Αποδέχτηκα, να είμαι, ένας από τους επίσημους authors του biographix, γιατί είναι και οι φίλοι μου εκεί. Σκοπεύω, να καταπλήξω τα πλήθη, που συρρέουν, καθημερινά, στο biographix, με τις εκπληκτικες τρελα ενδιαφερουσες όλο σημασια δημοσιεύσεις μου (και μετά ξύπνησα).
Την πίτσα, την παραγγέλνω με απ’όλα,και λίγο ακόμα από πάνω.
Πίνω ___ναι λοιπόν,πίνω________ και παίζω ___ενίοτε με την υπομονή των άλλων.____-.
Προτιμώ τον batman, από τον superman, γιατί έτσι ντύθηκε ο γιός μου τις Απόκριες χαχαχα
Ο άνθρωπος, είναι ον που προσαρμόζεται,φευ,εύκολα.
Το biographix, είναι ιδέα της Μαφαλντούλας,οπότε,υποκλίνομαι.
Εμένα θα με βρείτε:Gmailkihli2008@gmail.com Bookcrossing kihli Facebook Christina Kihli
Εδώ και μερικές ημέρες, οι Νεοϋορκέζοι προσπερνούσαν εργάτες που έχτιζαν ένα νέο petshop.Εντοπίζοντας κάτι που φαινόταν να είναι λεοπάρδαλη και έναν πίθηκο στη βιτρίνα της 7ης Λεωφόρου, κάποιοι έκαναν πορεία διαμαρτυρίας για να παραπονεθούν σχετικά με το μικρό χώρο στον οποίο ήταν περιορισμένα τα άγρια αυτά ζώα. Αλλά χτες, το VillagePetStoreandCharcoalGrillαποκαλύφθηκε ότι είναι το τελευταίο έργο του «καλλιτέχνη του δρόμου»,Banksy, γεμάτο με αληθοφανή πλάσματα που μάλιστα κινούνταν μέσα στο μαγαζί ώστε να μπερδέψουν τους περαστικούς.
Το petshop είναι ανοιχτό κάθε μέρα μέχρι τα μεσάνυχτα έως και τις 31 Οκτωβρίου, και παρόλο που οι πελάτες δεν μπορούν να αγοράσουν τα προϊόντα του, μπορούν να περιπλανηθούν στην έκθεση, που είναι η πρώτη του Banksyστη Νέα Υόρκη.
Τα έργα περιλαμβάνουν δύο ψαροκροκέτες να επιπλέουν σε μια γυάλα, κουνέλια-ρομπότ που φορούν κολιέ με πέρλες, ένα ζευγάρι φτερούγες κοτόπουλου που φαίνονται να πίνουν κέτσαπ, χοτ ντογκ να απολαμβάνουν τη ζεστασιά των λαμπτήρων θέρμανσης, και μια κάμερα να προσέχει τα μικρά της. Ένας μεσήλικας άντρας που προσελήφθη από τον Banksyτοποθέτησε την πινακίδα “OpenforBusiness” στο πεζοδρόμιο χτες για να σηματοδοτήσει τα «εγκαίνια».
Ο καλλιτέχνης από το Bristolεξήγησε γραπτώς την «δημιουργία» της επιχείρησής του, λέγοντας ότι «οι Νεοϋορκέζοι δεν ενδιαφέρονται για την τέχνη, αλλά ενδιαφέρονται για τα κατοικίδια. Οπότε, εξέθεσα αυτά.»
Προσέθεσε ότι υπάρχει και μια σοβαρότερη, φιλοσοφική πτυχή του έργου του, λέγοντας «Ήθελα να δημιουργήσω έργα που θα προβλημάτιζαν σχετικά με τη σχέση μας με τα ζώα και την βιοηθική της βιομηχανικής εκτροφής, αλλά κατέληξα με φτερούγες κοτόπουλου που τραγουδάνε.»
Όσο για τις αντιδράσεις του κοινού; Η έκθεση είναι ορατή μέρα και νύχτα μέσα από τη μεγάλη πρόσοψη του καταστήματος, και δημιούργησε ανησυχία στους ντόπιους. Ο Banksyείπε ότι «είχαμε παράπονα από ανθρώπους που δεν τους αρέσει να βλέπουν δύο χοτ ντογκ να συνευρίσκονται καθώς πηγαίνουν στη δουλειά. Αλλά δεν είναι λιγότερο αφύσικο από τη διαδικασία παρασκευής λουκάνικου.»
Σίγουρα όλο και κάπου θα έχετε πετύχει κάποιο βιντεάκι από την εκπομπή που θέλω να σας παρουσιάσω σήμερα. Για κάντε όμως το άλμα για να πούμε περισσότερα...
Το The Daily Show, με παρουσιαστή τον Jon Stewart, είναι μια σατιρική ημίωρη εκπομπή που παίζει στο καλωδιακό Comedy Central (το κανάλι στο οποίο παίζει και το γνωστό South Park) κάθε μέρα από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη.
Η θεματολογία του είναι καταρχάς πολιτική, αλλά και για τα ΜΜΕ της Αμερικής. Ο παρουσιαστής από το 1999, Jon Stewart, χαίρει πια μεγάλης εκτίμησης από την κοινή γνώμη των ΗΠΑ. Έχει παρουσιάσει την απονομή των Oscar το 2006 και φέτος, έχει πάρει Emmy και Peabody για το Daily Show.
Φυσικά, από τις εκπομπές του περνάνε όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι της πολιτικής, της τέχνης και της δημοσιογραφίας. Ενδεικτικά, την Τετάρτη που μας πέρασε, guest ήταν η Michelle Obama, ενώ την Πέμπτη ο Robert De Niro.
Ακόμη, υπάρχουν και μερικοί correspondents που αναλόγως την περίσταση βγαίνουν για ρεπορτάζ και αναφέρουν πίσω στην εκπομπή. Ένας από αυτούς ήταν μέχρι και το 2005 ο Stephen Colbert, ο οποίος έχει τώρα το δικό του show ακριβώς μετά τον Jon Stewart.
Το The Colbert Report έχει το ίδιο φορμά με το The Daily Show, όμως εκεί ο Colbert υποδύεται έναν κολλημένο Ρεπουμπλικάνο, καρικατούρα των πολιτικών προγραμμάτων που στηρίζονται στην προσωπικότητα των παρουσιαστών-pundits τους. Πολύ γέλιο...
Η μικρή, λοιπόν, διάρκεια της εκπομπής (22 λεπτά περίπου τα καθαρά χωρίς διαφημίσεις), δεν αφήνουν τον παρουσιαστή να κουράσει. Βίντεο, εξελίξεις στην καμπάνια των υποψηφίων για την Προεδρία (Indecision 2008 όπως το ονομάζει), οι μίνι συνεντεύξεις των καλεσμένων και έξω από την πόρτα. Το αποτέλεσμα; Μικρές και δεμένες εκπομπές, με μια απολύτως πετυχημένη σάτιρα.
Παρότι έχει δεχτεί κριτικές για υπερβολικά φιλελεύθερο show, ο Jon Stewart και το Daily Show έχει αποδειχτεί καλύτερο "δελτίο ειδήσεων" από ότι τα κανονικά δελτία. Στο site της εκπομπής, λέει:
If you're tired of the stodginess of the evening newscasts and you can't bear to sit through the spinmeisters and shills on the 24-hour cable news network, don't miss The Daily Show with Jon Stewart, the nightly half-hour series unburdened by objectivity, journalistic integrity or even accuracy.
Για μένα, είναι ο καλύτερος τρόπος να παρακολουθώ τι συμβαίνει εκεί, μερικές μέρες πριν τις Αμερικανικές εκλογές στις 4 Νοεμβρίου. Τι πιο ωραίο από την καλή σάτιρα; Παρακάτω, θα δείτε μια μικρή περίληψη της τελευταίας βδομάδας μέσα σε 4 λεπτά. Όμως για να καταλάβετε για τι μιλάμε, ψάξτε την εκπομπή στο Youtube και δείτε ένα από τα επεισόδιά της. 22 λεπτά δεν είναι τίποτα...
Βγαίνουν όμως οι συμβολαιογράφοι και λένε: "Βρε κουμπάρε: Από τις 17 Ιουνίου που άρχισε η συλλογή μέχρι και σήμερα έχουν δηλωθεί μόνο το 50% περίπου των συνολικών δικαιωμάτων."
Παρόλο που τα ποσά προφανώς δεν είναι ακριβώς ανάλογα, ούτε και οι ημερομηνίες απόλυτα ακριβείς, γνωρίζουμε ότι τα Κτηματολογικά γραφεία δουλεύουν σχεδόν φουλ. Πόσο πιο γρήγορα να πάνε;
Ε, δεν είναι δυνατόν, απλά δε μπορεί το x να είναι 50. Θα είναι κάπου στο 6.25 μας λέει η ρημάδα η αναλογία. Μπορεί να ζοριστούμε και να το κάνουμε 8, μπορεί να ξεσκιστούμε να το κάνουμε 10, αλλά 50 απλά δεν παίζεινα γίνει.
Συμπέρασμα: Όλοι γνωρίζουμε ότι θα δοθεί παράταση. Και πρώτος-πρώτος ο υπουργός.
Απλά δε μπορείς να βγεις να πεις στον Έλληνα επίσημα αυτό το πράγμα, γιατί απλούστατα αυτό θα πυροδοτήσει τη γνωστή μας ελληνική αδράνεια. Και αντί να πάει η συλλογή μέχρι λίγο μετά τα Χριστούγεννα, ζήσε Μάη μου (θυμηθήτε με όμως του χρόνου την άνοιξη...)
Χώρια που η Κτηματολόγιο Α.Ε. περιμένει και κάτι επιδοτήσεις από Ευρωπαική Ένωση, τις οποίες ελπίζει να πάρει, αλλά πρέπει να έχουμε επιδείξει σχετικό έργο μέχρι κάποια χρονική στιγμή για να τις πάρει. (Ααα, σημειώστε ότι τις παλιότερες απλά τις έφαγε.)
Άρα κύριε υπουργέ μου, βγές στο μικρόφωνό σου, και κούνα την καλογυμνασμένη ξύλινη γλωσσούλα σου. Αυτή δεν είναι η δουλειά σου, άλλωστε; Και εσύ που τα παίρνεις για να την κάνεις, πες ότι καλά κάνεις. Εμείς που τα δίνουμε όμως;
Όϊ, όϊ, εκείνα τα ντολμαδάκια της μαμάς παραήταν καυτά... Ούτε και ξέρω πως τα κατάφερε, δεν είναι του spicy. Φαίνεται όμως πως εδώ έπεσε είτε λίγο παραπάνω πιπέρι ή καμιά άλλη πιο καυτερή ποικιλία.
Και αυτό το κατάλαβα κυρίως όταν έφτασα στο κάτω μέρος του ταπερακίου, γιατί προφανώς το καρύκευμα είχε "κάτσει" κάτω. Φωτιά στα μπατζ...., εεε στη γλώσσα μας!
Α, δε μπορώ τα ύπουλα πράγματα. Τρως (κατι που φαίνεται σαν) ένα ωραίο φαγάκι και ξαφνικά συνειδητοποιείς σιγά-σιγά ότι το στόμα σου βγάζει φλόγες...
Τι κάνουμε τώρα, λοιπόν; Πίνουμε 4 λίτρα νερό; Μμμ, μάλλον όχι. Χαλάει και τη χώνεψη, εξάλλου.
Κάπου είχα διαβάσει παλιά ότι όταν φας κάτι καυτό και σε καίει και σου αλλάζει τα φώτα, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να φας κάτι άλλο, κατά προτίμηση τροφή με άμυλο. Και να μασήσεις καλά, ώστε η γλώσσα να εκκρίνει σάλιο για να ξεπλύνει τις πικάντικες ουσίες που έχουν κολλήσει πάνω της. (Δε στάθηκα ικανός να βρω σχετικές παραπομπές, θα με συγχωρέσετε, ελπίζω (-:)
Και ώ του θαύματος, πριν από λίγο το είδα να δουλεύει. Μια ακόμα φέτα ψωμάκι και λίγη υπομονή. Μια χαρά! Ούτε ίχνος καψίματος πια στη γλώσσα.
Φυλάξτε αυτά τα μικρά μυστικά ...επιβίωσης, κάποια μέρα μπορεί να σας σώσουν τη ζωή. (Ε, όχι ότι υπερβάλλω... (-;)
Αυτή η τελευταία θεωρία ώθησε ένα νεαρό φυσικό εν ονόματι Bobby Henderson να μιλήσει για την πραγματική ΑΛΗΘΕΙΑ, η οποία του αποκαλύφθηκε σε όραμα! Και ποια είναι αυτή; Μα φυσικά η σατυρική θρησκεία (ας μου επιτραπεί ο όρος) του Flying Spaghetti Monster! Και οι πιστοί της; Μα φυσικά οι Pastafarians! Σύμφωνα, λοιπόν, με την πρωτοποριακή αυτή θρησκεία, ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα αόρατο ιπτάμενο μακαρονοτέρας, μετά από ένα γερό μεθύσι με μπύρα, η οποία ρέει άφθονη από το Μεγάλο Ηφαίστειο του Παραδείσου. Ο Παράδεισος, εκτός από τα ηφαίστεια μπύρας, αποτελείται και από ένα εργοστάσιο που παράγει στρίπερς. Στην Κόλαση το τοπίο είναι παρόμοιο, αλλά από τα ηφαίστεια ρέει χαλασμένη μπύρα και οι στρίπερς έχουν αφροδίσια νοσήματα.
Σύμφωνα με τις γραφές, οι Πειρατές είναι θεϊκά όντα και είναι οι πρώτοι και αυθεντικοί Pastafarians! Έτσι, το Τέρας επιθυμεί οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται και να ντύνονται σαν Πειρατές. Μάλιστα, η άνοδος της θερμοκρασίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελεί 'θεία δίκη' ή 'νέμεση' για το γεγονός ότι οι Πειρατές τείνουν να εκλείψουν από τον πλανήτη...και αν δεν το πιστεύετε, μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα θα σας πείσει-και δε νομίζω να μην εμπιστεύεστε τη στατιστική..!
Ρίξτε επίσης μια ματιά στην Εκκλησία του Μεγάλου Σουβλακίου-συνίσταται για πιο σκληροπυρηνικούς κρεατοφάγους, αλλά και στη σατυρική θρησκεία του Αόρατου Ροζ Μονόκερου (όχι του φίλου του Charlie-εκείνος δεν είναι αόρατος)-συνίσταται για τους πιο ρομαντικούς.
May his noodly appendage bless you...R-amen...
(Πάντως ένα είναι σίγουρο, αυτός ο τυπάς ο Bobby Henderson τα έπιασε τα λεφτά του!)
O Matt Harding είναι ένας 32χρονος που μένει στο Seattle με την κοπέλα του και τον σκύλο του. Αφού πραγματοποίησε το όνειρό του να προγραμματίζει βιντεοπαιχνίδια, μάζεψε όλα του τα χρήματα και άρχισε να ταξιδεύει τον κόσμο. Κάποια στιγμή ένας φίλος του πρότεινε να τον βιντεοσκοπήσει ενώ χορεύει ένα χορό, όχι κάποιον ιδιαίτερο χορό, έναν απλό χωρό που ο Matt χορεύει χάλια! Άρχισε να γυρίζει το ίδιο χορό σε διαφορετικά μέρη αντί για σουβενίρ. Τα ένωσε και ανέβασε το τελικό video στο ίντερνετ. To video αυτό κυκλοφόρησε και ο Matt έγινε ημι-διάσιμος!
Τί έγινε στη συνέχεια μπορείτε να το διαβάσετε στο site του. Εγώ θα σας αφήσω απλά να απολαύσετε το video του!
Αν είχαμε όλοι μας από τρεις τέσσερεις γλάστρες στο λίγο χώρο που έχουμε διαθέσιμο στο μπαλκόνι μας, πόσο διαφορετική θα ήταν η πόλη μας, άραγε;
Αν ενδιαφέρεστε για σχετικές ιδέες, μπορείτε λοιπόν να περάσετε από τις 3 μέχρι τις 19 Οκτωβρίου από την πλατεία Κοτζιά στο κέντρο της Αθήνας στην Φθινοπωρινή Ανθοκομική Έκθεση που συνδιοργανώνουν ο Δήμος Αθηναίων και ο Αγροτικός Ανθοκομικός Συνεταιρισμός Φυτωριούχων Αχαρνών Αττικής.
Ενδιαφέρον είναι ότι εκτός από τους παραγωγούς θα υπάρχουν και γεωπόνοι οι οποίοι θα δίνουν ιδέες και συμβουλές.
Ο γράφων αναλογίζεται ότι είναι επιτέλους καιρός για λίγο πράσινο στο μπαλκόνι του και σκέφτεται συν τοις άλλοις να συνδυάσει το εύοσμον μετά του φαγώσιμου (-: (δυόσμος ή/και μαιντανός, ας πούμε)
Πολύ θα ήθελα να ξεκινήσω αναφέροντας πριν από πόσα χρόνια το πρωτοείδα. Δεν θα το κάνω όμως, για τον απλούστατο λόγο πως δεν θυμάμαι. Είμαι σίγουρος πως είναι πάνω από δέκα χρόνια, αλλά μήπως είναι και πάνω από δεκαπέντε; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι· και τελικά συνειδητοποιώ πως δεν είμαι καθόλου σίγουρος.
Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη το πότε, αυτό που θυμόμουν από εκείνη την πρώτη φορά που το είδα ήταν πως επρόκειτο για ένα βιβλίο τεράστιο με έναν πρωτότυπο τίτλο που μόνο ερωτηματικά δημιουργούσε. Υπόθεση δεν θυμόμουν, επειδή υπόθεση δεν είχα διαβάσει. Ίσως να θυμόμουν και την εικόνα του εξωφύλλου, αλλά αυτή η ανάμνηση μάλλον προστέθηκε κάποια χρόνια αργότερα, όταν...
...έμαθα πως το βιβλίο είχε γυριστεί και σε ταινία. Επιμένοντας να μη γνωρίζω την υπόθεση, το νέο στοιχείο ήταν πλέον εκείνη η χαρακτηριστική φιγούρα που βλέποντάς την δημιουργείται μια αίσθηση χαράς, γέλιου, μια επιστροφή στην παιδική ηλικία. Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και με αυτά τα ελάχιστα που γνώριζα (ή ακριβώς επειδή ήταν ελάχιστα), ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω και μια ταινία που ήθελα να δω· κάποια στιγμή.
Πριν από δυο-τρία χρόνια, σε μια κουβέντα περί ανέμων, υδάτων, αλλά και ταινιών φαντάζομαι, είπαμε να μαζευτούμε σε ένα σπίτι να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία· ακόμα βρισκόμαστε στη φάση του μαζέματος. Έτσι, εκείνη η κάποια στιγμή δεν είχε έρθει.
Πριν ένα μήνα, μπήκα σε ένα σπίτι την ώρα που στο dvd player στριφογυρνούσε, σχεδόν κατά τύχη, η συγκεκριμένη ταινία. Σχεδόν κατά τύχη σημαίνει πως ήξερα ότι θα έβλεπαν ταινία, αλλά όχι ποια, και πως υπέθετα πως όποια κι αν ήταν η ταινία θα είχε τελειώσει εδώ και ώρες - αλλά το πρόγραμμα είχε κυλήσει διαφορετικά. Έτσι, βρέθηκα να παρακολουθώ την ταινία, έχοντας χάσει το πρώτο μισάωρο, και με ολοένα αυξανόμενη περιέργεια για το πού θα κατέληγε. Τελικά κατέληξε σε ένα εντελώς απροσδόκητο τέλος (σε σχέση με ό,τι περίμενα), σε ένα τέλος που το πρόβλημά του ήταν πως δεν έμοιαζε με τέλος, πως δεν ήταν δυνατόν να είναι έτσι ένα τέλος.
Αποφάσισα να το ελέγξω στο Internet, και τα πράγματα είχαν ως εξής: η ταινία αποτελείτο από δύο dvd, αλλά κανείς δεν το ήξερε όταν νοικιάστηκε η ταινία, ούτε οι πελάτες ούτε(;) η υπάλληλος, με αποτέλεσμα να νοικιαστεί η μισή ταινία. Επομένως αυτό που νομίσαμε ως τέλος της ταινίας δεν ήταν το τέλος, και άρα χρωστούσαμε στους εαυτούς μας να δούμε την υπόλοιπη μισή ταινία.
Έχοντας όρεξη για χειροτεχνία, αποφάσισα να κάνω σπιτική δουλειά. Δεν έψαξα να κατεβάσω την ταινία από το Internet, ούτε κατέβασα δυο-τρεις διαθέσιμους ελληνικούς υπότιτλους. Στη συνέχεια δεν έχασα μερικά βράδια συγχρονίζοντας και δοκιμάζοντας υπότιτλους και ταινία, ούτε την έβλεπα ξανά και ξανά για να διορθώνω κάποια ορθογραφικά και άλλα λάθη που έβρισκα στους υπότιτλους κατά την παρακολούθηση. Αφού λοιπόν δεν έκανα όλα τα προαναφερθέντα, ήρθε η ώρα να μη γράψω το αποτέλεσμα σε dvd και να μη δω την ταινία με την ησυχία μου ως θεατής - και έχοντας μάθει πια νεράκι τους διαλόγους.
Ύστερα από περίπου τρεις ώρες λοιπόν, κι έχοντας παρακολουθήσει μια πολύ ωραία (και αξέχαστη) ταινία, κάτι με ενοχλούσε ακόμα· και δεν ήταν το κάθισμα. Ήταν ξανά το τέλος της ταινίας! Ή μάλλον όχι ακριβώς το τέλος, αλλά η αναμέτρηση πριν από το τέλος· αν και απίθανη εφόσον φανταστική, μου φάνηκε τόσο γήινη και τόσο χειροπιαστή που λες κι ερχόταν σε αντίφαση με τον ίδιο της τον εαυτό. Πέρα από αυτή την ενόχληση όμως, σε αρκετά σημεία της ταινίας ένιωσα πως υπονοούνταν διάφορα στοιχεία που όμως ποτέ δεν είχαν αναφερθεί, συνδετικοί κρίκοι που χάθηκαν στη διαδρομή, γεγονότα που θα έκαναν την οπτική αφήγηση περισσότερο πλήρη. Έχοντας λοιπόν την πεποίθηση πως στην ταινία είχε χωρέσει αξιοπρεπώς ό,τι μπορούσε να συμπυκνωθεί σε τρεις ώρες, την επόμενη εργάσιμη ημέρα έκανα το αναμενόμενο επόμενο βήμα, πήγα και...
...αγόρασα το βιβλίο. Αυτό:
Τίτλος: Το Αυτό Συγγραφέας: Stephen King Μετάφραση: Αλεξάνδρα Σωτηρίου Εκδόσεις: Λιβάνης - Το Κλειδί, 1994 Σελίδες: 1039 ISBN: 978-960-237-082-7
Οι μικροί ήρωές μας, ανάμεσά τους κι ένα κορίτσι, αντιμετωπίζουν τη φρίκη και τον εφιάλτη στα έντεκά τους χρόνια. Ενήλικοι πια και επιτυχημένος ο καθένας στον τομέα του, δεν μπορούν ν' αντισταθούν στη δύναμη που τους τραβάει στη γενέτειρά τους για να αναμετρηθούν με το σκοτεινό παρελθόν αλλά και με το ακόμα πιο εφιαλτικό και ανατριχιαστικό παρόν.
Ξεκίνησα την ανάγνωση και δεν ήθελα να σταματήσω. Οι χαρακτήρες εντυπωσιακοί και οι μεταξύ τους σχέσεις να συμπληρώνουν τις λεπτομέρειες του προφίλ τους. Η πόλη στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία να γεμίζει αθόρυβα, γρήγορα, και πλήρως το μέρος στο οποίο ήμουν όταν διάβαζα! Και βέβαια κάθε φορά που άφηνα από τα χέρια μου το βιβλίο, να περιμένω πώς και πώς την επόμενη φορά που θα το ξανανοίξω.
Επίσης, καθώς λίγες μόνο μέρες νωρίτερα είχα δει την ταινία, ήταν αναπόφευκτο να κάνω διαρκώς συγκρίσεις και αναγωγές από το βιβλίο στην ταινία. Πολλά στοιχεία του βιβλίου είχαν παραλειφθεί στην ταινία, πολλές σκηνές του βιβλίου συγχωνεύονταν σε μία στην ταινία (η οποία περιελάμβανε τα χαρακτηριστικότερα σημεία των αρχικών σκηνών), οι ήρωες στην ταινία εμφανίζονταν να πρωταγωνιστούν σε διαφορετικές σκηνές απ' ό,τι στο βιβλίο, το σουλούπι τους στην ταινία ήταν σαφώς ομορφότερο απ' αυτό που μου δημιουργούσε η ανάγνωση του βιβλίου, και η καταστροφή στο βιβλίο ήταν πολύ μεγαλύτερη. Όσο για τους χαμένους συνδετικούς κρίκους στην ταινία, το βιβλίο ευτυχώς συμπλήρωσε όλα τα κενά, κι έδιωξε τη θολούρα από τα ασαφή μέρη της ταινίας!
Η αναμέτρηση λίγο πριν το τέλος της ταινίας, που μου είχε αφήσει μια περίεργα αρνητική αίσθηση, στο βιβλίο ερχόταν πολύ ομαλά ως αποδεκτή εξέλιξη της ιστορίας (και αφού πλέον γνώριζα σε περισσότερο βάθος τις αντιμέτωπες δυνάμεις). Ίσως όμως η κυριότερη διαφορά μεταξύ ταινίας και βιβλίου να έγκειται στο γεγονός πως στο βιβλίο η ίδια η πόλη (ως τόπος αλλά και ως σύνολο ανθρώπων) είναι τόσο σημαντική όσο και ο καθένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Όσο για το βιβλίο αυτό καθαυτό, το πέμπτο και τελευταίο μέρος του ήταν καταπληκτικό και ως γραφή και ως εξέλιξη των γεγονότων (και με απίστευτη ταχύτητα), που έκανε ακόμα ισχυρότερη την βεβαιότητα πως άξιζε η ανάγνωση όλων αυτών των εκατοντάδων σελίδων που είχαν προηγηθεί.
Μειονέκτημα του βιβλίου, κάποια ενοχλητικά λάθη: ο Μπεν που ξαφνικά αναφέρεται ως Μπιλ, ή ο Χένρι ως Πάτρικ, το σπρέι που αντιμετωπίζεται επανειλημμένως ως ουδέτερο αλλά και ως αρσενικό στην ίδια πρόταση (και δυστυχώς υπήρχε σε πάρα πολλές προτάσεις), λέξεις που που είχαν διπλοτυπωθεί σε σε αρκετά σημεία· ίσως έχω μια εμμονή με αυτά τα πράγματα, καταλαβαίνω πως το βιβλίο είναι τεράστιο (άρα κάποιοι έλεγχοι πλημμελείς;), αλλά είναι κρίμα.
Πάντως, σκέφτομαι να το ξαναδιαβάσω. Όχι σύντομα όμως· ίσως σε είκοσι εφτά χρόνια. Ποιος ξέρει;
Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν η αναδρομική έκθεση του Bασίλη Κελαϊδή που επισκέφτηκα στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.
ΑπειλήXI
ΑπειλήI
Ο Βασίλης Κελαϊδής γεννήθηκε στα Χανιά το 1938. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών μέχρι το 1960 και ψηφιδωτό μέχρι το 1962. Έχει συμμετάσχει σε 20 ατομικές εκθέσεις και σε αρκετές ομαδικές στα Χανιά, στην Αθήνα και στο Εξωτερικό.
ΣωματογραφίεςI & ΣωματογραφίεςVI
Η έκθεση χωρίζεται σε πέντε ενότητες με τίτλους Απειλή (δεκαετία ‘70), Πέτρινος κόσμος (δεκαετία ‘80), Σιωπηλός κόσμος (δεκαετία ‘90), Σωματογραφίες (τέλη δεκαετίας ‘90) και Ανδριάντες (σήμερα).
Δυστυχώς έργα από την τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (Σιωπηλός κόσμος) δεν υπάρχουν σ’ αυτήν την έκθεση που αριθμεί 56 έργα.
ΣωματογραφίεςX
ΣωματογραφίεςXΙΙ
Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα η πορεία του καλλιτέχνη που εξελίσσετε ομαλά και χωρίς εκπλήξεις μέχρι και το 1990 (Σιωπηλός κόσμος) και που κάνει μια φοβερή στροφή μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 (Σωματογραφίες και Ανδριάντες).
Δυνατά και συμπαγή όχι μόνο στην μορφή αλλά και σε αυτό που σου μεταφέρουν τα έργα τις πρώτης περιόδου και πιο ελεύθερα και άυλα, της δεύτερης.
ΑνδριάντεςΧ
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης κάνει μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα παρουσίαση της καλλιτεχνικής του πορείας ΕΔΩ
Οι περισσότεροι από τους authors του biographix γνωριστήκαμε με αφορμή τα βιβλία. Σε κάποιους από εμάς, εκτός από την απόλαυση της ανάγνωσης, προσφέρουν και μια παραπάνω έλξη ως αντικείμενα. Όταν λοιπόν είδα το σχετικό άρθρο του bookworm.gr σκέφτηκα ότι το θέμα είναι ό,τι πρέπει για τους βιβλιολάτρεις της παρέας.
Ένα βιβλίο μπορεί να δώσει με πολλούς τρόπους έμπνευση. Κάποιοι τα μετατρέπουν σε γλυπτά:
... κάτι που δημιουργείται και αλλάζει συνέχεια, είναι παρεϊστικο, αυθόρμητο, δημιουργικό, όπως και εμείς οι ίδιοι! by StrangeEmily
... μια συλλογή από σκέψεις, εικόνες και αισθήσεις που προέρχονται από διαφορετικών εμπειριών ανθρώπους. by karry
...μια πλατφόρμα διαδραστικής και δημιουργικής επαφής … κάτι σαν κι εμάς! by frufruka
... η απόδειξη της θεωρίας, που λέει ναι στη διαφορετικότητα. by Panigirtzou
... σας το είπαν ήδη άλλοι. Εγώ θα σας πω αφού το ζήσω. by zero2one
... ένα συνονθύλευμα οξυγονωμένων εγκεφαλικών συνάψεων, χημικών νευροδιαβιβαστών και ηλεκτρικών εκκενώσεων, σε μια άνευ προηγουμένου άναρχη θεώρηση, παρατήρηση και μελέτη Της Ζωής, Του Σύμπαντος Και Των Πάντων, με μοναδικό σκοπό την αύξηση της εντροπίας του συστήματος και την επιτάχυνση του θερμικού του θανάτου. Με απλά λόγια: an intellectual clusterfuck in the middle of Sahara. by Poetic Justice
... το blog που πάντα ήθελα να διαβάσω. by georgia
...μια προσπάθεια να γράψουμε "ότι διαμορφώνει την αισθητική μας" by Silver
... ιδέα της Μαφαλντούλας, οπότε, υποκλίνομαι. by kihli
...μια ιδέα του PR τμήματος της κόλασης για να παρουσιαστώ στο κοινό. by Shiroi Taka
