των 40 εκκλησιών και όχι μόνο. Πρόκειται για μία έκταση περίπου 5 στρεμμάτων, στις 40 Εκκλησιές, που κατά μεγάλο μέρος ήταν ρέμα το οποίο μπαζώθηκε και ένα μέρος του καταπατήθηκε. Ο χώρος συνολικά είχε χαρακτηριστεί από δεκαετίες ως χώρος πρασίνου, αλλά ο Δήμος Θεσσαλονίκης αδράνησε επί πολλά χρόνια και δεν αποζημίωσε τον ιδιοκτήτη για την απαλλοτρίωση.

Σήμερα ο συγκεκριμένος χώρος ετοιμάζεται για πολυκατοικίες, αφού ο ιδιοκτήτης κατάφερε να παρακαμφθεί (αδιαφανώς και με παράξενη ανοχή από τους «αρμοδίους» φορείς, υπηρεσίες Δήμου και Νομαρχίας) ο αρχικός σκοπός της παραχώρησης (δενδροφύτευση) και να το κάνει οικοδομικά τετράγωνα, πετυχαίνοντας δικαστική απόφαση αποχαρακτηρισμού, χωρίς παρουσία Δήμου (που δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί ένα δημοτικό πάρκο) και περιοίκων (που φυσικά δεν ενημερώθηκαν από τον ιδιοκτήτη, αλλά παραδόξως ούτε και από τον Δήμο!). Διαβάστε περισσότερα από το Κείμενο της Επιτροπής Κατοίκων των 40 Εκκλησιών εδώ.

Στο σημείο αυτό να πω ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά από τη Green Attack Θεσσαλονίκης, που όλον αυτόν τον καιρό βρίσκονται δίπλα στους κατοίκους των 40 Εκκλησιών υποστηρίζοντας τον αγώνα τους ενεργά, ενημερώνοντας τον κόσμο, μαζεύοντας υπογραφές και όντας πάντα παρόντες σε κρίσιμα δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια.

Ας περάσουμε όμως στη συνέχεια...

Ήμασταν μαζεμένοι έξω από το κτίριο όπου συνεδρίαζε το συμβούλιο για αρκετή ώρα. Γύρω στα 20 άτομα με τα πλακάτ τους και τα φυλλαδιάκια τους. Δίπλα μας γύρω στα 20 άτομα από τους απολυμένους της Siemens, άλλη μια -ακόμη πιο- πονεμένη ιστορία. Ανάμεσα μας 4 άνθρωποι από την επιτροπή κατοίκων των 40 Εκκλησιών.

Σε κάποια φάση μας καλούν μέσα γιατί ήρθε η ώρα που ο εκπρόσωπος της επιτροπής κατοίκων -ο κύριος Χρήστος Ελευθεριάδης, αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ.- θα εισηγηθεί για το θέμα μας. Πλάκα είχε-πρώτη φορά έμπαινα σε τέτοιο πράγμα. Κυριλέ χώρος, ένα τσούρμο επίσημοι νομαρχιακοί σύμβουλοι, εκείνη την ώρα μιλούσε μια κυρία κάτι σαν πρόεδρος (σχωρήστε με είμαι και λίγο άσχετη μ'αυτά), ή μάλλον φώναζε ψιλοϋστερικά για το θέμα της Siemens, κάποιοι άλλοι της απαντούσαν στον ίδιο τόνο, ψιλοχάβρα Ιουδαίων η κατάσταση. Κάτι όμως έλειπε από το όλo πανηγυράκι...

Ναι καλά μαντέψατε... ο αγαπητός μας νομάρχης έλειπε!! Αν και στην αρχή ξεγελάστηκα γιατί ενώ τον έβλεπα μπροστά μου, άκουγα τον κόσμο να φωνάζει "Που είναι ο νομάρχης (οεο)", μετά κατάλαβα ότι ήταν ο αδερφούλης του κι όχι ο ίδιος. Ο κόσμος από τη Siemens ρωτούσε που είναι ο κ. νομάρχης και γιατί λείπει, αλλά ευτυχώς η κυρία πρόεδρος είχε την απάντηση: "Ο κύριος νομάρχης δεν μπορούσε να παρευρεθεί γιατί είναι με κάτι Κινέζους" ...αυτολεξεί κυρίες και κύριοι, με το μικρόφωνο, ο κύριος νομάρχης *είναι με κάτι Κινέζους*... μάλιστα!



Η κυρία πρόεδρος δίνει λοιπόν το λόγο στον εκπρόσωπό μας για 3 λεπτά. Τα πρώτα 2 ο άνθρωπος προσπαθούσε να μιλήσει αλλά δεν τα κατάφερνε γιατί οι νομαρχιακοί σύμβουλοι τσακώνονταν μεταξύ τους για προηγούμενο θέμα. Όταν επιτέλους του δόθηκε η ευκαιρία, τα είπε πολύ όμορφα ο άνθρωπος. Με λίγα λόγια και καλά. Τελείωσε και η κυρία πρόεδρος κατευθείαν πήγε να περάσει στο επόμενο θέμα.

Τότε εμείς αρχίσαμε να φωνάζουμε μερικά συνθηματάκια, έτσι για το καλό. Δε θυμάμαι ακριβώς, αλλά πήγαινε κάπως έτσι "Πανίκα, Πανίκα άκου το καλά, το πράσινο θα μείνει με το τσαμπουκά!" (βέβαια ο Πανίκας δεν ήταν εκεί για να το ακούσει, αλλά έτερον εκάτερον!) και κάτι σχετικό με το να πάρει η νομαρχιακή επιτροπή πίσω την υπογραφή της από το συμβόλαιο αποχαρακτηρισμού του ελεύθερου χώρου.

Φυσικά η κυρία πρόεδρος εξοργίστηκε και μας εξήγησε 'πολιτισμένα' ότι αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει εδώ και τώρα και ότι αποτελεί δικαστικό ζήτημα, και ότι ο ρόλος του συμβουλίου αυτού είναι το να ακούει τα θέματα και να τα λαμβάνει υπόψιν... καταλάβατε... χ**ε ψηλά κι αγνάντευε!

Τέλος πάντων, κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η επίσκεψή μου στους νομαρχιακούς κήπους Θεσσαλονίκης. Τώρα μένει να δούμε αν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα η διαμαρτυρία αυτή... εσείς τι λέτε, υπάρχει ελπίδα;

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Οι περιπέτειες μιας βιβλιοθήκης

Φωτογραφία από το Flickr του Σταύρου Μαρκόπουλου

Όλα άρχισαν όταν ο Δημήτριος Βικέλας επέλεξε να αφήσει την βιβλιοθήκη του στον Δήμο Ηρακλείου και όχι στη γενέτειρά του την Ερμούπολη, αλλά ούτε στην πόλη της καταγωγής του την Βέροια. Η προβολή του Ηρακλείου στις αρχές του 20ου αι. διεθνώς, λόγο των αρχαιολογικών ευρημάτων από τις ανασκαφές στην Κνωσό, Φαιστό, Αγ. Τριάδα και Γόρτυνα, πιθανότατα τον έκαναν να πάρει αυτή την απόφαση και η περιπέτεια αυτής της βιβλιοθήκης άρχισε...



Οι πρώτες κατοικίες του υπήρξαν ανήλια με μούχλα και υγρασία δωμάτια, ενώ ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που προκηρύχτηκε παραμονές του πολέμου, έληξε άδοξα... Τα 10 σχέδια που κατατέθηκαν για επιλογή κάηκαν σφραγισμένα, όταν βομβαρδίστηκε το Δημαρχείο.

Ο πόλεμος βρίσκει την βιβλιοθήκη στο Δημοτικό Μέγαρο των Αχτάρικων, που το αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης και το κάτω απ' αυτό υπόγειο έγιναν στην αρχή καταφύγιο και όταν στάλθηκαν τρόφιμα για βοήθεια από τον Ερυθρό Σταυρό το 1943, αποθηκευτικός χώρος. Στο αναγνωστήριο αποθήκευσαν τα τσουβάλια με τρόφιμα και από μια τρύπα που άνοιξαν στο τσιμεντένιο πάτωμα, έριχναν στο υπόγειο χύμα το σιτάρι.

Με τον συμμαχικό βομβαρδισμό μία από τις βόμβες γλίστρησε από τα τείχη και βρέθηκε στο χώρο του αναγνωστηρίου. Οι περίοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, περιμένοντας στην έκρηξή της, μέχρι που οι Γερμανοί, με την υπόσχεση της ελευθέριας του, έβαλαν ένα υπόδικο να την μεταφέρει έξω από το κτήριο.



Σήμερα η «Βικελαία δημοτική βιβλιοθήκη» έχει εμπλουτιστεί με πολλά βιβλία από δωρεές ατομικών βιβλιοθηκών (Γεωργίου Σεφέρη, Μάρκου Αυγέρη - Έλλης Αλεξίου και πολλών άλλων), εφημερίδες, περιοδικά, αρχεία και οπτικοακουστικό υλικό. Είναι υπεύθυνη για την διοργάνωση σπουδαίων εκθέσεων, εκδηλώσεων και για την έκδοση ιστορικού υλικού από τα βενετικά και τούρκικα αρχεία, αλλά και περιοδικών, λευκωμάτων, αρχαίων ελληνικών κειμένων λογοτεχνίας και ποίησης.
Αλλά η περιπέτεια της στέγασης συνεχίζετε...

Μετά το στατικό πρόβλημα του κτηρίου Αχτάρικα, η Βιβλιοθήκη μετακόμισε σε δύο διαφορετικά κτήρια και ο Δήμος Ηρακλείου σκέφτεται να συνεχιστεί η ενοικίαση τμημάτων του κτηρίου και μετά την συντήρηση του που υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί το Μάρτιο του 2010, αντί να παραχωρηθεί εξ’ ολοκλήρου σ’ αυτήν.



Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο θησαυρός ολόκληρος, θα βρει κάποια στιγμή το σπίτι που του αρμόζει.


Αναλυτικά η ιστορία της βιβλιοθήκης από τον τελευταίο έφορό της Ν. Γιανναδάκη ΕΔΩ
Διάφορες πληροφορίες για την βιβλιοθήκη (εκδόσεις, εκδηλώσεις κ.α.) στην ιστοσελίδα του δήμου ΕΔΩ
Η ιστοσελίδα της Βικελαίας δημοτικής βιβλιοθήκης
Το ψηφιακό αρχείο βιβλιοθήκης ΕΔΩ
Αφιέρωμα της εφημερίδας Πατρίς ΕΔΩ
και ένα δωράκι... Περιήγηση στο Ηράκλειο

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

O Banksy ανοιγει pet shop!

Εδώ και μερικές ημέρες, οι Νεοϋορκέζοι προσπερνούσαν εργάτες που έχτιζαν ένα νέο pet shop.Εντοπίζοντας κάτι που φαινόταν να είναι λεοπάρδαλη και έναν πίθηκο στη βιτρίνα της 7^ης Λεωφόρου, κάποιοι έκαναν πορεία διαμαρτυρίας για να παραπονεθούν σχετικά με το μικρό χώρο στον οποίο ήταν περιορισμένα τα άγρια αυτά ζώα. Αλλά χτες, το Village Pet Store and Charcoal Grill αποκαλύφθηκε ότι είναι το τελευταίο έργο του «καλλιτέχνη του δρόμου»,Banksy, γεμάτο με αληθοφανή πλάσματα που μάλιστα κινούνταν μέσα στο μαγαζί ώστε να μπερδέψουν τους περαστικούς.

Το pet shop είναι ανοιχτό κάθε μέρα μέχρι τα μεσάνυχτα έως και τις 31 Οκτωβρίου, και παρόλο που οι πελάτες δεν μπορούν να αγοράσουν τα προϊόντα του, μπορούν να περιπλανηθούν στην έκθεση, που είναι η πρώτη του Banksy στη Νέα Υόρκη.

Τα έργα περιλαμβάνουν δύο ψαροκροκέτες να επιπλέουν σε μια γυάλα, κουνέλια-ρομπότ που φορούν κολιέ με πέρλες, ένα ζευγάρι φτερούγες κοτόπουλου που φαίνονται να πίνουν κέτσαπ, χοτ ντογκ να απολαμβάνουν τη ζεστασιά των λαμπτήρων θέρμανσης, και μια κάμερα να προσέχει τα μικρά της. Ένας μεσήλικας άντρας που προσελήφθη από τον Banksy τοποθέτησε την πινακίδα “Open for Business” στο πεζοδρόμιο χτες για να σηματοδοτήσει τα «εγκαίνια».

Ο καλλιτέχνης από το Bristol εξήγησε γραπτώς την «δημιουργία» της επιχείρησής του, λέγοντας ότι «οι Νεοϋορκέζοι δεν ενδιαφέρονται για την τέχνη, αλλά ενδιαφέρονται για τα κατοικίδια. Οπότε, εξέθεσα αυτά.»

Προσέθεσε ότι υπάρχει και μια σοβαρότερη, φιλοσοφική πτυχή του έργου του, λέγοντας «Ήθελα να δημιουργήσω έργα που θα προβλημάτιζαν σχετικά με τη σχέση μας με τα ζώα και την βιοηθική της βιομηχανικής εκτροφής, αλλά κατέληξα με φτερούγες κοτόπουλου που τραγουδάνε.»

Όσο για τις αντιδράσεις του κοινού; Η έκθεση είναι ορατή μέρα και νύχτα μέσα από τη μεγάλη πρόσοψη του καταστήματος, και δημιούργησε ανησυχία στους ντόπιους. Ο Banksy είπε ότι «είχαμε παράπονα από ανθρώπους που δεν τους αρέσει να βλέπουν δύο χοτ ντογκ να συνευρίσκονται καθώς πηγαίνουν στη δουλειά. Αλλά δεν είναι λιγότερο αφύσικο από τη διαδικασία παρασκευής λουκάνικου.»

Πηγή και φωτογραφίες: The Independent

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Κατά συνθήκη ψεύδη

Δε θα δοθεί παράταση στη συλλογή των δηλώσεων για το Κτηματολόγιο, δήλωσε ο αρμόδιος υπουργός, κύριος Γιώργος Σουφλιάς.

Βγαίνουν όμως οι συμβολαιογράφοι και λένε: "Βρε κουμπάρε: Από τις 17 Ιουνίου που άρχισε η συλλογή μέχρι και σήμερα έχουν δηλωθεί μόνο το 50% περίπου των συνολικών δικαιωμάτων."

Αν θυμάστε την απλή μεθόδου των τριών, την οποία μάθαμε κάποτε στο δημοτικό, εξάλλου:

4 μήνες*    -> 50% των δικαιωμάτων

1/2 μήνας** -> x%  των δικαιωμάτων

* μέσα Ιουνίου - μέσα Οκτωβρίου

** μέσα Οκτωβρίου - τέλος Οκτωβρίου

Παρόλο που τα ποσά προφανώς δεν είναι ακριβώς ανάλογα, ούτε και οι ημερομηνίες απόλυτα ακριβείς, γνωρίζουμε ότι τα Κτηματολογικά γραφεία δουλεύουν σχεδόν φουλ. Πόσο πιο γρήγορα να πάνε;

Ε, δεν είναι δυνατόν, απλά δε μπορεί το x να είναι 50. Θα είναι κάπου στο 6.25 μας λέει η ρημάδα η αναλογία. Μπορεί να ζοριστούμε και να το κάνουμε 8, μπορεί να ξεσκιστούμε να το κάνουμε 10, αλλά 50 απλά δεν παίζει να γίνει.

Συμπέρασμα: Όλοι γνωρίζουμε ότι θα δοθεί παράταση. Και πρώτος-πρώτος ο υπουργός.

Απλά δε μπορείς να βγεις να πεις στον Έλληνα επίσημα αυτό το πράγμα, γιατί απλούστατα αυτό θα πυροδοτήσει τη γνωστή μας ελληνική αδράνεια. Και αντί να πάει η συλλογή μέχρι λίγο μετά τα Χριστούγεννα, ζήσε Μάη μου (θυμηθήτε με όμως του χρόνου την άνοιξη...)

Χώρια που η Κτηματολόγιο Α.Ε. περιμένει και κάτι επιδοτήσεις από Ευρωπαική Ένωση, τις οποίες ελπίζει να πάρει, αλλά πρέπει να έχουμε επιδείξει σχετικό έργο μέχρι κάποια χρονική στιγμή για να τις πάρει. (Ααα, σημειώστε ότι τις παλιότερες απλά τις έφαγε.)

Άρα κύριε υπουργέ μου, βγές στο μικρόφωνό σου, και κούνα την καλογυμνασμένη ξύλινη γλωσσούλα σου. Αυτή δεν είναι η δουλειά σου, άλλωστε; Και εσύ που τα παίρνεις για να την κάνεις, πες ότι καλά κάνεις. Εμείς που τα δίνουμε όμως;

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Πώς συνδέονται οι πειρατές με την άνοδο της θερμοκρασίας και τα μακαρόνια με τη δημιουργία του κόσμου… ή αλλιώς ξεχάστε όσα ξέρατε!

Ο καθένας από εμάς έχει στο μυαλό του μια κοσμοθεωρία. Άλλος ενστερνίζεται την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου, άλλος τη θεολογική άποψη, και πολλοί καλοί αμερικάνοι χριστιανοί τη Θεωρία της Ευφυούς Δημιουργίας–κάτι σαν επιστημονικά τεκμηριωμένη χριστιανική κοσμολογία(!).

Αυτή η τελευταία θεωρία ώθησε ένα νεαρό φυσικό εν ονόματι Bobby Henderson να μιλήσει για την πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ, η οποία του αποκαλύφθηκε σε όραμα! Και ποια είναι αυτή; Μα φυσικά η σατυρική θρησκεία (ας μου επιτραπεί ο όρος) του Flying Spaghetti Monster! Και οι πιστοί της; Μα φυσικά οι Pastafarians! Σύμφωνα, λοιπόν, με την πρωτοποριακή αυτή θρησκεία, ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα αόρατο ιπτάμενο μακαρονοτέρας, μετά από ένα γερό μεθύσι με μπύρα, η οποία ρέει άφθονη από το Μεγάλο Ηφαίστειο του Παραδείσου. Ο Παράδεισος, εκτός από τα ηφαίστεια μπύρας, αποτελείται και από ένα εργοστάσιο που παράγει στρίπερς. Στην Κόλαση το τοπίο είναι παρόμοιο, αλλά από τα ηφαίστεια ρέει χαλασμένη μπύρα και οι στρίπερς έχουν αφροδίσια νοσήματα.

(Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Flying_spaghetti_monster)

Σύμφωνα με τις γραφές, οι Πειρατές είναι θεϊκά όντα και είναι οι πρώτοι και αυθεντικοί Pastafarians! Έτσι, το Τέρας επιθυμεί οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται και να ντύνονται σαν Πειρατές. Μάλιστα, η άνοδος της θερμοκρασίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελεί 'θεία δίκη' ή 'νέμεση' για το γεγονός ότι οι Πειρατές τείνουν να εκλείψουν από τον πλανήτη...και αν δεν το πιστεύετε, μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα θα σας πείσει-και δε νομίζω να μην εμπιστεύεστε τη στατιστική..!

(Πηγή: http://www.cafepress.com/venganza/)

Και για να μη νομίσετε ότι η πρωτοποριακή αυτή θρησκεία δεν έχει οπαδούς στην Ελλάδα, επισκεφτείτε την ιερή ιστοσελίδα της Ελληνορθόδοξου Εκκλησίας του Ιπτάμενου Μακαρονοτέρατος και προσκυνήστε τη θαυματουργή εικόνα Του!

Ρίξτε επίσης μια ματιά στην Εκκλησία του Μεγάλου Σουβλακίου-συνίσταται για πιο σκληροπυρηνικούς κρεατοφάγους, αλλά και στη σατυρική θρησκεία του Αόρατου Ροζ Μονόκερου (όχι του φίλου του Charlie-εκείνος δεν είναι αόρατος)-συνίσταται για τους πιο ρομαντικούς.

May his noodly appendage bless you...R-amen...

(Πάντως ένα είναι σίγουρο, αυτός ο τυπάς ο Bobby Henderson τα έπιασε τα λεφτά του!)

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

3ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Χανίων

Η αφίσα του φεστιβάλ (κάντε κλίκ πάνω της για να δείτε το πρόγραμμα)

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών Χανίων διοργανώνει το 3ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στις 27-28 του Σεπτέμβρη στο Πάρκο «Ειρήνης & Φιλίας των Λαών»

Ένα διήμερο εκδηλώσεων-συζητήσεων- συναντήσεων-διαλόγου και ψυχαγωγίας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:
- Μουσικές από τις κοινότητες των μεταναστών που ζουν στα Χανιά αλλά και τοπικά συγκροτήματα
- 4 θεματικές συζητήσεις για ζητήματα μεταναστών, ρατσισμού, έμπρακτης αλληλεγγύης, εκπαίδευσης, τέχνης, οικολογίας κ.α.
- Προβολές ταινιών - Κουζίνα με γεύσεις του κόσμου
- Δρώμενα - γκράφιτι - Παιδικό πρόγραμμα - Παραστάσεις από θεατρικές ομάδες και ομάδες σύγχρονου χορού - Video art - Σκάκι
- Εκθέσεις φωτογραφίας, αντιρατσιστικού σκίτσου - κόμικ
- Πάνω από 40 περίπτερα αντιρατσιστικών οργανώσεων, κοινοτήτων μεταναστών, συλλόγων και κοινωνικών χώρων δράσης.

Διαφημιστικό φεστιβάλ

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Οι λαϊκές αγορές

Αν δεν έχετε περάσει έστω και λίγο χρόνο σε λαϊκή αγορά, είτε για ψώνια, είτε χαζεύοντας, -το δεύτερο κυρίως-, νομίζω ότι χάνετε ένα μεγάλο μέρος του σφυγμού της πόλης σας.

Η λαϊκή αγορά είναι αυτό ακριβώς που διακηρύσσει το όνομά της. Αγορά του λαού.

Εκατοντάδες ετερόκλιτοι άνθρωποι μαζεύονται εκεί για να αγοράσουν και να πουλήσουν. Κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, φρούτα και λαχανικά. Κι άλλα είδη φρέσκων τροφίμων, ξηροί καρποί, λουλούδια και συναφή, μικροαντικείμενα, ρούχα, και πολλά άλλα. Ο σουβλατζής και ο καφετζής δε λείπουν φυσικά.

Οι πωλητές λοιπόν, στήνουν τις τέντες τους και πουλάνε. Έχουν το δικό τους λαϊκό χιούμορ[1], τον τρόπο τους να σχολιάζουν την καθημερινότητα, να βγάζουν συμπεράσματα, να γοητεύονται και να απογοητεύονται.

Κι οι πελάτες πηγαίνουν και έρχονται. Κάθε καρυδιάς καρύδι, παιδιά, νέοι, γέροι, έλληνες και ξένοι. Με τις σακούλες στο χέρι, στο καρότσι, στην πλατη. Κάνουν τα ψώνια τους μαζί με λίγο βόλτα. Οι δουλειές τρέχουν, το ίδιο και ο χρόνος.

Αν κοιτάξει κανείς όμως πιο συνολικά, θα δει τη γενική εικόνα: Άνθρωποι. Εν κινήσει. Αγοράζουν και πουλάνε προϊόντα. Συζητάνε, ανταλάσσουν απόψεις. Αιώνες (ή μάλλον χιλιετιές) τώρα. Ένα ζωντανό σύνολο με το σφυγμό του.

~~~
[1] Όχι κυρία Κούλα, δεν έρχομαι στο Άργος να με παντρέψετε, το τηλέφωνο όμως της νεαράς δίπλα που πουλάει τα βερίκοκα "μπεμπέκου" δε θα με χάλαγε (-;

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Το φαράγγι της Καντάνου

Πηγαίνοντας για το Σαββατοκύριακο στην Παλαιόχωρα πέρασα με το αυτοκίνητο από το φαράγγι της Καντάνου. Ψιλόβρεχε και τα σύννεφα είχαν κατέβει τόσο χαμηλά που έκαναν το πανέμορφο τοπίο μαγικό....

ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ...

....ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ

Για την Κάντανο ΕΔΩ
Για ότι πληροφορίες θέλετε για το φαράγγι,τον πετρόχτιστο δρόμο του, την ιστορία του και το πρόβλημά του, θα τα βρείτε ΕΔΩ
Βίντεο από την ποδηλατοπορεία διαμαρτυρίας που έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 2008 Εδώ και εδώ

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...