Φως και καλλιγραφία

Η καλλιγραφία με συνάντησε, όταν αποφάσισα, να ασχοληθώ με την γραφιστική. Διδάχτηκα όσα έπρεπε να ξέρω, για αυτήν, προκειμένου να την αντιμετωπίσω ως μέρος της ιστορίας της γραφής. Ως κεφάλαιο, βέβαια, έκλεισε γρήγορα για εμένα, αφού άνηκε στο παρελθόν. Αργότερα σε ένα σεμινάριο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στα πλαίσια του 3ου Παγκόσμιο Συνέδριο Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας, ο Μιχάλης Σέμογλου μας την σύστησε και πάλι και τολμώ να πω ότι καταγοητεύτηκα. Έχω κρατήσει το πενάκι της εξάσκησης και όταν θέλω να «αδειάσω» το μυαλό μου από περιττές σκέψεις, σχεδιάζω γράμματα. Και το βρίσκω πολύ λυτρωτικό.

Sara David , originally uploaded by Heart Industry.

Αναζητώντας δείγματα καλλιγραφίας, μεγάλων δημιουργών με πρώτο και αγαπημένο τον Hassan Massoudy, μια καλλιγραφία του οποίου έχω διαλέξει να κάνω τατουάζ, ανακάλυψα μια πολύ ιδιαίτερη και εφήμερη μορφή έκφρασης της καλλιγραφίας, την καλλιγραφία με φως. Μπορείτε να την βρείτε, με διαφορετικά ονόματα, σχεδόν όσα και οι δημιουργοί της και αποφάσισα να σας παρουσιάσω, εδώ τους σημαντικότερους.

Julien Breton

Poésie, originally uploaded by Kaalam.

Στην προσωπική του ιστοσελίδα, μπορείτε να βρείτε αντί για το τυπικό βιογραφικό, τις επιρροές του (influences) καθώς και δείγματα δουλειάς (gallery, photos, videos). Μην παραλείψετε να περάσετε και από typo, όπου μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε και να το δείτε να εμφανίζεται, με την δική του «γραμματοσειρά» ή καλύτερα, με τον δικό του πειραματισμό, με το αλφάβητο.

Lumière, originally uploaded by Kaalam.

Σε καμία περίπτωση, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το τμήμα gallery->light calligraphy, τμήμα του οποίου είναι διαθέσιμο και στο flickr.

Nuit blanche 2007, originally uploaded by Kaalam.

Ο ίδιος δηλώνει, πως οι φωτογραφίες, από τις Light calligraphies, δεν έχουν «πειραχθεί» ηλεκτρονικά και με μια προσεκτικότερη ματιά, αυτό φαίνεται. Για ποιο όμως λόγο, είναι σημαντική αυτή η δήλωση;

Εδώ, θα κάνω μερικές διευκρινήσεις, για τους λιγότερο «μυημένους» στη φωτογραφία. Η φωτογραφία είναι, στην πιο απλή εξήγησή της, ο χειρισμός του φωτός. Ρυθμίζοντας το πόσο φως(διάφραγμα) θα «αγγίξει» την ευαίσθητη επιφάνεια (παλαιότερα φιλμ και τώρα πλέον αισθητήρες φωτός), σε συνδυασμό με την χρονική διάρκεια(ταχύτητα), που θα κρατήσει αυτό το «χάδι», μας δίνει το αποτέλεσμα.

Στις απλές φωτογραφικές μηχανές (compact) υπάρχουν αυτοματοποιημένα προγράμματα, με τα οποία μπορούμε να φωτογραφίσουμε τα πάντα και να πάρουμε ένα αποτέλεσμα, περίπου σαν αυτό που βλέπουμε. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν το φως είναι λίγο και ακόμα και εμείς δυσκολευόμαστε να δούμε τις λεπτομέρειες. Εκεί το ελάχιστο φως, μπορεί και δημιουργεί εικόνες από μόνο του. Αν καταφέρουμε και κρατήσουμε την είσοδο του φωτός (φωτοφράκτη) ανοιχτή, για πάνω από 30 δευτερόλεπτα, το μόνο, που καταφέρνει και «γράψει» είναι το φως και οτιδήποτε άλλο κινείται εξαφανίζεται. Η ευαίσθητη επιφάνεια, δεν μπορεί να το διακρίνει. Σαν να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, με απόλυτο σκοτάδι και ενώ γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι, που κινούνται, εσύ δεν τους βλέπεις. Αν κάποιος ανάψει έναν φακό και αρχίζει να τον κουνάει δεξιά και αριστερά, θα μπορείς να διακρίνεις μόνο το φως και όχι τον άνθρωπο.

Έτσι, κάπως λειτουργεί και η light calligraphy. Νύχτα, σε εξωτικά συνήθως περιβάλλοντα, ή σε κλειστούς και ελεγχόμενου φωτός χώρους, ο Julien με έναν φακό ή και με παραπάνω, καλλιγραφεί στον αέρα. Σχεδιάζει περίτεχνες καλλιγραφίες, χωρίς ο ίδιος να τις βλέπει, κινείται διαρκώς για να μην «γράψει» και ο ίδιος στην φωτογραφία, ενώ ο φωτοφράκτης της φωτογραφικής παραμένει ανοιχτός. Και το φως «γράφει» την κίνηση και το τελικό αποτέλεσμα είναι καλλιγραφίες, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Δεν μπορούν να διορθωθούν. Θα πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο εγχείρημα, ξανά και ξανά για να υπάρξει η τέλεια φωτογραφία.

Marko-93

Γεννημένος το 1973, στην Saint-Denis, 93, δηλώνει αυτοδίδακτος, στην τέχνη Kalligraffism και δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω αφού η τέχνη του, πρόκειται για έναν συνδυασμό φωτός, graffiti και καλλιγραφίας, που μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει να βρω κάποιον άλλον, σε αυτό το είδος. Πιστεύω ότι είναι η ονομασία, που έχει δώσει για την μοναδική τεχνική του, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ:

Στην σελίδα του στο myspace, μπορείτε να δείτε, πάρα πολλά δείγματα, από την άλλη του μεγάλη «αγάπη» το body-painting αλλά και άλλους πειραματισμούς. Λιγότερο «πειθαρχημένος» ως προς τις βασικές αρχές της καλλιγραφίας, με μεγαλύτερη διάθεση για πειραματισμό και πολύ ένταση, σε ότι κάνει, είναι πιο κοντά, στα δικά μου αισθητικά πρότυπα, χωρίς να θαυμάζω λιγότερο τον Julien.

Rezine69

Lightgraff 2001 2007 REZINE69. Ambiance and travel
Ανέβηκε από REZINE69

Κατάφερε και ένωσε τον Julien, τον Marko-93, τον Deter καθώς και τον Δάσκαλο Massoudy, σε μια έκδοση, με τίτλο Lightgraff, που θεωρείται η πρώτη έκδοση, για αυτό το είδος της τέχνης, ενώ περισσότερα, σχετικά με την γραφή με το φως, μπορείτε να βρείτε και στο Lightgraff.org.

Ο Rezine69 είναι επίσης, μεταμοντέρνος καλλιγράφος, που οι καλλιγραφίες του, δεν εμπίπτουν στις γνωστές νόρμες της κλασσικής και αυστηρής καλλιγραφίας. Προσωπικά οι «υπαρκτές» καλλιγραφίες του, με εντυπωσιάζουν περισσότερο από τις φωτεινές, τις οποίες και νιώθω λίγο πιο πρόχειρες και λίγο πιο αβανταδόρικες, τόσο σε σύγκριση με τους άλλους δύο καλλιτέχνες, όσο και σε σύγκριση με το «υπαρκτό» έργο του.

Αν σας «άνοιξα» την όρεξη με το φως και τα «παιχνίδια» του, σας προκαλώ να πειραματιστείτε, ειδικά τώρα που λόγω Χριστουγέννων, τα φωτάκια και τα λαμπάκια είναι παντού. Θα χρειαστείτε μόνο μια φωτογραφική μηχανή, που να μπορεί να ρυθμιστεί η ταχύτητα, πάνω από 30 δευτερόλεπτα και μπορεί να είναι κάποια παλιά αναλογική με φιλμ. Δύσκολα βρίσκει κανείς μια DSLR τη σήμερον, σε ένα σπίτι πρόχειρη. Για όσους δύσπιστους, ως προς το αποτέλεσμα του πειραματισμού, να θυμίσω ότι ένα χρόνο πριν, σε μια γιάφκα, ζωγράφισαν ταυτόχρονα, πάνω από 10 άτομα! Σας θυμίζει κάτι;

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

"Μικρός" απολογισμός για το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Άργησα, κάπως να κάνω post για το Φεστιβάλ, γιατί ήθελα να μελετήσω προσεκτικά τα όσα γράφτηκαν κατά τη διάρκεια και με το κλείσιμο του Φεστιβάλ. Τόσο από τα «επίσημα» ΜΜΕ, όσο και από bloggers, που ήταν εκεί, έζησαν την εμπειρία και κυρίως από bloggers, που έχουν και «προϋπηρεσία» στο Φεστιβάλ. Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο, αυστηρό, αντικειμενικό και δίκαιο, τόσο για το Φεστιβάλ, όσο και για το κοινό του. Αλλά δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι παράγοντας, δεν είμαι συντελεστής. Δεν είμαι κάποιος, που συνδέομαι οικονομικά ή κοινωνικά ή επαγγελματικά με το Φεστιβάλ. Είμαι μια απλή θεατής από το 1998 και πηγαίνω για τους δικούς μου λόγους. Και για αυτούς θα γράψω.

Ακολουθεί, μεγάλο, υποκειμενικό, παιδικής αφέλειας και γεμάτο spoiler κείμενο… Παρακαλώ οι γκρινιάρηδες και οι επαγγελματίες του χώρου, όπως αποχωρήσουν…

Όταν άρχισα να μελετάω το πρόγραμμα, τολμώ να πω ότι αγχώθηκα κάπως, όπως κάθε χρονιά. Έχοντας στο αρχικό πλάνο 7 σταθερές αίθουσες, με πρώτη προβολή κατά τις 11:00 το πρωί και τελευταία στις 24:00, αλλά και οι 2 επιπλέον αίθουσες, για 10 μέρες, είναι πραγματικά αυτό, που το cinemainfo.gr, ονομάζει εύγλωττα “γιγαντισμός”. Είναι πραγματικά αδύνατο, να καταφέρει κάποιος, να τα παρακολουθήσει όλα. Ακόμα, και αν πάρει άδεια από την εργασία του, όπως πολλοί ή ακόμα και αν είναι φοιτητής, όπως ακόμα περισσότεροι. Αλλά, με έπιασε μια απίστευτη «λαιμαργία», όπως κάθε χρόνο, να προλάβω, όσα περισσότερα μπορώ. Αυτό, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ως καταναλωτική μανία, ως προσπάθεια «απόσβεσης» του κόστους της κάρτας ή και ως μαραθώνιος.

Ποσότητα ή ποιότητα; Στην ποσότητα χάνεται η ποιότητα; Η ποιότητα σημαίνει και μειωμένη ποσότητα; Πως ορίζεται η ποιότητα; Τα ερωτήματα αυτά, που τα θεωρώ απόλυτα σεβαστά, με αφήνουν παντελώς αδιάφορη αναφορικά με τις ταινίες, που προβάλλονται στο Φεστιβάλ.

Αυτό, που με γοητεύει, είναι η διαφορετικότητα. Άλλοι επιλέγουν τις ταινίες, με βάση κριτικές, άλλων. Άλλοι δέχονται ως μέτρο ποιότητας, τα βραβεία των ταινιών. Και εγώ παίρνω το πρόγραμμα, ακούω προσεκτικά όλες τις προτάσεις και προσπαθώ να δω όσο το δυνατό, πιο διαφορετικές ταινίες. Διαφορετικές στη γλώσσα, στην χώρα προέλευσης, στο είδος, στο θέμα. Νιώθω αποδέκτης, απίστευτης ποσότητας, διαφορετικότητας και έρχομαι πιο κοντά, σε ανθρώπους, που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν, σε καταστάσεις, που δεν θα ζήσω, σε νοοτροπίες, που δεν θα κατανοήσω, σε εικόνες, που δεν θα δω. Είναι ένα μεγάλο και ιδιαίτερο ταξίδι, σε απίστευτα πολλές γωνιές της γης και με συνεπιβάτες, τους πιο διαφορετικούς, από εμένα ανθρώπους.

Την Παρασκευή, κοιτούσα διαρκώς το ρολόι και περίμενα να πάει 4:31, για να σχολάσω και να φύγω τρέχοντας, για το λιμάνι και την πρώτη μου προβολή. Αγχωμένη και με την γλώσσα έξω, από το τρέξιμο, μόλις κάθισα στην αναπαυτική θέση της Φρίντα Λιάππα, μπήκε τρέχοντας μια κοπελίτσα, με μεγάλα και διαπεραστικά μάτια, που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια (στην κυριολεξία) να μην απολυθεί. Την έδιωχναν και εκείνη δεν ήθελε καν να φύγει από το χώρο. Την πήρα και εγώ στο κατόπι, για να καταλάβω, γιατί παθιάζεται έτσι, για μια δουλειά και υπέθεσα, ότι είχε κάποιο σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δυσκολεύτηκα αλλά κατάλαβα, ότι ενώ για πολλούς η δουλειά είναι βιοποριστικό ζήτημα, για εκείνη, ήταν το εισιτήριό της για το «λεωφορείο», με τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους.

Όταν κουράστηκα, να την κυνηγάω αλλά και εκείνη να τρέχει, βρήκα ένα καράβι, που είχε αράξει εκεί κοντά και είπα να μπω λιγάκι, να ηρεμήσω. Συνάντησα έναν τελειωμένο τύπο, που αποφάσισε να επισκεφτεί τη μάνα του, μετά από 20 χρόνια στα καράβια. Το ήθελε και δεν το ήθελε και με ταλαιπώρησε λιγάκι γιατί το σκεφτόταν πολύ. Άμα, την πήρε την απόφαση, πήγε για να ησυχάσω και εγώ, και η μάνα του, ούτε που τον θυμόταν. Αλλά κατάλαβα, ότι οι ναυτικοί έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και εκπαιδεύονται, στο να τα κάνουν όλα αργά. 20 χρόνια δεν το λες γρήγορα…

Κάπως κουρασμένη και απογοητευμένη, έφυγα από το λιμάνι και πήγα στο αεροδρόμιο. Να αλλάξω μέσο. Εκεί βρήκα μια πολύ περίεργη και χλωμή οικογένεια, που περίμενε την άφιξη ενός χαμένου γιου. Και όπως μαζεύτηκαν όλοι μαζί, είχαν πολλά να πουν και έφυγα για να μην ενοχλήσω. Οικογενειακά θέματα…

Μάλλον με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα σε ένα βανάκι, γεμάτο λαθρομετανάστες, που είχαν αφήσει τα πάντα πίσω στην χώρα τους, για μια καλύτερη ζωή. Ο οδηγός και ο συνοδηγός, ένα αγόρι ούτε 15 χρονών, με εκμεταλλεύτηκαν, που δεν μιλούσα τη γλώσσα τους, με χτύπησαν, που δεν είχα αρκετά χρήματα, για να τους πληρώσω και με έκλεισαν σε μια τρώγλη. Στο διπλανό δωμάτιο, μια αφρικανή, με το μωρό της, μονίμως στην πλάτη, έχασε τον άντρα της, τον μοναδικό άνθρωπο της και πήρε τους δρόμους να τον βρει. Την ακολούθησα για να την βοηθήσω και την είδα να κρύβεται κάτω από μια αερογέφυρα, για να ξαποστάσει και κάτι «λευκούς», να ουρούν από πάνω, από την αερογέφυρα, πάνω της. Το δέρμα μου έχει το ίδιο χρώμα, με εκείνους και αυτό μόνο αρκεί, για να μη θέλει τη βοήθεια μου.

Έφυγα ντροπιασμένη και περπάτησα αρκετά, μέχρι που βρέθηκα σε μια φτωχογειτονιά, γεμάτη πιτσιρίκια, που έπαιζαν μπάλα. Έπαιξα και εγώ λιγάκι μαζί τους και γέλασα με τα πειράγματα τους. «Δεν σε θέλει η μπάλα ρε κοπελιά. Άντε πάνε να γίνεις γκαρσόνα». Και πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ, με πλησίασε μια ανέκφραστη κοπελιά και μου είπε «Ότι και να γίνεις, θα είσαι καλύτερα από εμένα» και έφυγε για να επιστρέψει σπίτι της. Κρυφοκοίταξα από το παράθυρό της αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω, γιατί τελικά έμεινε.

Αργότερα, τα ήπιαμε σε ένα μπαράκι, με δυο στρατιώτες, του ισραηλινού στρατού, από τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μου είπαν για τους εφιάλτες τους και είδα και το γιατί επέλεξαν να μην θυμούνται. Σπάραξα όταν κατάλαβα και ήθελα να γυρίσω σπίτι και να κοιμηθώ για να ξεχάσω και εγώ.

Τραγούδησα με τον Μπάρι. Έψαξα τον Γολιάθ. Θαύμασα τον Ράντυ και ήθελα να είναι εκεί και η Κάσιντι. Έγινα το πιθήκι με τα κλειστά μάτια, το ροζ κοτοπουλάκι του Jay, φίλη της Σοράγιας. Όποτε με πλησίαζε η Ελεονόρ, σφιχταγκάλιαζα την τσάντα μου. Ταυτίστηκα με τον Αχμέτ και γνώρισα τη Στέλλα. Και μου χαμογέλασε. Και ήταν το πιο αληθινό χαμόγελο, που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Και ναι, θα ήθελα το Φεστιβάλ, να γίνει καλύτερο και καλύτερο και καλύτερο. Θα ήθελα:
- Περισσότερες και καλύτερες αίθουσες.

- Φθηνότερο εισιτήριο και οικονομικότερες κάρτες.

- Περισσότερες, δωρεάν προβολές.

- Έντυπο υλικό από νωρίς και όχι τελευταία στιγμή.

- Φθηνότερο και καλύτερο καφέ στα κυλικεία του λιμανιού.

- Περισσότερους επισκέπτες, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη αλλά και από άλλες πόλεις και χώρες.

- Μεγαλύτερη και καλύτερη προβολή.

- Πρόσβαση σε όλους του χώρους του Φεστιβάλ.

- Περισσότερες μέρες.

Και θέλω ανθρώπους δεκτικούς στη διαφορετικότητα. Που να θέλουν να έρθουν, όχι για να δουν μια «καλή» ταινία, από έναν «αναγνωρισμένο» σκηνοθέτη και με «γνωστούς» ηθοποιούς και με «πολλά» βραβεία. Να έρθουν «ανοιχτοί» σε όλα τα ερεθίσματα και να φύγουν διαφορετικοί και όχι καλύτεροι.

Για εμένα, το Φεστιβάλ, για ακόμα μια φορά, ήταν ο Αμπού Ραέντ μου. Με «ταξίδεψε» και ας μην ήταν πραγματικός πιλότος.

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

O Banksy ανοιγει pet shop!

Εδώ και μερικές ημέρες, οι Νεοϋορκέζοι προσπερνούσαν εργάτες που έχτιζαν ένα νέο pet shop.Εντοπίζοντας κάτι που φαινόταν να είναι λεοπάρδαλη και έναν πίθηκο στη βιτρίνα της 7^ης Λεωφόρου, κάποιοι έκαναν πορεία διαμαρτυρίας για να παραπονεθούν σχετικά με το μικρό χώρο στον οποίο ήταν περιορισμένα τα άγρια αυτά ζώα. Αλλά χτες, το Village Pet Store and Charcoal Grill αποκαλύφθηκε ότι είναι το τελευταίο έργο του «καλλιτέχνη του δρόμου»,Banksy, γεμάτο με αληθοφανή πλάσματα που μάλιστα κινούνταν μέσα στο μαγαζί ώστε να μπερδέψουν τους περαστικούς.

Το pet shop είναι ανοιχτό κάθε μέρα μέχρι τα μεσάνυχτα έως και τις 31 Οκτωβρίου, και παρόλο που οι πελάτες δεν μπορούν να αγοράσουν τα προϊόντα του, μπορούν να περιπλανηθούν στην έκθεση, που είναι η πρώτη του Banksy στη Νέα Υόρκη.

Τα έργα περιλαμβάνουν δύο ψαροκροκέτες να επιπλέουν σε μια γυάλα, κουνέλια-ρομπότ που φορούν κολιέ με πέρλες, ένα ζευγάρι φτερούγες κοτόπουλου που φαίνονται να πίνουν κέτσαπ, χοτ ντογκ να απολαμβάνουν τη ζεστασιά των λαμπτήρων θέρμανσης, και μια κάμερα να προσέχει τα μικρά της. Ένας μεσήλικας άντρας που προσελήφθη από τον Banksy τοποθέτησε την πινακίδα “Open for Business” στο πεζοδρόμιο χτες για να σηματοδοτήσει τα «εγκαίνια».

Ο καλλιτέχνης από το Bristol εξήγησε γραπτώς την «δημιουργία» της επιχείρησής του, λέγοντας ότι «οι Νεοϋορκέζοι δεν ενδιαφέρονται για την τέχνη, αλλά ενδιαφέρονται για τα κατοικίδια. Οπότε, εξέθεσα αυτά.»

Προσέθεσε ότι υπάρχει και μια σοβαρότερη, φιλοσοφική πτυχή του έργου του, λέγοντας «Ήθελα να δημιουργήσω έργα που θα προβλημάτιζαν σχετικά με τη σχέση μας με τα ζώα και την βιοηθική της βιομηχανικής εκτροφής, αλλά κατέληξα με φτερούγες κοτόπουλου που τραγουδάνε.»

Όσο για τις αντιδράσεις του κοινού; Η έκθεση είναι ορατή μέρα και νύχτα μέσα από τη μεγάλη πρόσοψη του καταστήματος, και δημιούργησε ανησυχία στους ντόπιους. Ο Banksy είπε ότι «είχαμε παράπονα από ανθρώπους που δεν τους αρέσει να βλέπουν δύο χοτ ντογκ να συνευρίσκονται καθώς πηγαίνουν στη δουλειά. Αλλά δεν είναι λιγότερο αφύσικο από τη διαδικασία παρασκευής λουκάνικου.»

Πηγή και φωτογραφίες: The Independent

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Streetfiles

Η τέχνη στο δρόμο, ή η τέχνη του δρόμου ή όπως επιθυμείτε να μεταφράσετε το street art, είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές τέχνης. Οι καλλιτέχνες, μπορεί να λατρεύονται, για τα δημιουργήματά τους και την ίδια στιγμή, να τρέχουν, να κρυφτούν από τις αστυνομικές αρχές και να κατηγορούνται για βανδαλισμό. Το μέσο είναι οικουμενικό και δημόσιο. Είναι ένας τοίχος, μια μάντρα, ένα βαγόνι, μια επιγραφή και τα όρια ανεξάντλητα. Αν για έναν σχεδιαστή, το λευκό ή το άδειο, μπορεί να προκαλέσει τρόμο και φόβο δημιουργίας, για εκείνους, είναι η ευκαιρία. Ευκαιρία για αστική παρέμβαση με spray, κολλάζ, αφίσες, αυτοκόλλητα, προβολές βίντεο και ότι μπορείτε να φανταστείτε. Ή μάλλον ότι μπορούν να φανταστούν, να τολμήσουν, να χρησιμοποιήσουν. Το graffiti, πέρασε σε άλλη εποχή και το post graffiti μετονομάστηκε σε street art ή street graphics.

Πείτε το όπως το θέλετε. Αγαπήστε το όσο θέλετε και μισήστε το ελεύθερα. Έτσι και αλλιώς η ιστορία του, γράφετε μέσα από προσωπικά βιώματα και από την προσωπική σας αντίληψη. Για όσο, μένει στο δρόμο, άστεγο χωρίς την «διακριτική» χειραγώγηση κάποιου art curator αλλά και προσβάσιμο σε όλους, να παρέμβουν σε αυτό, θα παραμένει μια ουσιαστική επιρροή στην καθημερινότητά μας, είτε το θέλουμε είτε όχι!

Και για όσους, έχουν μάθει να το αγαπάνε και να θέλουν να σταθούν λίγο παραπάνω, ανακάλυψα το streetfiles.org. Μια πολύ φιλότιμη προσπάθεια και ένα παράθυρο σε όλα όσα δεν θα μπορέσουμε να δούμε από κοντά. Είτε γιατί περπατάμε πολύ βιαστικά, είτε γιατί περπατάμε σε άλλες γειτονιές.

Το ανακάλυψα στο ComputerLove!

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...

Street Graphics by D.Billy

Έχω ένα θέμα με το street graphics. Το λατρεύω και χαίρομαι, όταν βλέπω κάτι ξεχωριστό. Και βρήκα τον D.Billy και χάρηκα πολύ. Δανείζομαι, τα λόγια του, από το And I am not lying:

Using colorful media such as twisting balloons, party streamers, and artist tape, I have begun to add visual representations of sound effects to public spaces as a sort of dimensional graffiti. After embellishing the found scenes and photographing the results, I leave my additions in place to engage passers-by for as long as the materials hold up. For me, this process encourages a reexamination of surroundings and objects that are usually taken for granted, and injects a hint of the fantastical surreality that I have established in my other work.

Or, at the very least, I hope someone thinks these things are kind of funny.

Προσωπικά, ενθουσιάστηκα με το τηλέφωνο αλλά σε όλες του τις παρεμβάσεις, βρήκα κάτι πολύ πρωτότυπο. Θα βρείτε, πολλά άρθρα για τον D.Billy, στο internet. Γίνεται, σχεδόν, trendsetter και το βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό.

Έχει περισσότερα εδώ...

Αυτό ήταν όλο! Κλείστε το...