Biographix

Η εκδίκηση των μικυμάου

2011-05-05T01:26:00.001+03:00

Είχε περάσει το φθινόπωρο κι ολόκληρος ο χειμώνας χωρίς ν' αξιωθώ να δω την ταινία. Είχε περάσει η άνοιξη (κι αυτή ολόκληρη), μια από τα ίδια. Καλοκαίρι τώρα, ήταν κρίμα να χάσω την ενδεχομένως τελευταία ευκαιρία που μου δινόταν. Η συνταγή είχε ως εξής: βράδυ, καλός καιρός, θερινός κινηματογράφος (με τα απαραίτητα αξεσουάρ: αγιόκλημα, χαλίκι, γάτες), και η ταινία όχι μεταγλωττισμένη (αμήν, Παναγιά μου!). Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ περισσότερο· πήρα τη μεγάλη απόφαση, πήρα την καλή μου διάθεση, και ξεκίνησα για τον κινηματογράφο.

Όταν έφτασα στην είσοδο, χαμογέλασα στο θλιμμένο (έτσι μου φάνηκε) ρομποτάκι της αφίσας, έβγαλα εισιτήριο και πλησίασα τον κύριο-που-ελέγχει-και-σκίζει-το-εισιτήριο-και-μετά-σε-αφήνει-να-περάσεις (γιούπι! πάντα ήθελα να γράψω πολλές λέξεις ενωμένες με παύλες! το έχω δει και το κάνουν σε όλα τα ιν και κουλ και τρέντυ έντυπα!). Εκείνος πήρε το εισιτήριό μου, με κοίταξε και με ρώτησε με ύφος από ειρωνικό ως χλευαστικό (ακόμα δεν έχω αποφασίσει ποιο είναι χειρότερο από τα δύο): «μπα, τι έγινε, ήρθαν τα παιδάκια να δούνε μικυμάου;».

Παύση. Και παύση. Και παύση. Και ξαφνικά ένιωσα παγωνιά.
Μου πέσανε τα μούτρα στο πάτωμα. Το ξέρω πως δεν έπρεπε, αλλά μου πέσανε, δεν πρόλαβα να τα συγκρατήσω.

Όταν ξαναβρήκα την αυτοκυριαρχία μου (καλά, μην το παίρνετε και τοις μετρητοίς), σήκωσα τα μούτρα μου από το πάτωμα, πήρα το σκισμένο εισιτήριο από το σατανικό χέρι τού κυρίου με τις πολλές παύλες και προχώρησα στο χώρο με το αγιόκλημα, το χαλίκι και τις γάτες· και τα πιτσιρίκια, τα αμέτρητα πιτσιρίκια! Γκλουπ! Ήταν κάτι που έπρεπε να το περιμένω, αλλά δεν το είχα σπουδαιολογήσει. Κι όμως, ο κινηματογράφος έμοιαζε με χώρο που είχε καταληφθεί από νηπιαγωγεία και δημοτικά. Ξανά γκλουπ! Άραγε είχε δίκιο ο κύριος με τις πολλές παύλες; Μήπως η συμπεριφορά του δεν ήταν παρά μια έμμεση προειδοποίηση; Τέλος πάντων, τα πιτσιρίκια έτρεχαν πέρα-δώθε (ευτυχώς αργότερα κουράστηκαν και κάθισαν στις θέσεις τους), η προβολή έγινε κανονικά, κι εγώ χάρηκα που επιτέλους είδα την ταινία (αν κι απογοητεύτηκα γιατί κατά τη γνώμη μου δεν ήταν κάτι παραπάνω από ένα μέτριο ρομάντζο).

Όμως ένα αγωνιώδες ερώτημα είχε ριζώσει βαθιά μέσα μου και είμαι σίγουρος ότι αυτό ήταν που με έκανε να μη μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια: Πώς θα τολμούσα να ξαναδώ ταινίες animation σε δημόσιο χώρο, χωρίς να χλευαστώ για την επιλογή μου να δω «μικυμάου»;

Ευτυχώς το ερώτημα απαντήθηκε σύντομα και μπορώ πλέον και κοιμάμαι ήρεμα. Ήρθε λοιπόν η ώρα να ομολογήσω πως, μαζί με πολύ ακόμα κόσμο που χαίρεται όπως κι εγώ παρακολουθώντας αυτά τα «μικυμάου», πέρασα και φέτος μια καταπληκτική εβδομάδα στη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας και της μεγάλης οθόνης, επειδή και φέτος έλαβε χώρα το Athens Animation Festival!

Μια στιγμή να μετρήσω λίγο τις ταινίες που προβλήθηκαν· λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Ταίνιες για παιδιά (εννοεί μικρά ανθρωπάκια, πρωινές προβολές για σχολεία): 2
Συλλογή ταινιών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ: 19
Πανόραμα: 22
China International Cartoon & Animation Film Festival: 4
Διεθνές διαγωνιστικό τμήμα σπουδαστικών ταινιών (Προγράμματα 1 και 2): 36
Διεθνές διαγωνιστικό τμήμα (Προγράμματα 1, 2, 3, 4, 5, και 6): 89
Ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα: 23
Αφιέρωμα στον Sam: 6
Ταινίες στην τελετή λήξης: 3

Το οποίο μάς κάνει, μούμπλεμούμπλε, 205 ταινίες! Εντυπωσιακό νούμερο για να περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα ευχάριστα.

Για το ευχάριστο της υπόθεσης όμως, δεν παίζουν ρόλο μόνο οι ταινίες αλλά και ο χώρος στον οποίο προβάλλονται. Έτσι, με αφορμή το φετινό φεστιβάλ γνώρισα το κτίριο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Οι δυο αίθουσές της στις οποίες έγιναν οι προβολές ήταν ό,τι πιο ταιριαστό σε μέγεθος για το πλήθος του φεστιβαλόφιλου κοινού (όχι όπως κάτι αχανείς κινηματογραφικές αίθουσες στα πρώτα χρόνια του φεστιβάλ), και ό,τι πιο αναπαυτικό για να θελήσει κανείς να μείνει αρκετές ώρες παρακολουθώντας τις ταινίες. Ειδικά η μεγάλη αίθουσα (στην οποία κατά σύμπτωση βρέθηκα τις περισσότερες φορές) απέπνεε μια εντυπωσιακή ζεστασιά που δεν ήθελα να εγκαταλείψω.

Μέσα σε αυτή τη ζεστασιά παρακολούθησα πολλές διαγωνιστικές ταινίες, ένα αφιέρωμα, κι ένα masterclass (όρος που είναι σαν το «καλτ», κολλάει παντού). Δεν θα αναφερθώ αναλυτικά στις ταινίες, αλλά νομίζω πως αξίζουν δυο λόγια για τα υπόλοιπα.

Όπως δήλωσε ο Sam στο αφιέρωμα που διοργάνωσε προς τιμήν του το φεστιβάλ, οι ταινίες του περιλαμβάνουν βία, σεξ, αίμα· ή κάπως έτσι. Συν το χιούμορ, προσθέτω. Την θεματολογία του πάντως την κατανοήσαμε απολύτως παρακολουθώντας έξι ταινίες του (Encarna, Hermetico, Semantica, El ataque de los kriters asesinos, The werepig, Vicenta).

Απλές γραμμές και χιούμορ με ισπανικές ιδιωματικές φράσεις στο Semantica (κρίμα που αναγκαστήκαμε να το παρακολουθήσαμε χωρίς υπότιτλους), κλειστοφοβικό το Hermetico, αποθέωση της πλαστελίνης (clay animation) και της θεματολογίας τού Sam οι υπόλοιπες τέσσερις ταινίες· ταινίες με χιούμορ, με καταπληκτικό σενάριο, με εντυπωσιακή εκτέλεση, και (για να μην ξεχνιόμαστε) με σεξ (βλ. Vicenta) και βία (όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω). Για να μας παρηγορήσουν που δεν είχαμε κι άλλη ταινία τού Sam να δούμε, η ισπανική πρεσβεία κέρναγε ισπανικό κρασί μετά το αφιέρωμα· κάτι ήταν κι αυτό!

Όσον αφορά το masterclass, θεώρησα σκόπιμο να κάνω εντατικά μαθήματα προτού πάω για να μπω στο κλίμα του. Μελέτησα την υπόθεση, έμαθα τους χαρακτήρες, είδα κι ένα επεισόδιο, οπότε ένιωσα πως κατέχοντας τα βασικά θα άξιζε τον κόπο να μάθω ακόμα περισσότερα από τους ίδιους τους δημιουργούς τού «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» (για τους φίλους απλώς «Ουκ»).

Έτσι το μεσημέρι της Κυριακής βρέθηκα για άλλη μια φορά στη μεγάλη αίθουσα της Ταινιοθήκης όπου, μετά την προβολή ενός επεισοδίου (για κακή μου τύχη ήταν το επεισόδιο που ήδη είχα δει), οι δημιουργοί του «Ουκ» Γιώργος Φειδάς και Γιάννης Τσιτσώνης προχώρησαν σε μια ενδιαφέρουσα κι ενημερωτική παρουσίαση του δημιουργήματός τους. Οι ενότητες στις οποίες μπορεί πολύ γενικά να θεωρηθεί ότι ήταν χωρισμένη η παρουσίαση αφορούσαν το σενάριο, τον ήχο, τα περί storyboard/ανιματίκ, τα σκηνικά, το μοντάζ του ήχου, την κίνηση, το τελικό μοντάζ των σκηνών. Ακολούθησαν ερωτήσεις από τον κόσμο που βρισκόταν στην αίθουσα, και νομίζω πως όλοι φύγαμε ευχαριστημένοι!

Περνούσαν οι μέρες, περνούσαν κι οι ταινίες, ώσπου κάποτε φτάσαμε στην τελευταία μέρα του φεστιβάλ στην οποία δέσποζε η τελετή λήξης. Η τελετή ξεκίνησε μάλλον επεισοδιακά από τεχνικής πλευράς με μια παράσταση μαριονέτας κατά την οποία το συνεργαζόμενο σύστημα κάμερα-υπολογιστής-προβολικό είχε πεισμώσει κι έκανε τα δικά του, μια προβάλλοντας στην οθόνη την παράσταση και μια χάνοντας το σήμα του αφήνοντας την οθόνη άδεια. Ακολούθησε η ανακοίνωση των βραβείων του φεστιβάλ και η εκδήλωση έκλεισε με την προβολή τριών ταινιών εκτός διαγωνιστικού τμήματος: The renter, Zero, και At the opera. Άλλο ένα φεστιβάλ είχε φτάσει στο τέλος του.

Για την ιστορία, το 1ο βραβείο τού διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος απονεμήθηκε στην ταινία The lost thing, ενώ το βραβείο θεατών στην ταινία Vicenta. Αντίστοιχα, στο ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα, το 1ο βραβείο απονεμήθηκε στην ταινία Lilly's dress ενώ το βραβείο θεατών στην ταινία History of mankind. Πραγματικά πολύ καλές οι επιλογές, και έχοντας δει πολλές ωραίες ταινίες αυτές τις ημέρες, σκεφτόμουν πόσο δύσκολο θα ήταν να ψηφίσει κανείς για τα βραβεία.

Για να δω τι τραβάει μια κριτική επιτροπή λοιπόν, αποφάσισα να με ταλαιπωρήσω καταρτίζοντας δυο δικές μου μικρές (αυτό ήταν το δύσκολο) λίστες με τις καλύτερες (αν και δεν είμαι καν σίγουρος για το νόημα που δίνω στη λέξη!) εντός διαγωνισμού ταινίες που παρακολούθησα.

Ναι, είναι τα... a1pha awards!

Διεθνές διαγωνιστικό τμήμα

1. The lighthouse

2. The twin girls of sunset street

3. The origin of creatures

4. On the water

5. Precise Peter

Ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα

1. Lilly's dress

2. History of mankind

3. Greek side story

Αυτά λοιπόν από το 6^οΔιεθνές Φεστιβάλ Animation Αθήνας 2011. Μήπως όμως ξεχάσαμε να αναφέρουμε κάτι; Ναι! Το 7^o Athens Animation Festival έχει οριστεί για τις 15-21 Μαρτίου 2012. Το σημειώνουμε στην ατζέντα μας και ανυπομονούμε για ακόμα μία μαγευτική εβδομάδα!

Υ.Γ.: Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, το Athens Animation Festival 2011 θα ταξίδευε στην Ελλάδα. Ειδικότερα, ο τίτλος που συνόδευε το πρόγραμμα του «ταξιδιού» στη Θεσσαλονίκη ήταν «Best of 6^th Animfest». Δυστυχώς, μόνο παραπλανητικό θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον τίτλο για ένα πρόγραμμα που τα κοινά του με τη διοργάνωση της Αθήνας ήταν το αφιέρωμα στο Sam, κάποια επεισόδια του «Ουκ» και κάποιες ταινίες από την τελετή λήξης (προτού μάλιστα προβληθούν στην Αθήνα), αλλά δεν περιλάμβανε ούτε μία αμιγώς διαγωνιστική ταινία, από οποιοδήποτε διαγωνιστικό τμήμα! Κατά τα λοιπά, το υπόλοιπο πρόγραμμα φανέρωνε απελπιστικά πόσο συμμετείχε στη διοργάνωση το Goethe-Institut Griechenland.
Υ.Γ.₂: Σύμφωνα με ανταποκρίσεις του δημοσιογραφικού επιτελείου του biographix από τη Θεσσαλονίκη, η προβολή της καταπληκτικής ταινίας Zero έγινε με κατεστραμμένο ήχο (άρα χάθηκε η αφήγηση που υπήρχε στην ταινία!) και χωρίς υπότιτλους. Λίγο κρίμα για το «Best of 6^th Animfest».
Υ.Γ.₃: Πολύ βολικό και συμφέρον το ημερήσιο εισιτήριο. Φροντίστε να έχετε κάνει με προσοχή τον προγραμματισμό σας και προσπαθήστε να το εκμεταλλευτείτε.
Υ.Γ.₄: Είναι πάρα πολύ άκομψο να προωθείται το φεστιβάλ συνοδευόμενο από στιγμιότυπα της ταινίας Vicenta, όταν αυτή η ταινία συμμετέχει ταυτόχρονα στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα.
Υ.Γ.₅: Πόσο θα 'θελα το βραβείο να θύμιζε χαρακτήρα animation και να ταίριαζε με τη διοργάνωση. Μου φάνηκε υπερβολικά σοβαροφανές και άκρως αταίριαστο.
Υ.Γ.₆: Το είπαμε όμως ότι παρ'όλ'αυτά ανυπομονώ για το Athens Animation Festival 2012, ε;

Από δω κι από κει...

Τι είναι τελικά αυτό το animation;
Ρίξτε μια ματιά στο vimeo album στο οποίο προσπάθησα να συγκεντρώσω ταινίες και αποσπάσματα από το Athens Animation Festival 2011 (προφανώς μπορείτε να βρείτε και σε άλλα site, αλλά αυτό τον καιρό έπαιζα με το vimeo).
Μήπως σκέφτεστε την υποβολή ταινίας σας στο Athens Animation Festival 2012;
Εκτός από αριθμομηχανή, έχει κι άλλα κόλπα η αναζήτηση στο google;

Women are heroes

2009-10-21T14:17:00.002+03:00

"Women are heroes". Αυτός είναι ο τίτλος του project του φωτογράφου JR σε συνεργασία με τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα. Γυναίκες που σε καιρό ειρήνης είναι θύματα διακρίσεων και σε καιρό πολέμου στόχοι. Ο JR (γνωστός και από το προηγούμενο έργο του Face 2 Face που αποτύπωνε πρόσωπα Ισραηλινών και Παλαιστίνιων πάνω στο τείχος του αποκλεισμού) ταξίδεψε στην Αφρική στης Βραζιλία, στην Ινδία, την Καμπότζη, και με τον αγαπημένο του φακό των 28mm κατέγραψε τη ζωή αυτών των γυναικών, φωτίζοντας την αντοχή τους, το θάρρος τους και τη δύναμή τους.

Περισσότερες από 70 γυναίκες πείστηκαν να συμμετάσχουν στο έργο. Τα πρόσωπά τους, μεγεθυμένα σε γιγαντοαφίσες, ενσωματώθηκαν πρώτα στις στέγες και τους τοίχους των παραγκουπόλεων των πατρίδων τους, προσφέροντάς τους μια καινούρια διάσταση. Κατόπιν ξεκίνησαν την περιοδεία τους στις μεγαλουπόλεις της Δύσης, σε μια απόπειρα ευαισθητοποίησης των ευρωπαϊκών πληθυσμών σχετικά με τις συνθήκες ζωής αυτών των γυναικών, αλλά και σύνδεσης μέσω της τέχνης δυο κόσμων πολύ απομακρυσμένων μεταξύ τους.
Το έργο αποτελείται από πολλές εικόνες και λίγα λόγια. Λέω να ακολουθήσω αυτήν την τακτική και εδώ, προσφέροντάς σας μια πρόγευση από φωτογραφίες. Για περισσότερες, μπορείτε να επισκεφθείτε το Women are heroes (θα χρειαστεί να ξεσκονίσετε τα γαλλικά σας για τα κείμενα).

Καμπότζη

Ινδία

Κένυα

Βραζιλία

Η έκθεση θα βρίσκεται στο Παρίσι μέχρι τις 2 Νοεμβρίου. Παράλληλα κυκλοφορούν ένα βιβλίο και μια ταινία που περιγράφουν την περιπέτεια της δημιουργίας του έργου.

Εδώ το τρέιλερ της ταινίας.

Τελευταίες φωτιές και Δημήτρης Γέρος

2009-08-30T13:51:00.004+03:00

Άλλα πράγματα ήθελα να σας παρουσιάσω από την τελευταία έκθεση της Δημοτικής πινακοθήκης των Χανιών «Πέρα από το πραγματικό» αλλά οι τελευταίες φωτιές μου άλλαξαν γνώμη.

Γράφω τελευταίες φωτιές ελπίζοντας ότι θα τις ξορκίσω και θα είναι οι τελευταίες... ποιος ξέρει...

Τα έργα του Δημήτρη Γέρου ήρθαν στο μυαλό μου με τις φωτιές, σκεπτόμενη πόσο πολύ «αποστασιοποιούμαστε διαφεύγοντας ή εθελοτυφλώντας ως προς τις ευθύνες μας απέναντι στην ίδια μας την ζωή και στο περιβάλλον που διαμορφώνουμε».*

Δύο σύντομες συνεντεύξεις του Δημήτρη Γέρου ΕΔΩ και ΕΔΩ

*Από ΕΔΩ

Η πρώτη μου φορά

2009-08-12T00:01:00.004+03:00

Συνήθως πρωτοπηγαίνει κανείς σε τέτοια μέρη στην παιδική ή πρωτοεφηβική ηλικία. Οι κακές παρέες είναι που κατά κανόνα σε ...διαφθείρουν και σε μαθαίνουν τις κακές συνήθειες (-: Στην περίπτωση του γράφοντα, δεν ξέρω πως έγινε και δε θυμάμαι τον εαυτό μου πελάτη σε ένα τέτοιο μέρος. Όσο κι αν στίβω το μυαλό μου. Είναι που κι οι παρέες μου ποτέ δεν πολυπήγαιναν σε τέτοια μαγαζιά...

Σήμερα το απόγευμα, καθώς σεργιάνιζα και το είδα, μου κατέβηκαν κάποιες περίεργες σκέψεις. Αν και ξέρω πως είναι, δεν είναι λίγο βλακεία να μην έχω δοκιμάσει; Όπως και να το κάνουμε, άλλο πράγμα η προσωπική άποψη.

Ομολογώ ότι στην αρχή το προσπέρασα και συνέχισα την πορεία μου. Ίσως και να ντράπηκα λίγο. Όχι ότι έχει νόημα στην ηλικία μου. Δε βλέπω να έχει νόημα σε καμιά ηλικία δηλαδή... Σιγά καλέ, γιατί να είναι ντροπή; Δεν είναι δικαίωμα του καθενός να (απο)ζητάει την ηδονή να γευτεί ...τρυφερή σάρκα;

Στην πρόσοψη, έντονα χρώματα με το κόκκινο και το κίτρινο να κυριαρχούν. Πάντα με έλκυαν τα έντονα χρώματα. Ίσως ενδόμυχα να πιστεύω ότι δεν έχω ζήσει όσο έντονα θα ήθελα, γι' αυτό.

Μπαίνοντας μέσα, και νιώθοντας λίγη (φυσιολογική) αμηχανία, παρατήρησα το "μενού" και τις τιμές αναρτημένα στον τοίχο. Πολύ έξυπνο αυτό σαν ιδέα! Αντί να κουράζεσαι να λες, "θέλω αυτό...", μπορείς απλά να το δείξεις. Και πολύ χρήσιμο αν δεν ξέρεις και τόσο καλά τη γλώσσα, πράγμα που οπωσδήποτε θα συμβαίνει με κάποιους πελάτες.

Η κάπως ευτραφής κυρία με καλησπέρισε ευγενικά και περίμενε να διαλέξω. Μελέτησα λίγο, αλλά κατά βάθος ήξερα τι θέλω πολύ πριν ανοίξω την πόρτα για να μπω...

Ναι, ήξερα πολύ καλά τι θα έπαιρνα. Το είχα δει εκατοντάδες φορές σε διαφημίσεις, το είχα ακούσει στο ραδιόφωνο, το είχα δει ακόμα σε ταινίες. Και δεν το είχα φάει ποτέ. Μιλάω φυσικά για το περίφημο Big Mac!

(Τι πράγμα; Μα προφανώς και για McDonald's λέμε τόση ώρα! Δε φαντάζομαι να σκεφτήκατε τίποτα άλλο... Α, να χαθείτε παλιόπαιδα, ένας Θεός ξέρει τι μπορεί να βάλατε στο διεστραμμένο σας μυαλό...)

Για να μην τα πολυλογούμε, νωρίτερα σήμερα, στις 11/08/2009 σ' αυτό το κατάστημα έφαγα το πρώτο Big Mac της ζωής μου! Και μία μεσαία μερίδα πατάτες για συνοδευτικό (-:

Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι τελικά δεν είναι και τόσο ...big. Στο μενού στον τοίχο φαινόταν μάλλον μεγαλύτερο. Τα 4 ευρώ και 90 ίσως να είναι πολλά ίσως και να μην είναι.

Το κατανάλωσα μασώντας αργά για να νιώσω την κάθε μπουκιά, όπως και τις πατάτες. Η γεύση ήταν γενικά καλή, χωρίς να με ξετρελαίνει κιόλας. Τα σχόλια από την προσωπική γευσιγνωσία είναι πέρα από το σκοπό αυτής της ανάρτησης. Θα πω μόνο ότι ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία που δεν υπήρχε λόγος να μην την έχω ζήσει μια φορά, έτσι για να έχω να λέω βρε αδερφέ (-:

Ας μην ξεχνάμε ότι οι εξαιρέσεις είναι για επιβεβαιώνουν τους κανόνες (-;

Μαθαίνοντας ξένες γλώσσες online

2009-07-28T20:44:00.002+03:00

Το ξέρατε ότι υπάρχει δικτυακός τόπος κοινωνικής δικτύωσης (social networking ντε (-:) για εκμάθηση ξένων γλωσσών;

Ω, ναι, ρίξτε μια ματιά εδώ!

Έπεσα τυχαία πάνω του καθώς κοιτούσα λίστα με τόπους κοινωνικής δικτύωσης εδώ.

Έγινα μέλος πριν από λίγο και είμαι σχεδόν ενθουσιασμένος! Ψάχνεις για "φίλους" που να μιλάνε τη γλώσσα που θέλεις να μάθεις/εξασκήσεις και μπορείτε να κάνετε chat. Δεν πρόλαβα να δω υποστηρίζει ακουστικά και μικρόφωνο όπως skype, θα είναι καλύτερα αν το κάνει.

Επίσης, έχει και κάποια online μαθήματα!

Προσωπικά, μιλάω καλά Αγγλικά και θέλω να εξασκήσω τα γερμανικά μου, οπότε θα ψάξω για γερμανόφωνους που θέλουν να εξασκήσουν τα αγγλικά τους, να κάνουμε αλλαξοκωλιές στους ρόλους δασκάλου - μαθητή ((-: Επίσης, ίσως κάνω μια απόπειρα να δω τι θα τσιμπήσω από ισπανικά που πάντα ονειρευόμουν!

Όμορφα πράγματα!

Τα Φτερά του Έρωτα (Der Himmel über Berlin)

2009-07-28T15:50:00.003+03:00

Τα φτερά του έρωτα είναι οι άγγελοι που μας περιβάλλουν, που μας αγγίζουν όταν ανατριχιάζουμε, όταν μια ανεξήγητη ξαφνική ευφορία μας κατακλύζει εκεί που όλα είναι μαύρα. Πλάσματα που υπήρχαν πριν αρχίσει η ιστορία και που θα υπάρχουν αφού αυτή τελειώσει. Που δεν έχουν υλική υπόσταση. Που τα βλέπουν όλα ασπρόμαυρα γιατί βλέπουν την ουσία μόνο των πραγμάτων.

(http://www.wim-wenders.com/movies/movies_spec/wingsofdesire/wingsofdesire.htm#)

Που μόνο τα παιδιά μπορούν να τα δουν κι αυτό γιατί:

When the child was a child,
it didn’t know that it was a child,
everything was soulful,
and all souls were one.

When the child was a child,
It was the time for these questions:
Why am I me, and why not you?
Why am I here, and why not there?
When did time begin, and where does space end?
Is life under the sun not just a dream?

(Song of Childhood by Peter Handke)

Τα φτερά του έρωτα είναι οι σκέψεις όλων των ανθρώπων, ασταμάτητες σκέψεις, όμορφες, άσχημες, χαρούμενες, θλιβερές. Ένα πολύβουο σμήνος.

Τα φτερά του έρωτα είναι ο γεροπαραμυθάς που ονειρεύεται να γράψει ένα έπος για την ειρήνη: "What is it about peace that keeps its epic from enduring?"

Τα φτερά του έρωτα είναι μια αστική γεωγραφία του δυτικού Βερολίνου.

(uploaded by seriykotik1970: http://www.flickr.com/photos/71092566@N00/159859919)

Τα φτερά του έρωτα είναι η αισθησιακή ερμηνεία του Nick Cave σ’ένα από τα πιο ερωτικά του τραγούδια...

Τα φτερά του έρωτα είναι τ’ανθρώπινο, αυτό που κι οι αθάνατοι επιθυμούν, αυτό που κάνει τους ανθρώπους πιο τυχερούς απ’τους αγγέλους.

(http://www.wim-wenders.com/movies/movies_spec/wingsofdesire/wingsofdesire.htm#)

Τα φτερά του έρωτα είναι η ιστορία αγάπης μεταξύ του Άντρα και της Γυναίκας, του αιώνιου ζευγαριού...

"There's no greater story than ours. That of Man and Woman. It will be a story of giants. Invisible, transposable. A story of new ancestors. Look. My eyes. They are the picture of necessity, of the future of everyone on the plaza. Last night I dreamt of a stranger. Of my man. Only with him could I be lonely. Open up to him. Completely open, completely for him. Welcome him completely into myself. Surround him with the labyrinth of shared happiness. I know it is you."

Τα φτερά του έρωτα δεν είναι ταινία, είναι ένα ποίημα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα τραγούδι...μια ωδή στη ζωή, την ειρήνη, την αγάπη και την αισιοδοξία...

To be continued...

Tiger Lillies Freakshow

2009-07-06T01:06:00.005+03:00

(Crossposting with Logiki tis plakas...)

Παρασκευή βράδυ, 9.30 η ώρα, στη Μονή Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης, αξιώθηκα επιτέλους να δω τους Tiger Lillies από κοντά. Πέρα από κάποια ξέμπαρκα τραγούδια τους που είχα ακούσει/δει κατά καιρούς στο Youtube (με πιο αγαπημένο το Start a Fire), δεν ήξερα και πολλά για το συγκρότημα, παρά μόνο πως το Freakshow είναι καινούργια παράσταση γι' αυτούς και πως όσοι τους έχουν παρακολουθήσει λένε τα καλύτερα.

Όλα αυτά μου φάνηκαν υπεραρκετά ώστε να δώσω 30€ εισιτήριο (25€ για τους φοιτητές) και να κατεβώ στη ζεστή Θεσσαλονίκη για να τους δω, όταν είπε η efou πως σκέφτεται να πάει.

Ο χώρος της Μονής Λαζαριστών μου αρέσει αρκετά, όσες λίγες φορές τον έχω επισκεφτεί, αν και για τη συγκεκριμένη παράσταση το ότι όλα τα καθίσματα είναι στην ίδια ευθεία δημιουργούσε πρόβλημα στο πόσο έβλεπε ο καθένας. Οι θέσεις γέμισαν, η βραδιά δεν ήταν ούτε υπερβολικά ζεστή, ούτε κρύα και διάθεση υπήρχε άφθονη. Η παράσταση δεν άργησε ιδιαίτερα να ξεκινήσει και το τρίο των μουσικών βγήκε στην, (όπως μου φάνηκε στην αρχή) αρκετά λιτή γι' αυτό που είχα εγώ στο μυαλό μου, σκηνή.

(Uploaded on Flickr by svinovik)
Ιδρυτής, στιχουργός και συνθέτης όλων των τραγουδιών των Tiger Lillies είναι ο Martyn Jacques. Βαμμένος σαν κλόουν αλλά με μια πολύ "σκληρή" φάτσα, είναι αυτός που τραγουδάει τα πάντα στις σχεδόν 2 ώρες της παράστασης. Με μια πολύ χαρακτηριστική castrati φωνή, της οποίας έχει απίστευτο έλεγχο και χρώμα, εκφραστική και γεμάτη, δε σ' αφήνει να κουραστείς από τη φαινομενική μονοτονία του ήχου.

Ο ίδιος έπαιξε ακορντεόν, πιάνο και γιουκαλίλι σε ένα κομμάτι. Την υπόλοιποι ορχήστρα αποτελούν οι δύο Adrian, ο Huge (ντραμς, κουζινικά, κτλ :-) και ο Stout (κοντραμπάσο, musical saw και theremin). Αυτό το τελευταίο είναι το όργανο που ο ήχος του στις ψηλές μοιάζει με βραστήρα τσαγιού όταν σφυρίζει και στις χαμηλές μάλλον με εκκλησιαστικό όργανο. Το έχετε ακούσει και σε παλιές ταινίες τρόμου, το περίεργο τρεμούλιασμα. Ωραίο, δεν το είχα ξανακούσει ποτέ. Και οι δύο Adrian ήταν άψογοι μουσικοί και δένανε πάρα πολύ καλά, ενώ κάνανε και τα φωνητικά.

(Uploaded on Flickr by Keka ;))
Από κει και πέρα, οι υπόλοιποι που αποτελούν τους Tiger Lillies είναι performers. Ένα ζευγάρι νάνων που είναι οι "Τοσοδούληδες", ένας παλιός καλλιτέχνης δρόμου που κάνει κάποια τρικ με καπέλα, 2 δίδυμες που παίζουν τις "Σιαμαίες Αδελφές" και προς το τέλος της παράστασης εκτελούν ένα εντυπωσιακό ακροβατικό νούμερο κρεμασμένες από ένα trapeze όπως στο τσίρκο, μια ακόμα κοπέλα που γίνεται η "Γυναίκα Φίδι" και η "Amanda με τα μακριά μαλλιά", μια παχουλή κοπέλα που είναι η καημένη η "Rosa με τις 3 καρδιές"...

Τα σκηνικά βοηθούν την ατμόσφαιρα: Είναι κυρίως βαγόνια τραίνου διαφόρων μεγεθών, τα οποία ανοίγουν για να αποκαλύψουν στο εσωτερικό τους, από τους ίδιους τους χαρακτήρες, μέχρι τεράστιες κούκλες (τον άνθρωπο με τα "3 Ζευγάρια Χέρια) ή και το εσωτερικό ενός σπιτιού. Απλά σκηνικά δεν είπα πως μου φάνηκαν στην αρχή; Καμία σχέση.

Όλα αυτά φτιάχνουν μια παράσταση που κινείται από το γέλιο στη συγκίνηση, όπως ακριβώς και τα τραγούδια. Οι στίχοι λένε ολόκληρες ιστορίες, δεν κινούνται στη λογική του κουπλέ-ρεφρέν. Η Rosa χρειάζεται καρδιές, αφού οι 3 καρδιές της έχουν πληγωθεί από τους ανθρώπους που γνώριζε, ο φιλάργυρος πούλησε όλους του τους φίλους και την οικογένεια, το κορίτσι που αιμορραγεί δεν έχει πολύ χρόνο ακόμα σαν ατραξιόν του freakshow γιατί πεθαίνει, η λοβοτομή περιμένει όλα τα φρικιά του κόσμου, ο Αθάνατος έχει επιζήσει από τα απίστευτα, ο Τριχωτός Άντρας βλέπει δασύτριχο ουρανό και ένα φρικιό δε μπορεί να πιστέψει πως το έχει ερωτευτεί ένας νορμάλ άνθρωπος.

Μαύρα, ζοφερά, αλλά αστεία, τα τραγούδια δίνουν μια ματιά στο γκροτέσκο και φρικιαστικό σύμπαν των ανθρώπων των Freak shows, ασχήμια και ομορφιά ταυτόχρονα, ανθρώπων που για πολλά χρόνια αποκλειόταν από τις κοινωνίες και έβγαζαν το ψωμί τους με το να γίνονται θέαμα των "κανονικών" ανθρώπων που τους καταβρόχθιζαν με τα μάτια τους. Άνθρωποι που πριν την πρόοδο της ιατρικής γεννιόνταν με οποιαδήποτε μορφής δυσπλασία ή εκτελούσαν παράτολμα show, συγκεντρωνόταν και ταξίδευαν μαζί σαν ένα παράξενο τσίρκο.

(Uploaded on Flickr by svinovik)
Όταν στις 12 παρά έφυγα από τη Μονή Λαζαριστών, ακούγοντας το Start a Fire στο κλείσιμο της παράστασης, ήμουν σίγουρος πως είχα κάνει καλή επιλογή, πως ήταν κάτι που θα το θυμάμαι και πως σίγουρα οι Tiger Lillies είναι κάτι που θα ξανάβλεπα. Έφυγα με χαμόγελο, σκεπτόμενος όλους αυτούς τους ανθρώπους που έζησαν μια ζωή με την ταμπέλα του "περίεργου", του "όχι ακριβώς ανθρώπου" και υπομείνανε την ταπείνωση του να μη γίνονται αποδεκτοί σε κάθε μέρα της ζωής τους.

(μισό, αυτό κάτι μου θυμίζει...)

Τέλος πάντων, αν το Tiger Lillies Freakshow βρεθεί ξανά μπροστά σας, μη χάσετε την ευκαιρία. Άλλωστε:

This freakshow is the best in town
This freakshow is the worst around.

Post μέσα στο post:

Φυσικά η παράσταση μου θύμισε το Carnivàle, μια από τις ελάχιστες σειρές της τηλεόρασης που μπορώ να ορίσω ως τέχνη. Περίεργη, υποβλητική και συνολικά μια καθόλου "εύκολη" σειρά για την ελεύθερη θέληση και το πεπρωμένο, που διαδραματίζεται γύρω από ένα μετακινούμενο show που περιλαμβάνει αρκετά freaks. Εξαιρετική σειρά, μόνο 24 επεισόδια και highly recommended!

Links:
Φωτογραφίες (1, 2, 3) της neorian, post στο thess.gr και video του Argos από τις παραστάσεις του Tiger Lillies Freakshow στη Μονή Λαζαριστών.
The Tiger Lillies (Το site του συγκροτήματος)
Official YouTube Channel (Εμ... Official YouTube Channel?)
The Tiger Lillies Forum (Forum με νέα, reviews και διάφορα από τους fans)
MySpace (Η myspace σελίδα τους)
The Tiger Lillies Book (Βιβλίο με όλους τους στίχους και δεκάδες φωτογραφίες, τσεκάρετε το "Specials" για διάφορα pdf, φωτογραφίες, κτλ)
The Tiger Lillies - Illustration of Songs (Ένα συλλεκτικό βιβλίο με illustrations των στίχων των τραγουδιών)

Extra Theremin Edition: Ακούστε Super Mario Bros. theme, το Crazy του Gnarls Barkley και το La Valse D'Amelie παιγμένα με theremin!

12o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - εντυπώσεις!

2009-07-01T02:23:00.007+03:00

Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ τελείωσε και για φέτος και η δημοσιογραφική ομάδα του biographix ήταν εκεί! Παρά τη γενική αναστάτωση λόγω καιρού, ήταν ένα όμορφο 3ήμερο που έγινε 4ήμερο μιας και οι εκδηλώσεις και οι συναυλίες της Παρασκευής μεταφέρθηκαν στη Δευτέρα. Δυο λόγια, λοιπόν, για το τι είδαμε και μάθαμε φέτος...

είδαμε:

-έκθεση φωτογραφιών από τα γεγονότα του Δεκέμβρη

-έναν γκρίζο ερωδιό μένα σ'ένα χαρτόκουτο...κάποιος τον βρήκε χτυπημένο κοντά στη λίμνη Κερκίνη, επικοινώνησε με το Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων (ΕΚΠΑΖ) και τον έφερε στο περίπτερό του στο φεστιβάλ. Τα παιδιά από το ΕΚΠΑΖ ήταν πολύ συμπαθητικά, άνοιξαν το κουτί για να δούμε το πουλί και μας είπαν μερικά πράγματα για τη δράση τους. Δυστυχώς, παρόλο που το ΕΚΠΑΖ ξεκίνησε τη δραστηριότητά του από την πόλη της Θεσσαλονίκης το 1984, μετά από 24 χρόνια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το χώρο όπου περιέθαλπε τα ζώα κι έτσι βρίσκεται για 2 σχεδόν χρόνια χωρίς στέγη...οι εθελοντές συνεχίζουν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, παίρνοντας τα πληγωμένα ζώα ακόμη και στα σπίτια τους...Ρίξτε μια ματιά στο site τους για να ξέρετε τι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση που βρείτε κάποιο ζώο που έχει ανάγκη από βοήθεια ή σε περίπτωση που θέλετε να συμμετάσχετε εθελοντικά στις δραστηριότητες του κέντρου.

υπογράψαμε:

-για τη διεκδίκηση των πρώην στρατοπέδων από τους πολίτες στο περίπτερο της Green Attack! Οι εκτάσεις αυτές είναι η τελευταία μας ευκαιρία για δημόσιους χώρους πρασίνου!

-για την κατάργηση των φυλακών ανηλίκων στο περίπτερο της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων και διαβάσαμε "Το κελί", εφημερίδα στην οποία γράφουν και κρατούμενοι, αλλά απαγορεύεται να μοιράζεται μέσα στις φυλακές, τα τεύχη της υπάρχουν σε ηλεκτρονική μορφή στη σελίδα τους. Επίσης, υπήρχε μια μικρή έκθεση με ζωγραφιές από κρατούμενους:

ακούσαμε:

-το συγκρότημα κρουστών "Κρουστωδία" που και φέτος έκαναν (κατί παραπάνω από) αισθητή την παρουσία τους με τα υπέροχα όργανα, τις φωνές και το κέφι τους!

-λίγο από Μήτση και Δερμιτάσογλου, Βίδα, Skaribas, Σαββίνα Γιαννάτου και Primavera en Salonico

φάγαμε:

-αφγανικά μεζεδάκια με κιμά και γιαούρτι και αλβανικούς λουκουμάδες από την κουζίνα μεταναστών, αλλά και ελληνικά σουβλάκια (λείπει ο Μάης απ'τη Σαρακοστή;;)

χαρήκαμε:

-με την παρουσία πολλών οικογενειών, μαμάδες και μπαμπάδες με τα παιδάκια απ'το χέρι να ενημερώνονται στα διάφορα περίπτερα και να υπογράφουν σε εκστρατείες...αυτό πραγματικά είναι πολύ όμορφο κι ελπιδοφόρο!

-με τον ενθουσιασμό των μελών της "Επιτροπής Κατοίκων για την Προστασία της Παραλιακής Ζώνης στο Καραμπουρνάκι"! Επίσης πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι κάτοικοι πλέον ενδιαφέρονται και συμμετέχουν ενεργά στα θέματα της περιοχής τους!

-με τον κόσμο και την ανταπόκρισή του γενικότερα! Αν κι ο καιρός ήταν καλύτερος μάλλον θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη!

μάθαμε:

-για το φεστιβάλ στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά στις 5 και 6 Ιουλίου

-για την πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες την Τρίτη 7 Ιουλίου

Τα παραπάνω ήταν ελάχιστα απ'αυτά που μπορούσε κανείς να δει και να κάνει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, ένα πραγματικά γεμάτο πρόγραμμα με συζητήσεις, προβολές, εργαστήρια και συναυλίες που χρειάζεται ν'αφιερώσεις πολύ χρόνο για να πεις ότι είδες/έκανες αρκετά! Άντε και του χρόνου!

Οι μαστοί του Τειρεσία

2009-06-12T22:30:00.004+03:00

Η Τερέζα αποφασίζει να κάνει την επανάσταση της ενάντια στην κυριαρχία των αντρών. Με την δύναμη της θέλησης μεταμορφώνεται σε άντρα - γίνεται άντρας -παλεύει με τον σύζυγο της, τον νικάει, φοράει τα ρούχα του, τον ντύνει με τα δικά της και φεύγει για να κατακτήσει τον κόσμο. Εμφανίζεται ένας χωροφύλακας και βλέποντας τον σύζυγο με γυναικεία ρούχα τον περνάει για γυναίκα, τον ερωτεύεται και τον φλερτάρει. Όλα αυτά συμβαίνουν σ’ ένα φανταστικό και εξωτικό Ζάνζιμπαρ.

Τι γίνεται όταν μια γυναίκα επιθυμεί να γίνει άντρας;
Όταν ο σύζυγός της επιθυμεί να γεννήσει ο ίδιος παιδιά;
Όταν ένας χωροφύλακας ερωτεύεται τον σύζυγο και του κάνει πρόταση γάμου;
Κι όταν δύο τζογαδόροι στοιχηματίζουν και την ζωή τους ακόμη για το αν βρίσκονται στο Ζάνζιμπαρ ή στο Παρίσι;
Τι δουλειά έχει ένας δημοσιογράφος του Παρισιού, «πόλη της Αμερικής», στο Ζάνζιμπαρ;
“Όμως του φούρναρη η γυναίκα αλλάζει δέρμα εφτά χρονιές! Εφτά χρονιές, υπερβολές!"

Το πρώτο σουρεαλιστικό θεατρικό έργο

Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ έγραψε το έργο «Οι Μαστοί του Τειρεσία - δράμα σουρεαλιστικό» (drame surrealiste), στο διάστημα από το 1903 ως το 1917, εισάγοντας έτσι τον όρο σουρεαλισμός. Με τα λόγια του ίδιου : «Το ονόμασα δράμα, που σημαίνει δράση, για να το διαχωρίσω από τις κωμωδίες ηθών, τις δραματικές κωμωδίες και τις ελαφρές κωμωδίες … Σουρεαλιστικό … που προσδιορίζει μια τάση της τέχνης … που, τουλάχιστον, δε χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει κανένα δόγμα, καμιά διαβεβαίωση καλλιτεχνική ή λογοτεχνική. Επιπλέον, μου είναι αδύνατο να αποφασίσω αν αυτό το δράμα είναι σοβαρό ή όχι. Έχει σαν στόχο να προκαλέσει το ενδιαφέρον και να ψυχαγωγήσει. Αυτός είναι και ο στόχος κάθε θεατρικού έργου…Προτίμησα ένα λιγότερο μελαγχολικό τόνο, επειδή δεν πιστεύω πως το θέατρο πρέπει να φέρνει την απελπισία στον καθένα».

Εμπνεόμενος από τον μύθο του μάντη Τειρεσία, χρησιμοποιεί διάφορα γεγονότα, πληροφορίες της εποχής του, με τους φίλους του Πάμπλο Πικάσο, Ζωρζ Μπρακ, Μαξ Ζακόμπ, Ανρί Ματίς, Πωλ Λεωτώ και Αλφρέ Ζαρρύ και τις σχέσεις που είχαν, τα τοποθετεί όλα μαζί σ’ ένα φανταστικό Ζάνζιμπαρ και ανακατεύει την τράπουλα.

Μετά από μια τέτοια εισαγωγή, που μου κάνει ο Τζίμης Κούρτης, ανοίγω την ατζέντα μου και περιμένω να σημειώσω το που και το πότε. Είχα χρόνια να πάω στο θέατρο και πριν από μερικούς μήνες έπεσα πάνω στο «Σεξ και Σαιξπιρ» από καθαρή τύχη. Αλλά είμαι άτυχη γιατί η θεατρική ομάδα ΑΘΕΑΤRΟ κατεβαίνει Αθήνα μόνο για δυο παραστάσεις. συμμετέχοντας έτσι σε δυο φεστιβάλ:

Στο 4ο Pocket Theater Festival, το Σάββατο στις 13/6/2009, 19:30, στο ART HOUSE (Κωνσταντινουπόλεως 46, στο Γκάζι, Μετρό Κεραμεικός).
Στο Athens Fridge Festival, το Σάββατο στις 19/6/2009, 22:30, στο Θέατρο Δίπυλον (Καλογήρου Σαμουήλ και Διπύλου, πλατεία Κουμουνδούρου, Ψυρρή. τηλ. 2103228881 και 2103229771).

Εγώ θα πρέπει να περιμένω, να το ανεβάσουν και Θεσσαλονίκη. Καλή επιτυχία να έχουν τα παιδιά, μια που διαγωνίζονται και στα δυο φεστιβάλ και περιμένω εντυπώσεις από όσους πάνε.

Love Keywords!!!

2009-05-28T02:15:00.001+03:00

Εμπνευσμένη από μια πρόσφατη συζήτηση στο twitter, αλλά και από posts σε blogs που παρακολουθώ, αποφάσισα να γράψω και'γω για τα keywords που οδηγούν στο παρόν blog! Ελπίζω οι συνδαιτυμόνες να μην έχουν πρόβλημα που πήρα αυτή την πρωτοβουλία! Σας αγαπώ όλους γιατί μαζί φτιάξαμε αυτό τον αχταρμά!

Πάμε λοιπόν (κάτω από κάθε αναζήτηση ακολουθεί σχόλιο προς βοήθεια αυτών που θα ξαναψάξουν κάτι ανάλογο):

+πωσ κραταμε φετα στο ψυγειο
κοίταξε, καλό είναι να τη δέσεις με κάτι, γιατί είναι πολύ ζωηρή και μπορεί να σου την κάνει…

couchsurfing έχω κάνει
μπράβο σου! Πάντα τέτοια!

hiv πότε το καταλαβαίνεισ οτι έχεισ προσληφθεί
μα τι είναι αυτό το hiv, καμιά καινούρια εταιρία; Και καλά, μια ειδοποίηση δε στέλνουνε ότι έχεις προσληφθεί;;;

μυγακια μαυρα σε γλαστρεσ
νομίζω χτες που πέρασα απ’το pet shop της γειτονιάς είδα να πουλάνε…

πουτανάκια στα χανιά
εδώ τα καλά πουτανάκια!

πωσ θα καθαρισω το ταψι για πρωτη φορα
καταλαβαίνω την αγωνία σου, γιατί η πρώτη φορά πρέπει να μένει πάντα αξέχαστη…θα μπορούσες να φτιάξεις ατμόσφαιρα με κεράκια, απαλή μουσική, αρωματικά χώρου…και πάνω απ’όλα να είσαι τρυφερός/ή μαζί του…τα υπόλοιπα θα σου έρθουν εκείνη την ώρα...

αγαλμα ξανθια παρεα γνωριμια λαρισα
νομίζω ότι πρέπει πρώτα να καταλάβεις τι ακριβώς ψάχνεις!

αποδειξεισ bookcrossing
υπάρχει το bookcrossing??? Θέλω αποδείξεις τώρα!

γδυθω μασαζ
θέλω πρώτα να γδυθώ και μετά να κάνω μασάζ...κάθε πράγμα στον καιρό του...

δωσε στον φτωχο ενα ψαρι
τι γενναιοδωρία!

ερωτικεσ εμπειριεσ μεταξυ couchsurfing
πες μου ότι είσαι αυτός που έχει κάνει couchsurfing;;

θέλω τησ ασκήσεισ τησ ιλιάδασ
ντροπή βρε μικρό παιδί να ψάχνεις να τα βρεις έτοιμα στο ίντερνετ!

θελω να παιξω διαφορα παιχνιδια αγοριστικα αλλα δωρεαν
όλο κι όλα! Στο biographix μόνο δωρεάν!

κοριτσιστικα λογια για τα αγορια τουσ
κάτι σαν....αγοράκι, θέλεις να παίξουμε;;;

κουνελοσ τρωει τα παιδια του
μπρρρρρ 666

κούνελοσ του πασχα ορισμοσ
ελπίζω να μην είναι ο προηγούμενος που τρώει τα παιδιά του…
(αχ κούνελε, έχεις πολλή ζήτηση!)

λόγια για τουσ πειρατέσ τησ disney
αν τους συναντήσω να ξέρω τι να τους πω βρε αδερφέ!

μπορω να αλληλογραφησω με ατομα απο το εξωτερικο
-μποώ και μιλάω!
-κι εγώ ρε φίλε!
-ναι, αλλά εσύ δεν είσαι αγελάδα!

ο τετραχρονοσ γιοσ μου ειπε οτι θελει να ειναι κοριτσι
συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες…

παντεσ για παιδικα κρεβατια
από πάντες (??) άλλο τίποτα στο βλογκ μας!

πινω αιμα
πρόσεχε γιατί λερώνει…

ποιοσ το ξερει αν θα ειμαστε μαζι το αλλο καλοκαιρι
πάντως όχι το google…

πνευματα σε πολυκατοικιεσ στην βεροια
νομίζω τα περισσότερα έχουν blog, οπότε θα μπορέσεις να επικοινωνήσεις!

πρωτοανακαλυψε τον ανθρακα?
Κι εγώ το αναρωτιέμαι αυτό…

πωσ να γινεισ μπατμαν
πάντως θα πρότεινα να μην δοκιμάσεις να πηδήξεις απ’το μπαλκόνι ή κάτι παρόμοιο, ειδικά αν είσαι κάτω από 18…

πωσ κανουμε ενα κυβο cubic
γιατί υπάρχει κύβος που δεν είναι cubic???

τα ειδη των γυναικειων στηθων
τα βασικά είδη είναι:
το τσουπωτό,
το πεσμένο,
το αχλαδωτό,
και το πεπονοειδές.

τι σημαίνει νομενκλατούλα (παίζει να είναι το all-time favorite)
είναι το όνομα απ’το οποίο βγαίνει το υποκοριστικό Τούλα, εικάζεται ότι έχει γερμανικές ρίζες, αλλά ακόμη ερευνάται.

το πουστο σου
το ποιο?? Ντιφάιν!

φρασεισ με λαδι
κάτι σαν … «Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, κι έξι το λαδόξιδο»;;

χοτ βιντεο
χάου ματς χοτ πλιζ;

Και για να κλείσουμε με μια νότα αισιοδοξίας:

υπαρχει ελπιδα παντοτε δεν τελειωνει εδω η ζωη
αυτό είναι αλήθεια και να μην το ξεχνάτε ποτέ, φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι!

Αφορμή γι'αυτό το post αποτέλεσαν οι παρακάτω απολαυστικές αναφορές σε keywords:
Τι σκεφτόσουν άνθρωπε όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι?
το κατοστό!
(και σίγουρα υπάρχουν κι άλλα που δεν τα θυμάμαι...)

Παιχνίδι στην άκρη της πόλης

2009-05-03T22:27:00.001+03:00

Θυμάμαι τότε που συναντιόμαστε με τα παιδιά της γειτονιάς μετά το σχολείο και πηγαίναμε στο σπίτι του Θανάση για παιχνίδι. Μονοκατοικία βλέπεις ο Θανάσης, μονοκατοικία με κήπο. Μη φανταστείς κανέναν κήπο λουστραρισμένο, σενιαρισμένο, από αυτούς που χρειάζεσαι έναν κηπουρό να σου κλαδεύει τους θάμνους κι άλλον έναν να σου γυαλίζει το χαλίκι·

τα δέντρα είχαν μείνει όπου είχαν φυτρώσει μόνα τους εδώ και δεκαετίες, συν μερικές γλάστρες που φρόντιζε η μητέρα του, συν μια χτιστή αποθήκη. Όλα αυτά σε έδαφος επικλινές (το χαμηλότερο από το ψηλότερο σημείο του κήπου είχαν γύρω στα 3 μέτρα υψομετρική διαφορά), δημιουργούσαν ένα χώρο ιδανικό για κρυφτό, κυνηγητό, και άλλα παλιομοδίτικα παιχνίδια χωρίς μπαταρίες.

Όταν βαριόμαστε στον κήπο, κι αφού δεν είχαμε γδάρει αρκετά τα πόδια μας, ερχόταν η ώρα του ποδοσφαίρου. Κλωτσώντας τη μπάλα φτάναμε στο μεγάλο πλάτωμα του δρόμου, εκεί που κοβόταν η νησίδα, χωριζόμαστε σε δυο ομάδες (δεν ξέρω αν θυμάσαι: από-πιλί-κολό - μα πώς γράφεται αυτό το... ξόρκι τέλος πάντων!), βάζαμε κοτρόνες ή τσιμεντόλιθους ή τενεκέδες για δοκάρια, κι ήμασταν όλοι παιχταράδες στην ομαδάρα των ονείρων μας!

Ακούγονται ωραία αυτά, δε λέω, αλλά αν το σκεφτείς λογικά και αφού σκίσεις το παραμορφωτικό πέπλο της νοσταλγίας...

...παίζαμε μπάλα στην άσφαλτο· ούτε χλοοτάπητας ούτε τίποτα. Θαρραλέος ο τερματοφύλακας που τολμούσε να πέσει στα πόδια του αντιπάλου. Κι αν καμιά φορά πηγαίναμε σε κάποιο πάρκο, κάτω από το χορτάρι υπήρχε χώμα και πέτρες, κι όταν έβρεχε γυρίζαμε μες στις λάσπες.

...όταν η μπάλα έβγαινε πλάγιο προς την κάτω μεριά του «γηπέδου», βγάζαμε φτερά στα πόδια και την κυνηγούσαμε στην κατηφόρα προτού φτάσει στη λεωφόρο, αφού δεν υπήρχε κάτι να τη συγκρατήσει.

...όταν έμπαινε γκολ, ευχόμαστε να είναι τόσο προφανές ώστε να μη χάσουμε χρόνο σε αντεγκλήσεις· ήταν, δεν ήταν, ήταν, δεν ήταν, μήπως να μαδούσαμε καμιά μαργαρίτα καλύτερα; Δεν τολμώ καν να θυμηθώ τις φάσεις στις οποίες η μπάλα πέρναγε λίγο πάνω από το κάθετο δοκάρι (την κοτρόνα δηλαδή)· τι να το μετρήσεις αυτό, γκολ, δοκάρι, ή άουτ; Ουφ, μπέρδεμα!

...έπρεπε να σταματάμε τη φάση κάθε φορά που περνούσε αυτοκίνητο (ήμαστε στη μέση του δρόμου βλέπεις), προσέχοντας να μη χτυπήσουμε ούτε εμείς ούτε το αυτοκίνητο. Ακόμα θυμάμαι τότε που ένας άτυχος μοτοσυκλετιστής βρέθηκε με μια μπάλα ποδοσφαίρου παραμάσχαλα· ευτυχώς το αντιμετώπισε ψύχραιμα.

...δεν είχαμε μπαλόνια για να γιορτάσουμε το παιχνίδι. Πώς να παίξεις αν δεν έχεις μπαλόνια; Για πες μου!

Γι' αυτό σου λέω, αν το σκεφτείς λογικά και αφού σκίσεις το παραμορφωτικό πέπλο της νοσταλγίας, τότε ήταν απλά και μόνο παιχνίδι...

Υ.Γ.: Αφορμή για το post, η διοργάνωση του «Παιχνιδιού στο κέντρο της πόλης», από τον Οργανισμό Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων. Βλ. και άρθρο μετά την εκδήλωση στη σελίδα του Ο.Ν.Α.
Υ.Γ.₂: Από την ανακοίνωση-πρόσκληση: «Χιλιάδες παιδιά αναμένεται να κατακλύσουν την "καρδιά" της πρωτεύουσας για να παίξουν και να εκτονωθούν με τα αγαπημένα τους αθλήματα». Αυτό το «εκτονωθούν» σε επίσημη ανακοίνωση, μου κάθεται άσχημα στο λαιμό. Σκέφτομαι πως στην πραγματικότητα λέει ο Νικήτας (ένας είναι ο Νικήτας): «εκτονωθείτε τώρα, ~~κωλόπαιδα~~ αυριανοί μας Ολυμπιονίκες, αντί να έρχεστε να εκτονώνεστε τα Χριστούγεννα στο Δέντρο μου».
Υ.Γ.₃: Όταν με τις πράξεις μας διδάσκουμε πως κάθε ελεύθερος χώρος (τι είναι πάλι αυτό;) οφείλει να διαθέτει ένα υπόγειο (ή ακόμα καλύτερα να παραχωρεί τη θέση του σε ένα υπέργειο, αν μας «παίρνει») χώρο στάθμευσης για τα λατρευτά κατοικίδιά μας (τυχαίο παράδειγμα, λέμε τώρα), λογικό είναι να χρειαζόμαστε τέτοιες ξεχωριστές/ειδικές μέρες παιχνιδιού.
Υ.Γ.₄: Το καλύτερο όνομα ομάδας που συμμετείχε: «Κουκουλοφόροι»· δεν έγινε γνωστό αν υπήρξαν συλλήψεις.
Υ.Γ.₅: Δεν υποστηρίζω το «τότε ήταν καλύτερα, τώρα είναι χειρότερα»· μόνο που το ακούω, αρρωσταίνω. Απλώς, να, μερικές στιγμές κάτι με πιάνει, επειδή νιώθω πως μόνοι μας στερούμε τις ανάσες από τους εαυτούς μας.
Υ.Γ.₆: Αν δεν το έχεις καταλάβει, τα πολλά υστερόγραφα δεν είναι καλό σημάδι.
Υ.Γ.₇: Στο flickr υπάρχουν και οι υπόλοιπες φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Υ.Γ.₈: Και μην ξεχνάς: στα τρία κόρνερ, πέναλτι! Ψήνεσαι; :ο)

3rd Photoday Stereosis

2009-04-29T17:25:00.005+03:00

3rd Photoday Stereosis, originally uploaded by emmanouil papadopoulos.

Παιχνίδι: Παιδική υπόθεση ή παρεξηγημένη κατάσταση;
Κάποια στιγμή, στη ζωή κάθε ανθρώπου, έρχεται η στιγμή, που καλείται να ενηλικιωθεί. Σύμφωνα με το νόμο αυτό γίνεται στα 18 του χρόνια. Προσωπικά, πιστεύω ότι αυτή η στιγμή, δεν είναι συγκεκριμένη και δεν γίνεται καν αντιληπτή. Είναι μια φάση, που όταν τελειώνει, σε βρίσκει ενήλικο και αναρωτιέσαι τι έχει συμβεί. Σε κάθε άνθρωπο, συμβαίνει διαφορετικά και έχει και διαφορετικά αποτελέσματα. Έχουν προαποφασιστεί κάποιες συνθήκες ή κανόνες συμπεριφοράς, που οφείλει ένας ενήλικας να σέβεται. Το παιχνίδι για παράδειγμα, είναι μια λέξη απόλυτα συνυφασμένη με την παιδική μας ηλικία και δεν είναι απόλυτα αποδεκτό ως συμπεριφορά ενήλικου. Ως παιδιά μπορούμε να παίξουμε ποδόσφαιρο με την παρέα μας. Ως ενήλικες, μπορούμε να παρακολουθήσουμε επαγγελματίες, να παίζουν. Τυχαίο το παράδειγμα, αλλά αν το καλοσκεφτείτε, οι ρόλοι γενικά αλλάζουν.

Φωτογραφία: Η αποτύπωση του διαφορετικού ή έκφραση;
Σε κάθε στιγμή, που διαφέρει από την τυπική καθημερινότητα μας, θα βρεθεί κάποιος, που να θέλει, να έχει «αποδεικτικά» ή «αναμνηστικά» της ιδιαίτερης στιγμής. Θέλουμε να θυμόμαστε για πάντα ό,τι μας έβγαλε από την αδράνεια μας ή την ρουτίνα μας. Και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να το κάνουμε είναι η φωτογραφία. Σε κάθε εκδρομή, εορταστική εκδήλωση, έξοδο ή ειδικό γεγονός θα βρεθεί κάποιος να ευχηθεί, να είχε μια φωτογραφική μηχανή να το απαθανατίσει. Και αν είναι τυχερός, θα βρεθεί μια.

Όταν κάποιος φωτογραφίζει κάτι, χωρίς αυτό να αποτελεί μέρος μιας ιδιαίτερης στιγμής ή χωρίς να καταγράφει κάποιο γεγονός, η φωτογραφία, αποκτά αξία από μόνη της. Αν το αισθητικό αποτέλεσμα, μας ικανοποιεί συνηθίζουμε να την ονομάζουμε και καλλιτεχνική ή τέχνη. Ξεφεύγει από τις ανάγκες της καταγραφής και της ανάμνησης, οπότε και έχει άλλη χρήση.

Τι σχέση έχει η φωτογραφία με το παιχνίδι

Φαινομενικά καμία. Αλλά είναι τρόπος έκφρασης και δημιουργία και λογικά θα υπάρχει κάποιος τρόπος να συνδυαστούν. Μένω χρόνια σε αυτήν την πόλη και όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να θυμηθώ, αξιόλογες προτάσεις, εκτός από κάποιους διαγωνισμούς, χωρίς ιδιαίτερη διάδραση, που είναι απαραίτητο συστατικό για το παιχνίδι. Μόνη μου ή με την παρέα μου, έχουμε βρει δημιουργικά θέματα να καταπιαστούμε. Προτάσεις από τρίτους, δεν έτυχε να έχουμε. Η πρόταση εδώ έρχεται από τη Stereosis, που έχω ζήσει από κοντά και ξέρω πως ό,τι και να προτείνει θα έχει εξαιρετική επιτυχία. Εξάλλου είναι η 3η χρονιά, που το διοργανώνει και οι δυο προηγούμενες, μπορούν να εγγυηθούν και με το παραπάνω.

Τι είναι η Photoday
Είναι ένα παιχνίδι, που μπορούν να παίξουν, χωρίς ενοχές όλοι οι ενήλικες, που αγαπάνε τη φωτογραφία. Ξεκινάει το πρωί του Σαββάτου 9 Μαϊου και τελειώνει το βράδυ της Κυριακής 10 Μαϊου. Το πρωί του Σαββάτου μαζεύονται όλοι οι συμμετέχοντες, που έχουν φροντίσει να βρουν μια αναλογική φωτογραφική μηχανή (ξέρετε… αυτές που παίρνουν φιλμάκι), στη Stereosis και παίρνουν ένα φιλμάκι 12 στάσεων. Μαζί παίρνουν και τα 4 πρώτα θέματα τους. Έχουν 4 ώρες για να βρουν μια εικόνα για κάθε θέμα και μάλιστα στη σωστή σειρά. Επόμενη συνάντηση σε κάποιο άλλο σημείο, δίνονται τα 4 επόμενα θέματα και όλοι τρέχουν για καλύψουν και πάλι τα θέματα τους. Τελευταία συνάντηση και παράδοση των τελευταίων 4 θεμάτων. Και πάλι ο περιορισμός είναι 4 ώρες. Το βράδυ της ίδιας μέρας, κατάκοποι από το τρέξιμο και την αναζήτηση, παραδίδουν τα φιλμάκια τους για εμφάνιση, στους διοργανωτές. Ξέρω ότι κάποιοι, με πολύ όρεξη, δεν κλείνουν μάτι, για να εμφανιστούν όλα τα φιλμάκια των συμμετεχόντων και να εκτυπωθούν.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή πλέον) στήνεται μια ιδιαίτερη έκθεση, που μοιάζει σαν ένα μεγάλο και ατελείωτο κολάζ από φωτογραφίες και οι συμμετέχοντες εμφανίζονται, για να ψηφίσουν. Την καλύτερη φωτογραφία ανά θέμα και την καλύτερη συμμετοχή. Δύσκολα τα πράγματα. Πέρσι, που οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 100, μας πήρε πάνω από ώρα να ψηφίσουμε. Παραδίδοντας τις ψήφους, κάποιοι αναλαμβάνουν το άχαρο ρόλο της άμεσης καταμέτρησης. Το ίδιο βράδυ, θα ανακοινωθούν οι νικητές ανά θέμα και ο μεγάλος νικητής. Δεν ξέρω ποια θα είναι τα βραβεία… Θα τα ανακαλύψετε μόνοι σας!

Θα πας;
Φυσικά. Και όχι μόνο θα πάω αλλά θα σας σύρω και όλους όσους μπορώ εκεί. Γιατί μπορεί να είναι απόλυτα εξαντλητικό και να μην μπορεί κάποιος να περπατήσει μετά από 12 ώρες τρεξίματος και αναζήτησης, αλλά η διαδικασία είναι απλά υπέροχη.

Εγώ δεν είμαι καλός φωτογράφος
Κι εγώ επίσης. Αλλά το θέμα δεν είναι η άρτια, τεχνικά και αισθητικά φωτογραφία, όσο η πρωτότυπη κάλυψη του θέματος. Μάλλον ούτε και αυτό είναι σημαντικό. Το σημαντικό είναι η δημιουργική διαδικασία εύρεσης της κατάλληλης εικόνας. Και ας μην είναι η τέλεια! Και όλοι, επαγγελματίες και μη «παίζουμε» με ίδιους όρους. 12 στάσεις και αναλογική μηχανή.

Ξεχάστε φανταστικά ακριβές φωτογραφικές, που ψήνουν και ελληνικό καφέ και κόβουν το λουκουμάκι σε σχήμα καρδούλας. Αυτές και οι επαγγελματίες, θα τις «παρκάρουν» στο σπίτι τους και θα έρθουν με ότι πιο παλιό και ότι πιο ίδιο για όλους μπορούν. Πέρσι γέλασα πολύ όταν άκουγα επαγγελματίες να παραδέχονται ότι δεν έβρισκαν αναλογική μηχανή στο σπίτι τους και για αυτό και δεν μπορούσαν να συμμετέχουν. Εσείς όλο και κάποιο κειμήλιο θα έχετε σε ξεχασμένο ντουλάπι. Ήρθε η ώρα του.

Τι πρέπει να κάνω;
Να δηλώσετε συμμετοχή (τηλεφωνικά στο 2310250223), να βρείτε μια αναλογική φωτογραφική μηχανή, να βάλετε άνετα παπούτσια και να μαζέψετε όλο το κουράγιο σας. Ο ενθουσιασμός έρχεται μετά!
Σας περιμένω όλους εκεί!

Edit: Όσο γραφόταν αυτό το κείμενο, στηνόταν η σελίδα της photoday.Έγκυρες πηγές με ενημέρωσαν ότι θα είναι σε πλήρη λειτουργία, πολύ σύντομα. Υπομονή! Είναι 4 φανταστικοί άνθρωποι, που παλεύουν να κάνουν ότι δεν θα κατάφερναν 20 ή 30. Περισσότερες πληροφορίες, μέχρι να "ανέβει" η σελίδα.

Φτιάχνοντας Δράκους και Τέτοια

2009-04-22T03:41:00.002+03:00

Δεν το είχα προγραμματίσει. Μετά από την ανταλλαγή μερικών email όμως, σκέφτηκα: αφού θα επισκεφτώ που θα επισκεφτώ το Comicdom Con 2009, να μην παρακολουθήσω κι ένα εργαστήριο (workshop, αγγλιστί) να δω πώς είναι, να μάθω και κάτι; Έτσι λοιπόν, λίγο προτού συμπληρωθούν όλες οι θέσεις στα workshop, πρόλαβα και δήλωσα συμμετοχή στο «Ώστε σου αρέσει να φτιάχνεις δράκους και τέτοια;» που θα παρουσίαζε ο Γιάννης Ρουμπούλιας (εφεξής Γ.Ρ.).

Κυριακή 12/04/2009 λοιπόν, ταραταζούουουουμμμμ!! Όταν πλησίασε το μεσημέρι, ανέβηκα στον 4^ο όροφο, που τώρα είχε κόσμο (διότι πολύ νωρίτερα που είχα ανέβει μέχρι το κεφαλόσκαλο, το μόνο ίχνος από Comicdom Con ήταν κάποια σκίτσα στις προθήκες -άραγε έτσι λέγονται;- ενώ περίμενα μια τεράστια ταμπέλα, καμιά σαρανταριά μπαλόνια, ή έστω την αφίσα). Μπήκαμε μέσα στην αίθουσα για το εργαστήριο, παραλάβαμε στυλό και σημειωματάριο (εξώφυλλο Comicdom Con παρακαλώ!) όσοι (τυχεροί) δεν είχαμε προνοήσει, και ο Γ.Ρ. πήρε το λόγο.

Προσπαθώντας λοιπόν να συνοψίσω όσα θυμάμαι ύστερα από τόσο καιρό:

Αναφερόμενος στις ιστορίες (του;), είπε πως προτιμά την κατηγορία sword and sorcery.

Παρέθεσε μια λίστα ταινιών που τον επηρέασαν στην ενασχόλησή του με τους Δράκους και τα Τέτοια (επειδή είναι ορισμένες στιγμές που δεν με έλκουν οι λίστες, η μόνη ταινία που θυμάμαι αυτή τη στιγμή είναι ο Κόναν ο Βάρβαρος).

Για τη δημιουργία Κόσμων και ηρώων, ανέφερε πως πολλά στοιχεία μπορούν να ληφθούν από τις ήδη υπάρχουσες μυθολογίες, όπως και από άλλα κόμικ (προσοχή όμως, άλλο αντιγράφω άσχημα, και άλλο δανείζομαι, ενσωματώνω ομαλά και εξελίσσω).

Δεν πιστεύει πως χρειάζεται να έχει έναν ολοκληρωμένο Κόσμο στον οποίο θα λαμβάνει χώρα η δράση, αλλά ο Κόσμος θα μπορεί να αναπτύσσεται κατά τη δημιουργία της ιστορίας.

Αντίθετα, προτιμά να έχει έναν όσο αρτιότερα δομημένο χαρακτήρα, αφού ο αναγνώστης μιας ιστορίας ταυτίζεται με τον ήρωα και όχι με τον Κόσμο.

Ακριβώς επειδή πιστεύει στην εκ των προτέρων δόμηση των χαρακτήρων, θεωρεί πως οι χαρακτήρες πρέπει να εισέρχονται στην ιστορία διαθέτοντας μια ήδη σταθερή προσωπικότητα (κίνητρα, ιδεολογία, κ.ά.) με βάση την οποία θα δρουν και θα αντιδρούν, και όχι να πλάθονται εκείνη τη στιγμή από τα γεγονότα που συμβαίνουν στον Κόσμο.

Σημείωση₁:
Στο συγκεκριμένο workshop, ο Γ.Ρ. χρησιμοποίησε ως παράδειγμα το νέο ήρωα που έχει σχεδιάσει, ο οποίος είναι ένας βάρβαρος μεν, μάγειρας δε. Ως βάρβαρος έχει τα μπράτσα που λιώνουν πέτρες (εντάξει, μάλλον υπερβάλω), και ως μάγειρας έχει λίγο στομαχάκι. Επίσης, έχει μαλλί καρφάκι και συνεχόμενο φαβοριτομουστάκι (ειδικά αυτό δεν είναι μπλιαχ;;)! Αν δεν τον συναντήσουμε σε κάποιο εστιατόριο, κατά πάσα πιθανότητα θα τον συναντήσουμε στο επόμενο κόμικ που θα κυκλοφορήσει ο Γ.Ρ.

Συνεχίζουμε:

Ένας ήρωας έχει κάθε δικαίωμα σε μια ιστορία να αλλάζει ρούχα (εντάξει, εξαρτάται από τον ήρωα και την ιστορία), αλλιώς όλοι οι ήρωες θα πρέπει να ζωγραφίζονται με βρωμερά μυγάκια τριγύρω τους.

Για την εμφάνιση ενός χαρακτήρα, είναι θετικό να έχει προηγηθεί έρευνα σχετικά με τα ενδυματολογικά στοιχεία που θα τον χαρακτηρίζουν.

Παρά το θετικό της ενδυματολογικής ορθότητας ενός χαρακτήρα, συχνά είναι θεμιτή η παραβίαση των κανόνων, λ.χ. με αναχρονιστικά στοιχεία (π.χ. ο βάρβαρος μάγειρας φοράει και γυαλιά· τώρα αν αυτό είναι επιτυχημένη παραβίαση κανόνων, θα σας το πω όταν/αν διαβάσω την ιστορία).

Όταν γράφονται τα λόγια σε μια ιστορία, καλό είναι κάποιος να τα διαβάζει και «φωναχτά» για να τα ελέγξει ακούγοντάς τα, αφού όταν κάποιος θα διαβάζει στο κόμικ τα λόγια, θα είναι σα να τα ακούει μέσα του.

Επίσης, τα λόγια που έχουν αποδοθεί στους χαρακτήρες είναι ταιριαστά; Μπορούν πράγματι να σταθούν σε έναν τέτοιο χαρακτήρα (π.χ. θα έλεγε αυτά τα λόγια ο προς έλεγχο χαρακτήρας αν ήταν χαρακτήρας σε RPG;), ή θα έμοιαζαν εντελώς άσχετα και ξεκομμένα;

Η λεκτική εξήγηση ορισμένων πραγμάτων μπορεί (ή επιβάλλεται) να παραλείπεται, και να αντικαθίσταται από οπτική εξήγηση/παρουσίαση, δίνοντας περισσότερο χώρο/χρόνο στην εικόνα τού κόμικ (π.χ. ο βαρβαρομάγειρας χρησιμοποιεί ως όπλο ένα τεράστιο σφυρί που μεταφέρει στην πλάτη του, σε έναν ειδικό μηχανισμό που έχει φτιάξει. Ο μηχανισμός αυτός δεν εξηγείται λεκτικά στο κόμικ, αλλά ο αναγνώστης καταλαβαίνει τη χρησιμότητά του και τον τρόπο λειτουργίας του από τα καρέ στα οποία εμφανίζεται. Ο Γ.Ρ. ανέφερε πως τον μηχανισμό αυτόν όχι μόνο τον σχεδίασε, αλλά τον έφτιαξε κιόλας για να τον δοκιμάσει).

Αυτάαααα... Δεν ξέρω πώς φαίνονται γραπτώς τα παραπάνω, αλλά η παρακολούθηση ενός workshop τόσο ζωντανού όπως αποδείχτηκε το συγκεκριμένο, ήταν πραγματικά μια πολύ ωραία εμπειρία. Ελπίζω να το θυμάμαι μέχρι του χρόνου και να μην το αφήσω τελευταία στιγμή!

Σημείωση₂: Προφανώς τα παραπάνω αποτελούν μια (σίγουρα) υποκειμενική, (πιθανότατα) ελλειπή, και (αναπόφευκτα) παραμορφωμένη παρουσίαση του workshop, αλλά είναι όσα μπορώ να θυμηθώ (και με τη μικρή βοήθεια των σημειώσεων-ορνιθοσκαλισμάτων-κρυπτογραφημάτων που είχα κρατήσει). Για την πλήρη παρουσίαση, μπορείτε να ανατρέξετε στο βίντεο στο οποίο καταγράφηκε το workshop (δεν ξέρω αν διατίθεται, απλά το αναφέρω για όσους ίσως ενδιαφέρονται).

Από δω κι από κει...

Όντας άσχετος, πρώτη φορά άκουγα το Sword and Sorcery.
Η σελίδα που ανέφερε τα περί του συγκεκριμένου workshop.
Ύστερα από ένα τέτοιο workshop, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε στον Γ.Ρ. «βίον ανθόσπαρτον!»
Τι δουλειά έχει ο Γ.Ρ. στην Nostalgeek Films;
Περί του Γιάννη Ρουμπούλια.
Η σελίδα της Comicdom και του Comicdom Con.

Greatest Kitsch 2009 - To κιτς σήμερα

2009-04-15T19:17:00.014+03:00

Πριν από πολύ καιρό, η Παράλλαξη, έκανε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό. Τότε ο Anemos, είχε κάνει κάλεσμα να συμμετέχουν και τα blogs στον διαγωνισμό και είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα.

Αν και το kitsch δεν λείπει από τη Θεσσαλονίκη, αμέλησα και δεν φωτογράφησα κάτι της προκοπής. Μια extravaganza kitsch, ρε παιδί μου, σαν όλες αυτές που συναντάμε καθημερινά. Ευτυχώς, δεν αμέλησαν και οι υπόλοιποι και έτσι από σήμερα (επίσημα εγκαίνια 29 Απριλίου) και μέχρι τις 10 Μαΐου, θα μπορούμε να δούμε την έκθεση, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, στην Αποθήκη Β1 στο Λιμάνι. Θα είναι ανοιχτά καθημερινά (εκτός από τις επίσημες αργίες φαντάζομαι) από τις 9:00 έως τις 21:00! Το παρακάτω κείμενο είναι το σχετικό δελτίο τύπου της Παράλλαξης, για να μπείτε λίγο στο πνεύμα και επιπλέον πληροφορίες, μπορείτε να βρείτε και εδώ(καθώς και κάποια ενδεικτικά παραδείγματα, για να σας ανοίξει η όρεξη).Ααα και για να μην το ξεχάσω... Υπάρχει και fb group! Πόσο KITSCH είναι η Θεσσαλονίκη μας;

Που ξεκινάει και που σταματάει το κιτς σήμερα; Ποιοι βάζουν τα όρια και τι μπορεί να χωρέσει ο ορισμός αυτής της λέξης; Το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης σε μια συνεργασία με το δωρεάν διανεμόμενο περιοδικό «Παράλλαξη» δίνει βήμα στις απαντήσεις του κοινού. Απαντήσεις, όπως αυτές προέκυψαν μέσα από τις συμμετοχές του ομώνυμου διαγωνισμού φωτογραφίας που διοργάνωσε το περιοδικό.

Πιο συγκεκριμένα, τo Kitsch σήμερα και η παρουσία του στη ζωή μας αποτέλεσε την πρόκληση για ένα φωτογραφικό διαγωνισμό που οργάνωσε η «Παράλλαξη» καλώντας τους αναγνώστες της να φωτογραφίσουν ό,τι πληγώνει την αισθητική τους. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας πάνω στην κακογουστιά εντοπίστηκαν παντού: Στους δρόμους, τις βιτρίνες, τα κτίρια, τις εκκλησίες, ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το καθιστικό. Η «Παράλλαξη» επιλέγει τις 100 καλύτερες εικόνες και τις εκθέτει σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης. Αυτό τον εξωφρενικό και ταυτόχρονα αντιπροσωπευτικό καθρέφτη της ελληνική πραγματικότητας του σήμερα έρχονται να συμπληρώσουν τα αντικείμενα από τις συλλογές κιτς των Χρήστου Καλού και Κλειούς Τανταλίδου, τα οποία θα εκτεθούν επίσης στον χώρο.

Ποια είναι η πιο εξωφρενικά κιτς εικόνα απ’ όλες αυτές με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπο το κοινό στην έκθεση; Το ίδιο καλείται να ψηφίσει και να βραβεύσει τις πέντε από αυτές.

Ανατρέχοντας στις απαρχές του κιτς, η διευθύντρια του Κ.Σ.Τ.Θ, Συραγώ Τσιάρα εξηγεί: «Το κιτς ως πολιτισμικό φαινόμενο αναδύεται στη βιομηχανική δύση παράλληλα με την τέχνη της πρωτοπορίας. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό του μοντερνισμού, Clement Greenberg, ο γερμανικής καταγωγής όρος Kitsch που προέρχεται ενδεχομένως από το ρήμα verkitschen (φτηναίνω) αναφέρεται σε πολλαπλές εκφάνσεις της μαζικής κουλτούρας όπως η τέχνη των χρωμολιθογραφιών, τα εικονογραφημένα λαϊκά αναγνώσματα, η ελαφρολαϊκή μουσική, τα κινούμενα σχέδια, οι χολιγουντιανές ταινίες, οι εμπορικές διαφημίσεις και συνδέεται με την εισαγωγή της καθολικής εγγραματοσύνης». Η ίδια διευκρινίζει: «Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της μαζικής εξάπλωσης του κιτς στις αστικές κοινωνίες του 20ού αιώνα; Η διεισδυτική ανάλυση του Γκρίνμπεργκ παραμένει χρήσιμη και σήμερα:

Το κιτς είναι μηχανικό και λειτουργεί με συνταγές.
Το κιτς είναι η κατ’ εξουσιοδότηση εμπειρία και η πλαστή αίσθηση.
Το κιτς αλλάζει σύμφωνα με τον συρμό αλλά παραμένει πάντοτε το ίδιο.
Το κιτς είναι η επιτομή όλων όσα είναι κίβδηλα στη σύγχρονη ζωή»

Ο Μίλαν Κούντερα, εξάλλου στο βιβλίο του «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», αναφέρει: «…το κιτς αποκλείει από το οπτικό του πεδίο, όλα όσα ουσιαστικά απαράδεκτα αποκλείει η ανθρώπινη φύση…αναφέρεται σε εικόνες - κλειδιά, βαθιά αγκυροβολημένες στη μνήμη των ανθρώπων. Το κιτς είναι το αισθητικό ιδεώδες όλων των πολιτικών, όλων των κομμάτων και όλων των πολιτικών κινημάτων. Ό,τι παρενοχλεί το κιτς εξοστρακίζεται από τη ζωή: κάθε εκδήλωση ατομικισμού, κάθε σκεπτικισμός…ο αντίπαλος του ολοκληρωτικού κιτς είναι ο άνθρωπος που θέτει ερωτήσεις…όποια και αν είναι η περιφρόνηση που μας εμπνέει, το κιτς είναι μέρος της ανθρώπινης μοίρας».

Επιμέλεια έκθεσης: Δόμνα Γούναρη, Συραγώ Τσιάρα

υπάρχει Benetton μετά τον Oliviero Toscani;

2009-04-12T18:00:00.006+03:00

το 2000 η Benetton "απέλυσε" τον -για 18 χρόνια- εγκέφαλο της διαφημιστικής της καμπάνιας Oliviero Toscani, κόβοντας μία ακόμα ίνα που συνέδεε τον κόσμο της μόδας, μ΄αυτό των ανθρώπων.

η πρώτη διαφημιστική καμπάνια που ανέλαβε ο φωτογράφος Toscani, ήταν μιας σειράς τζιν, στις αρχές του '70. αφού έπεισε τον επιχειρηματία να ονομάσει τη σειρά Jesus, χρησιμοποίησε για μοντέλο την τότε κοπέλα του, ή μάλλον τα... οπίσθια της κ έκανε τη γνωστή φράση του Χριστού "όποιος μ' αγαπάει, ας με ακολουθήσει", διαφημιστικό σλόγκαν. ήταν η πρώτη του δουλειά που δημιούργησε τεράστιο σκάνδαλο. θα ακολουθούσαν δεκάδες άλλες.

το πρώτο θύμα του HIV, ως Ιησούς

το 1982 ο Luciano Benetton, πρόεδρος της γνωστής πολυεθνικής εταιρίας ρουχισμού, θα τον προσλάβει ως υπεύθυνο της διαφημιστικής της καμπάνιας. η συνεργασία θα κρατήσει 18 ολόκληρα χρόνια κ θα είναι η πλέον πετυχημένη του είδους. ανέβασε τη Benetton σε περίοπτη θέση στη βιομηχανία της μόδας, κ τουλάχιστον στην Ευρώπη, οι πωλήσεις ακολουθούσαν ανοδική πορεία. όχι όμως κ για την Αμερική, όπου τα τελευταία χρόνια, η Benetton έχανε 10-15 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. τα θέματα που επέλεγε ο Toscani ήταν δυσκολοχώνευτα για το ευαίσθητο στομάχι των Αμερικανών καταναλωτών.

λέγεται πως στην πρώτη φωτογράφηση για τη Benetton, ο Toscani είχε καλέσει μοντέλα από διάφορες φυλές. ένας υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών που πέρασε να την παρακολουθήσει, αναφώνησε: "είναι φανταστικό! εδώ μέσα βρίσκονται τα Hνωμένα Χρώματα!" δημιουργώντας άθελα του το νέο σλόγκαν της εταιρίας: United Colors of Benetton.

ρούχα νεκρού Βόσνιου πολεμιστή - Γιουγκοσλαβικός εμφύλιος

τα θέματα που καταπιάνονταν ο Toscani, ήταν κοινωνικά και πολιτικά, οι φωτογραφίες πολλές φορές δεν ήταν δικές του, και ποτέ δεν "εστίαζαν" στα προιόντα της εταιρίας. πολλές διαφημίσεις σόκαραν το κοινό, ακροδεξιά, Μπερλουσκόνι, ομοφοβικοί, μαφία, πνέαν τα μέναια κατά της Benetton, η Καθολική εκκλησία θα 'δινε τα πάντα για μια μόνο μέρα παλινόρθωσης της Ιεράς Εξέτασης, μα ποτέ, δεν αναφέρθηκε κάποια προσπάθεια "λογοκρισίας" του Toscani. εκτός από μία, την τελευταία.

τρεις ανθρώπινες φυλές - τρεις ίδιες καρδιές. η φωτογράφιση έγινε με καρδιές χοίρων

στην τελευταία καμπάνια, χρησιμοποίησε πορτραίτα θανατοποινητών της Αμερικής, αν κ η Benetton τον "συμβούλευσε" να μη το κάνει. οι αμερικανική κοινή γνώμη εξοργίστηκε, οι πωλήσεις στην Αμερική συνέχισαν να πέφτουν, έγιναν μηνύσεις από συγγενείς, πολλές εταιρίες διέκοψαν τη συνεργασία με τη Benetton, και πρώτη η εταιρία-κολοσσός στην Αμερική, Sears. ήταν το τέλος της συνεργασίας Benetton-Toscani. Κάποιοι λένε πως η απόλυση του, ήταν άλλο ένα διαφημιστικό κόλπο. πολύ πιθανό.

θαλασσοπούλι πεθαίνει σε πετρελαιοκυλίδα

αφού ολοκλήρωσε μερικές καμπάνιες με θέματα όπως η ανορεξία κ η οστεοπόρωση, και συνεργάστηκε με άλλες γνωστές εταιρίες, αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Τοσκάνη, παράγωντας ελαιόλαδο κ εκτρέφοντας άλογα. παράλληλα δημιούργησε ένα ερευνητικό κέντρο σχετικό με τις νέες μεθόδους επικοινωνίας. το 2006 προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκλεγεί γερουσιαστής, με το αριστερό κόμμα Rosa nel Pugno.

απ' τη νέα καμπάνια της Benetton

η Benetton έχει πλέον κρατήσει μόνο το σλογκαν United Colors. Η στροφή στις διαφημίσεις της είναι 180 μοιρών, και η άποψη, δηλαδή ο λόγος που οι περισσότεροι τη γνώρισαν, δεν υπάρχει πια σ' αυτές.

περισσότερες καμπάνιες απ' τις "καλές" εποχές, εδώ

Δυναμικοί πύργοι - Τα ακίνητα που αρνούνται το όνομά τους

2009-03-12T16:42:00.000+02:00

Όλα ξεκίνησαν όταν μου έστειλαν το power point. Είχε τίτλο "Τα 15 πιο παράξενα κτίρια του κόσμου" και μέσα είχε φωτογραφίες από μια βιβλιοθήκη του Κάνσας σε μορφή ραφιού με ράχες βιβλίων, ένα μέγαρο με το κεφάλι κάτω στη Φλόριντα, ένα εντελώς "κουνημένο" στην Πολωνία, λίγο από Νταλί, τους αγαπημένους μου κύβους του Ρότερνταμ και διάφορα άλλα που ούτε τα είχα ξανακούσει. Ευτυχώς το αρχείο είχε τα ονόματα των κτιρίων και τις τοποθεσίες, έτσι με κεντρισμένη την περιέργεια και λίγο ψάξιμο έφτασα στο "Unusual Architecture" που είναι γεμάτο φωτογραφίες ευφάνταστων, πανέμορφων, παραμυθένιων κτισμάτων! Εκεί βρήκα το διαμαντάκι που ακολουθεί...

Δεν σας θυμίζει Jenga; Ο Δυναμικός Πύργος του Dubai, το πρώτο κινούμενο κτίριο στον κόσμο, αποτελείται από 80 ορόφους που ο καθένας τους έχει τη δυνατότητα να περιστρέφεται ανεξάρτητα από τους άλλους γύρω από τον κεντρικό άξονα. Το σχήμα του κτιρίου λοιπόν θα εξαρτάται κάθε στιγμή από την κατεύθυνση περιστροφής κάθε ορόφου, την ταχύτητα και τη σχέση του με την περιστροφή των άλλων ορόφων! Οι ίδιοι οι κάτοικοι, αν έχουν την κυριότητα ολόκληρου του ορόφου, θα μπορούν να ελέγχουν την ταχύτητα και τη φορά της περιστροφής ανάλογα με το κέφι τους. Ο αρχιτέκτονας που το εμπνεύστηκε, ο Dr. David Fisher, ορίζει την κατεύθυνση που δίνει το έργο του στην αρχιτεκτονική ως "Designed by Life, Shaped by Time". Σύμφωνα με τον Δρα Fisher, αυτά τα κτίρια θα είναι σχεδιασμένα από όλους μας και θα διαμορφώνονται ανάλογα με τις ανάγκες μας σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, την αντίληψή μας για την έννοια του design και πάνω απ' όλα τη διάθεσή μας - θα μας δίνεται για πρώτη φορά η ελευθερία παρέμβασης στην όψη του σπιτιού και της πόλης μας.
Αν δεν σας φτάνουν αυτοί οι λόγοι να ενθουσιαστείτε, σας έχω κι άλλους. Ο Δυναμικός Πύργος είναι και ο πρώτος ουρανοξύστης που είναι σχεδιασμένος να τροφοδοτείται σε ενέργεια αποκλειστικά από τον ήλιο και τον αέρα. Ίσως μάλιστα και να του περισσεύει και λίγη για τους διπλανούς. Ανεμογεννήτριες είναι τοποθετημένες μεταξύ των περιστρεφόμενων ορόφων και οι οροφές του κτιρίου, που με την περιστροφή υπολογίζεται ότι το 20% της επιφάνειας καθεμιάς τους θα είναι εκτεθειμένη στο φως, είναι επιχρισμένες με υλικά που συγκεντρώνουν την ηλιακή ενέργεια. Το εσωτερικό είναι φτιαγμένο από ανακυκλώσιμα υλικά. Τέλος, ο πύργος θα συναρμολογηθεί από προκατασκευασμένα κομμάτια, μειώνοντας έτσι την απαιτούμενη ενέργεια, τον χρόνο κατασκευής και το κόστος. Και πράσινος λοιπόν ο πύργος.
Το κτίριο στο Ντουμπάι υπολογίζεται να τελειώσει το 2010. Ένα άλλο αντίστοιχο σχεδιάζεται να φτιαχτεί στη Μόσχα.

Περισσότερες πληροφορίες - καθώς και μια φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος για αγορά διαμερίσματος στον πύργο του Ντουμπάι - μπορείτε να βρείτε στο σάιτ του αρχιτέκτονα Dynamic Architecture, το οποίο, για να γκρινιάξω και λίγο, με απογοήτευσε πάρα πολύ με την παλιομοδίτικη όψη του και την ξεπερασμένη τεχνική του. Μα είναι δυνατόν να πακετάρει κανείς τόσο ξενέρωτα ένα τόσο ευρηματικό προϊόν; Όμως για μια φορά ακόμα νίκησε το περιεχόμενο! Πόσο λέτε να πάει το κινούμενο τετραγωνικό στο Ντουμπάι;

Τέλος, για όσους από σας άνοιξε την όρεξη η εισαγωγή, να και η λίστα των κτιρίων που έγιναν η αιτία γι αυτό το ποστ: (Για φωτογραφίες ανοίξτε τους συνδέσμους)

The Crooked House (Sopot, Poland)

Forest Spiral - Hundertwasser Building (Darmstadt, Germany)

The Torre Galatea Figueres (Spain)

Ferdinand Cheval Palace a.k.a Ideal Palace (France)

The Basket Building (Ohio, United States)

Kansas City Public Library (Missouri, United States)

Wonderworks (Orlando, Florida, United States)

Habitat 67 (Montreal, Canada)

Cubic Houses (Rotterdam, Netherlands)

Hang Nga Guesthouse a.k.a Crazy House (Vietnam)

The Ufo House (Sanjhih, Taiwan)

Nakagin Capsule Tower (Tokyo, Japan)

Erwin Wurm: House Attack (Viena, Austria)

Wooden Gagster House (Archangelsk, Russia)

Ripley's Building (Ontario, Canada)

Couchsurfing – Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις τον κόσμο

2009-03-10T01:00:00.002+02:00

Ας πούμε πως για κάποιο λόγο θα ταξιδέψετε εκτός Ελλάδας. Κλείσατε τα εισιτήρια σας, το ξενοδοχείο σας, κάνατε μια μικρή αναζήτηση στο internet και εντοπίσατε όλα τα must-see σημεία και events. Φτιάξατε μια μικρή (ελπίζω) βαλιτσούλα και φύγατε! Καλό σας ταξίδι και να περάσετε καλά. Όταν γυρίσετε να μου φέρετε πολλές φωτογραφίες να τις δω και να ζηλεύω.

Here's a quick graphical representation of where current Surfers are registered!
The network is growing quickly, adding about 1699 new members daily!

Κάποια στιγμή, για κακή σας τύχη, γυρίσατε πίσω. Πως περάσατε; Τέλεια. Πήγατε, όπου έλεγε ο τουριστικός οδηγός, που αγοράσατε στο αεροδρόμιο ή για τους πιο προνοητικούς σε βιβλιοπωλείο της πόλης σας. Πήρατε το sightseeing tour της πόλης, που επισκεφτήκατε; Φάγατε όπου πρότεινε ο οδηγός ή όπου σας πρότεινε ο ευγενικός receptionist και δοκιμάσατε όλα τα παραδοσιακά φαγητά; Πήγατε για καφεδάκι στα πιο τουριστικά μέρη και για ποτάκι εκεί που είδατε πολύ κόσμο; Μπράβο σας. Τέλεια. Το κάνω χρόνια τώρα και ξέρω πως είναι τέλεια. Νιώσατε λιγάκι τουρίστες; Ότι επισκεφτήκατε μια πόλη και είδατε, φάγατε, ήπιατε, περπατήσατε ότι μόνο οι τουρίστες ή όσοι δεν ξέρουν την πόλη, περπατάνε; Ναι έτσι είναι.

Αν είστε τυχεροί και μείνετε αρκετές μέρες, μπορεί και να ανακαλύψετε την πόλη, όπως της αξίζει. Αν έχετε κάποιο φίλο εκεί, θα σας βοηθήσει να την ανακαλύψετε καλύτερα. Πως θα σας φαινόταν αν είχατε έναν φίλο ή φίλη σε κάθε πόλη, που σκοπεύετε να πάτε; Έναν άνθρωπο, που μένει εκεί, που αναπνέει εκεί και ζει εκεί. Να σας υποδεχθεί σε ένα ξένο μέρος και να σας βοηθήσει σε ότι χρειαστείτε; Και όχι μόνο έναν αλλά ίσως και πολλούς. Και το απίστευτο; Να σας φιλοξενήσει στο σπίτι του. Στον καναπέ του.

«Πως ξεκίνησε το couchsurfing;», ρωτάω την Klo-klo, σε μια πρόσφατη συνάντηση μας. «Ως ιδέα δεν είναι καινούρια. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, πολλοί άνθρωποι δέχονταν να φιλοξενήσουν στα σπίτια τους, πρόσφυγες. Υπήρχαν λίστες με τα σπίτια, που πρόσφεραν φιλοξενία και βοήθεια στους τραυματίες πολέμου και στον άμαχο πληθυσμό. Μετά από πολλά χρόνια δημιουργήθηκε το hospitality. Το επισκέφτηκα αλλά δεν με κέρδισε. Το couchsurfing με κέρδισε αμέσως.»

Στο site μπορείτε να βρείτε πολλές και χρήσιμες πληροφορίες για το πώς λειτουργεί το σύστημα. Μοιάζει να είναι πιο πολύ τρόπος ζωής παρά μια διαδικτυακή κοινότητα.

Η διαδικασία είναι απλή και εύκολη, για να γίνεις μέλος. Κάνεις εγγραφή, φτιάχνεις προσεκτικά και με αρκετές λεπτομέρειες το προφίλ σου και επιλέγεις τι τύπου couchsurfer θα είσαι. Αν το να φιλοξενήσεις έναν ξένο σπίτι σου, φαίνεται υπερβολικό, μπορείς πάντα να προσφέρεις στους επισκέπτες της έδρας σου, πολύτιμες πληροφορίες. Και φυσικά όταν ταξιδέψεις, μπορείς να ζητήσεις αντίστοιχη βοήθεια. Είναι όμως ασφαλές, να φιλοξενήσεις έναν ξένο;

«Είναι λιγάκι απίθανο να ταξιδέψει κάποιος τόσα χιλιόμετρα για να έρθει να σε σκοτώσει ή να σου κάνει κακό. Αν το ήθελε, μπορούσε να το κάνει και σπίτι του. Μην ξεχνάς ότι το να φιλοξενηθεί σε ένα σπίτι, που δεν ξέρει, είναι το ίδιο «επικίνδυνο» και για αυτόν όπως και για εσένα», μου λέει χαμογελώντας η Myrele όταν ρωτάω περί ασφάλειας.

"Φωτό από τα προηγούμενα meeting [...] στο δεύτερο είχαμε και το γάμο 2 Τούρκων που γνωρίστηκαν στο πρώτο meeting στο τουρκικό προξενείο στην Αθήνα."
το συνοδευτικό του panthiras για τις φωτογραφίες.

Και με τι κριτήριο επιλέγεις, που θα φιλοξενηθείς ή ποιον θα φιλοξενήσεις; «Εγώ προσωπικά κοιτάω το reference που έχει κάποιος εκτός της πόλης, που ζει. Διαβάζω τι είπαν οι προηγούμενοι για το συγκεκριμένο άτομο», λέει η Klo-klo. «Εγώ κοιτάω πολύ προσεκτικά όλες τις διαθέσιμες φωτογραφίες. Μπορείς να καταλάβεις πολλά για έναν άνθρωπο, κοιτώντας τα μάτια του και γενικά τις φωτογραφίες του», λέει η Myrele.

Είχατε κάποια αρνητική εμπειρία; Είτε ως φιλοξενούμενοι, είτε ως φιλοξενητές; «Καμία. Και δεν έχω ακούσει κάποια. Έχω φιλοξενήσει 60 άτομα σε έναν χρόνο. Κάποιοι έτυχε να μείνουν 3 μήνες σπίτι μου. Με κάποια άλλα άτομα, περνούσα τόσο καλά, που πήγαμε διακοπές μαζί. Δεν έγινε κάτι κακό και να φανταστείς ότι μόλις φτάσει ο φιλοξενούμενος μου, δίνω τα κλειδιά και φεύγω γιατί έχω σχολή και μαθήματα και υποχρεώσεις», λέει η matina30.

Εγώ, που δεν θέλω πολλά για να «ψηθώ», για να δοκιμάσω μια καινούρια εμπειρία, έγινα μέλος τον Αύγουστο του 2008 αλλά «ενεργοποιήθηκα» από ένα μήνυμα της Vanidio, που με καλούσε να συμμετέχω σε μια συνάντηση, για να οργανωθούμε οι Θεσσαλονικείς, για τo 3rd Greek-Turkish meeting at Thessaloniki. Τώρα πλέον, έχω φιλοξενήσει την γλυκύτατη Wendla και περάσαμε 4 φανταστικές μέρες στη Θεσσαλονίκη, έχω πάει σε 4 συναντήσεις για τη διοργάνωση του meeting και ανυπομονώ να έρθει η Παρασκευή 13 Μαρτίου για να συναντηθώ με 100 τουλάχιστον couchsurfers από Ελλάδα και Τουρκία.

Στο meeting, εγώ θα φιλοξενώ ένα ζευγάρι αμερικανών και τον panthiras, που είναι ένας από τους Country Ambassadors και μου έστειλε όλες αυτές τις φωτογραφίες. Tον ευχαριστώ πολύ για όλη τη συνεργασία! Εκτός από τη σπεσιαλιτέ, που περιμένω, θα τον ανακρίνω διεξοδικά για το Ελληνικό couchsurfing και όχι μόνο και θα ετοιμάσω ένα ακόμα post, μετά το meeting, με περισσότερες λεπτομέρειες. Ότι απορίες έχετε, παρακαλώ να τις γράψετε εδώ, για να έχω απαντήσεις! Ο panthiras φαίνεται άνθρωπος ανθεκτικός σε ειδικές ανακρίσεις.

Στο meeting, επίσης θα συμμετέχει και ο κούνελος, που έγινε couchsurfer πρόσφατα σχετικά αλλά και ο βετεράνος mmjrules! Άντε και του χρόνου και εσείς!

Enki Bilal

2009-03-08T23:27:00.012+02:00

Romeo et Juliette (σκηνικά και κοστούμια για το μπαλέτο Prokoviev)

Η αίτηση του 4ου Ελληνικού Συνεδρίου Bookcrossing που θα γίνει στην Λάρισα, ζητώντας μου να γράψω τον αγαπημένο μου ήρωα κόμιξ με έφερε σε μια μικρή αμηχανία .
Συγκεκριμένος αγαπημένος ήρωας δεν υπάρχει αλλά μπορώ να σας γράψω για έναν από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες (που δεν κάνει μόνο κόμιξ)… κι έτσι γεννήθηκε αυτή η ανάρτηση.

Γυναίκα παγίδα

Αυτό που μου κάνει εντύπωση στον Enki Bilal δεν είναι τόσο οι φουτουριστικές ιστορίες του, όσο οι εικόνες του.

Ο ύπνος του τέρατος

Αυτή η υπέροχη ιδιομορφία της τεχνικής του, (ακρυλικά, κηρομπογιές, κάρβουνο κ. α.), τα γαλάζια, πράσινα και γρίζα του και ο λυρισμός των χαρακτήρων του που κάνουν την δουλειά του γεμάτη αισθησιασμό, απελπισία και μοναξιά.

Enki Bilal dans son atelier
Ανέβηκε από Bobol1er

Ο Enki Bilal στο εργαστήριό του

Συνέντευξη δημοσιευμένη στην Γαλέρα

Οι ταινίες του από το IMDB
Η επίσημη ιστοσελίδα του (μόνο στα γαλικά): ΕΔΩ
Μη επίσημη ιστοσελιδα (μόνο στα γαλικά): ΕΔΩ

Δωράκια:
«Ο αιώνας της αγάπης»
Διάφορα σχέδια του στο Youtube

The beginner's ultimate πίτα-howto

2009-03-07T23:29:00.017+02:00

"Τρελαίνομαι για πίτες, εξαιρείται η χυλόπιτα! (μουα χα χα...)"

Δήλωση του γράφοντος σε ανύποπτο χρόνο

Αν νομίζετε ότι είναι δύσκολο να έχει ένας αρχάριος από σχετικά καλά και πάνω αποτελέσματα στη μαγειρική κάνετε λάθος και ο γράφων είναι ένα παράδειγμα. Σα μυστικό θα αναφέρω τα καλά υλικά και την επένδυση του σωστού χρόνου για την παρασκευή.

Πάμε λοιπόν για μια καλή χορτόπιτα με συνταγή της μαμάς!

Υλικά για τη γέμιση:

1 με 1 ¹/₂ κιλό σπανάκι φρέσκο ή κατεψυγμένο
3 με 5 πράσα
¹/₂ με 1 κιλό σέσκουλο
λίγο λάδι
1 κρεμμύδι ξερό
3 φρέσκα κρεμμυδάκια
400 γραμμάρια φέτα
2 αυγά
1 ¹/₂ κουταλιές τραχανά ξινό
2 κουταλιές τριμμένο άνηθο
λίγο πιπέρι
λίγο σουσάμι

Σχόλια στα υλικά:

Η σύνθεση του ...χαρτοφυλακίου χορταρικών αφήνεται στη διακριτική ευχέρειά σας. Ανάλογα με τον τύπο του χόρτου μπορεί να θέλει και λίγο βράσιμο και όχι απλώς ζεμάτισμα. Ρωτάμε είτε τη μαμά μας (-:, είτε στη λαική κατά τη στιγμή της αγοράς. Αν δεν ξέρει αυτός/αυτή που πουλάει τις πρασινάδες, θα ξέρει σίγουρα κάποια από τις κυρίες προχωρημένης ηλικίας που αγοράζουν. Έχουμε και την πιθανότητα να μας προξενέψουν τις εγγονές τους (μη γελάτε, έχει συμβεί q-:)
Αν έχουμε πρόσβαση σε βιολογικά προιόντα, καλή ιδέα είναι να χρησιμοποιήσουμε τέτοια για κρεμμύδια και κρεμμυδάκια. Είναι γνωστό ότι οι κόνδυλοι, επειδή είναι μέσα στη γη απορροφούν κάργα φυτοφάρμακα και τοξικά.
Το λάδι εννοείται ότι θα είναι έξτρα παρθένο ελαιόλαδο. Ποτέ παραχωρήσεις στο εθνικό μας προιόν!
Η μαμά χρησιμοποιεί Milner για να βγει πιο ελαφρύ το αποτέλεσμα. Προσωπικά, το σνομπάρω και μένω στην παλιά καλή φέτα που μεγάλωσε γενιές και γενιές (-;

Παρασκευή γέμισης:

Ξεπαγώνουμε αν χρειάζεται, πλένουμε το σπανάκι και αφήνουμε στο σουρωτήρι να στραγγίξουν τα υγρά του. Παίρνουμε μια κατσαρόλα και βάζουμε ένα δάχτυλο λάδι. Κόβουμε το κρεμμύδι σε κομματάκια μεγέθους φασολιού και το ρίχνουμε μέσα. Βάζουμε επίσης και τα φρέσκα κρεμμυδάκια κομμένα σε ροδέλες, αφού τα καθαρίσουμε και τα πλύνουμε. Αφήνουμε όλα αυτά να πάρουν μια βράση, να τσιγαριστούν λίγο. Προσθέτουμε το σπανάκι και αφήνουμε λίγο να πάρει μια μυρωδιά.

Βγάζουμε από την κατσαρόλα το μείγμα και το βάζουμε σε ένα σουρωτήρι να στραγγίξει καλά.

Το βάζουμε σε μια λεκανίτσα. Τρίβουμε μέσα τη φέτα, προσθέτουμε τα αυγά, τον τραχανά, τον άνηθο και το πιπέρι. Το μείγμα πρέπει να είναι λίγο υγρό. Αν όχι, προσθέτουμε λίγο λάδι.

Σχόλια:

Ό,τι πλένουμε, το πλένουμε καλά, ε;
Για το ζεμάτισμα, η απλή λογική λέει ότι θέλουμε μια μεγάλη κατσαρόλα ώστε να έχει επιφάνεια να απλωθούν καλά τα ...καταδικασμένα. Αν θέλουμε για πιο υγειινά, μπορούμε να το κανουμε με νερό, η διαφορά στη γεύση είναι μικρή ή ανύπαρκτη. Οπωσδήποτε όμως, το κάνουμε σε χαμηλή φωτιά.
Την πρώτη φορά που δοκίμασα να κόψω κρεμμύδι και κρεμμυδάκια κόπηκα. Και τη δεύτερη επίσης q-: Τελικά το βρήκα το κόλπο: Κρατάμε το προς κοπή αντικείμενο έτσι ώστε το δάχτυλό μας να είναι κάθετα σε σχέση με το μαχαίρι!
Για να ξεβρωμίσει ο τρίφτης από την τυρίλα, τον ξεπλένουμε αμέσως μετά τη χρήση με νερό κι ύστερα τον πιτσιλίζουμε με το οικολογικότερο καθαριστικό - απολυμαντικό που υπάρχει: το ξίδι!

Σπάσιμο των αυγών. Αποδείχτηκε ότι ήταν πιο εύκολο απ' ότι φοβόμουν την πρώτη φορά. Πιάνουμε το αυγό και το χτυπάμε με προσοχή σε μια γωνία ή κόχη (του νεροχύτη για παράδειγμα) ώστε να ραγίσει το τσόφλι. Ύστερα, το κρατάμε πάνω από τη λεκάνη με το μείγμα, χώνουμε τις δαχτυλάρες μας στην τρύπα και το χωρίζουμε στα δύο. Ααα, τα τσόφλια δεν τα πετάμε στα σκουπίδια, τα θάβουμε στις γλάστρες ή στον κήπο!
Αντί για λάδι, για να υγράνει το μείγμα μπορούμε να βάλουμε λίγο γάλα.
Επειδή η φέτα είναι αλμυρό τυρί, δε βάζουμε αλάτι στη γέμιση αυτής της πίτας.

Άντε και φτιάξαμε τη γέμιση. Πάμε για το φύλλο:

Υλικά για το φύλλο:

1 ποτήρι λάδι
1 ποτήρι νερό χλιαρό
1 κουταλιά ξίδι
λίγο αλάτι
αλεύρι όσο πάρει
λίγο κορν φλάουρ

Παίρνουμε το ταψί και ρίχνουμε λίγο λάδι, το οποίο απλώνουμε καλά με τα δάχτυλα ή καλύτερα με ένα πινέλο.

Παίρνουμε μια λεκάνη ή μπωλ και βάζουμε μέσα λάδι, νερό, ξίδι και αλάτι. Ύστερα, βουτάμε το ένα χέρι μέσα και ανακατεύουμε ενώ με το άλλο προσθέτουμε σιγά-σιγά αλεύρι. Αρχικά το μείγμα θα είναι ένας αραιός χυλός που κολλάει αποκρουστικά στο χέρι, σιγά-σιγά όμως θα γίνεται πιο στέρεο. Κάποια στιγμή θα δούμε να αρχίζει και φέρνει σε ζυμάρι. Δε θα κολλάει πια στο χέρι και τα κομματάκια ζύμης που είχαν κολλήσει, τρίβοντας με το άλλο χέρι θα φύγουν τελείως και ζυμώνοντας θα τα ρουφήξει η ζύμη.

Δε βάζουμε πολύ αλεύρι γιατί θα γίνει σκληρή. Τη δουλεύουμε καλά, να ζεσταθεί (θα ζεσταθούν και θα κουραστούν και τα δάχτυλα μαζί (-:) κι ύστερα την κάνουμε δυο κομμάτια. Το ένα, το απο κάτω, μπορεί να είναι λίγο πιο μεγάλο, ας πούμε 60% του μείγματος. Κι αυτό γιατί θα διπλώσει για να καλύψει τα τοιχώματα του ταψιού.

Θα χρησιμοποιήσουμε το κορν φλάουρ για το άνοιγμα: Σε μια (προφανώς) καθαρή επιφάνεια ρίχνουμε λίγο κορν φλάουρ και βάζουμε το μεγάλύτερο κομμάτι της ζύμης. Στη συνέχεια με τον πλάστη και βάζοντας ούτε πολύ ούτε λίγο δύναμη, το ανοίγουμε προσέχοντας να δώσουμε όσο γίνεται το σχήμα του ταψιού. Αν γίνει λίγο μεγαλύτερο δεν πειράζει, θα κόψουμε τις άκρες.

Κατά τη διάρκεια του ανοίγματος, προσθέτουμε συχνά κορν φλάουρ πάνω και κάτω από τη ζύμη για να μην κολλήσει. Όσο πιο λεπτό φύλλο πάμε να κάνουμε, τόσο πιο δύσκολη είναι η διαδικασία και τόσο πιο εύκολα σπάει η ζύμη. Αν σπάσει λίγο, προσπαθούμε με τον πλάστη να επιδιορθώσουμε τη ζημιά στο σημείο. Αν σπάσει πολύ, δεν απελπιζόμαστε, την κάνουμε μια μπάλα, τη ζυμώνουμε λίγο να ζεσταθεί πάλι και προσπαθούμε να την ανοίξουμε ξανά. Θα είναι πιο εύκολο τη δεύτερη φορά.

Όταν είμαστε έτοιμοι, μαζεύουμε το φύλλο τυλίγοντάς το στον πλάστη και το ξετυλίγουμε πάνω από το ταψί. Στρώνουμε καλά και κόβουμε τις άκρες που περισσεύουν. Στη σύνέχεια προσθέτουμε τη γέμιση την οποία ...αλφαδιάζουμε με τη σπάτουλα (-: Διπλώνουμε προς τα μέσα τις άκρες του φύλλου που βγαίνουν έξω από τη γέμιση.

Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία του ανοίγματος για το πάνω κομμάτι της πίτας. Το εναποθέτουμε από πάνω, κόβουμε όσο τυχόν περισσεύει και φτιάχνουμε τις άκρες με τα δάχτυλα.

Βάζουμε το φούρνο να προθερμανθεί στους 200 βαθμούς πάνω-κάτω.

Με το πινελάκι, απλώνουμε ελάχιστο νερό ή λάδι στο επάνω φύλλο και ρίχνουμε από πάνω λίγο σουσάμι, το οποίο νοστιμίζει πάρα πολύ!

Στη συνέχεια, με μεγάλη προσοχή χαράζουμε την πίτα με ένα μαχαιράκι αφενός για να κοπεί εύκολα μετά το ψήσιμο, αφετέρου για να φεύγει ο εγκλωβισμένος αέρας που θα διαστέλλεται κατά τη διάρκεια του ψησίματος.

Όταν ο φούρνος είναι έτοιμος, πετάμε μέσα την πίτα. Όχι πριν, υπάρχει λόγος γι' αυτό! Τα πρώτα 20-25 λεπτά είναι ιερά και δεν ανοίγουμε για κανένα λόγο το φούρνο για να μη μας πέσει η θερμοκρασία. Ο γράφων προσπαθεί να διατηρεί καθαρό το μπροστινό υαλοπίνακα του φούρνου ώστε να ...βιγλίζει καλά από κει τι γίνεται μέσα και να μη χρειάζεται να ανοίγει καθόλου, πράγμα που είναι και σπατάλη ενέργειας εξάλλου.

Βάζουμε στο ραδιόφωνο τρ α γ ο ύ δ ι α που μας αρέσουν και προσπαθούμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, γιατί έχει περάσει τουλάχιστον μιάμιση ώρα ορθοστασίας, η κουζίνα είναι σα βομβαρδισμένη και έχουμε να πλύνουμε 2 λεκάνες, ένα σουρωτήρι, μια κατσαρόλα, κουτάλια, μαχαίρι, ποτήρια, φλυτζάνια, σπάτουλα, πλάστη καθώς και την επιφάνεια που ανοίξαμε το φύλλο...

Μετά από 20-25 λεπτά ψησίματος, μπορούμε να χαμηλώσουμε το φούρνο στους 175 βαθμούς και να περιμένουμε να γίνει σιγά-σιγά η πίτα, προσέχοντας να μην αρπαξει (=σημάδι να χαμηλώσουμε αμέσως το φούρνο κατά 15 περίπου βαθμούς). Την αφήνουμε να κρυώσει λίγο κι ύστερα την κόβουμε και της κάνουμε ντου! Προσοχή στο πως θα βγάλουμε το πρώτο κομμάτι, κάνουμε ενδελεχή χρήση της σπάτουλας! Υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες να διαλυθεί το κομμάτι (και να κάψουμε και το στόμα) αν έχουμε υπομονή και αφήσουμε την πίτα να κρυώσει λίγο. Αν και σύμφωνα με τη μακαρίτισσα Κρητικιά γιαγιά: "τα θρουλιά είναι το πιο ωραίο στις πίτες...".

Μερικά ακόμα:

Το ταψί θα πλυθεί πολύ πιο εύκολα αν την ώρα που σαβουριάζουμε μουλιάζει με νερό και σαπουνάδα.
Ο γράφων ουδέποτε χρησιμοποίησε ταψί, αλλά πυρέξ αντ' αυτού. Υποθέτω ότι υπάρχουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους στο πως και κατά πόσο απορροφούν τη θερμική ακτινοβολία (μαύρο αδιαφανές μεταλλο από τη μια, διαφανές γυαλί από την άλλη). Δεν ξέρω περισσότερα για το θέμα, θα δοκιμάσω την επόμενη να κάνω σε ταψί για να δω.
Η πίτα μπορεί να μπει στο ψυγείο σκεπασμένη με αλουμινόχαρτο ή ζελατίνα (προσέχουμε να μην κολλήσει επάνω στο φύλλο) και να διατηρηθεί οπωσδήποτε μία, το πολύ δύο μέρες πριν ψηθεί.

Προφανώς στη μαγειρική δεν υπάρχει πάντα ένα απολύτως σωστό ή λάθος, καμία σχέση με τα μαθηματικά, δυστυχώς, δηλαδή... Στο κείμενο που προηγήθηκε, κατέγραψα με γλαφυρό (ελπίζω) ύφος τον τρόπο που φτιάχνω τώρα τις πίτες, με κάτι λιγότερο από ένα χρόνο πείρας στη μαγειρική.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα και αυτό για το άνοιγμα του φύλλου. Η διαδικασία που περιγράφει η μαστόρισσα είναι λίγο διαφορετική, οι δοκιμές θα μας πείσουν και θα μας προσδώσουν την απαραίτητη πείρα.

Πάρτε και μια εναλλακτική συνταγή. Αναρωτιέμαι πως να επιδρά το κόλπο με τη σόδα στην τελική γεύση της πίτας. Νομίζω ότι χρίζει διερεύνησης (-:

Δεν έχουμε τελειώσει. Περιμένω σχόλια και παρατηρήσεις, ε; Σκοπός της ανάρτησης είναι η σχετική συζήτηση και η διάδωση γνώσεων.

Τέλος, αν δεν το ξέρατε, έχω μια μακρινή συγγένεια με το Μαμαλάκη, είναι τρίτα ξαδέρφια με το μπαμπά (((-;

Υ.Γ.: Αυτή είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος ανάρτηση που έχω ανεβάσει στη ζωή μου (-:

My Little Pony

2009-03-04T23:05:00.001+02:00

Ίσως μια από τις πιο τέλειες ιδέες που έχω δει τελευταία. Υπεύθυνος γι' αυτό, ο WinterAcademy που μέσω του Winter Culture, μου γνώρισε την Mari Kasurinen και τα μικρά της Ponny. Για περάστε μετά το άλμα για περισσότερα...

(My Little Sally from The Nightmare Before Christmas, originaly uploaded by Mari Kasurinen)
Λοιπόν η, Φινλανδή σπουδάστρια τέχνης, με το λιγάκι εκκεντρικό look, που της αρέσουν οι Abba, οι γάτες και λατρεύει το να βλέπει ταινίες, δημιούργησε ένα μοναδικό στυλ τέχνης: Τη μεταποίηση των γνωστών "My Little Pony" της Hasbro σε χαρακτήρες από ταινίες και κινούμενα σχέδια!

(My Little Pan from Pan's Labyrinth, originaly uploaded by Mari Kasurinen)
Φανταστικές δουλειές, προσεγμένες μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, πωλούνται από την ίδια τη Mari μέσω του site της και δέχεται και παραγγελίες! Δεν έχω παραπάνω πράγματα να πω, δείτε το site της, το set με όλες της τις δημιουργίες στο Flickr και τη σελίδα της στο DeviantArt. Εγώ, θα ήθελα τις περισσότερες από αυτές για την πάρτη μου!

Tronsmo

2009-02-25T00:47:00.004+02:00

Δύο μαρτυρικές ώρες σε πολυτελές καφέ με πιάνο,
πολλοί μακροσκελείς μονόλογοι για χελώνες, eurovision κ τα ποσοστά αυτοκτονιών στον αρκτικό κύκλο,
ένα παθιασμένο εγκώμιο για την Άννα Βίσση,
πολύ κρύο,
και ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Δηλαδή όχι ακριβώς το καλύτερο, ήθελα όμως να κάνω πιο πιασάρικη την πρώτη παράγραφο.

Ήταν μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη στο μακρυνό Όσλο, όπου όπως η μισή παγκόσμια διαδυκτιακή κοινότητα γνωρίζει, είχαμε πάει για Χριστούγεννα εγώ και η συμπλόγκερ efou. Επειδή είμαστε πολύ κοινωνικά άτομα, η ψυχή της παρέας, η χαρά της ζωής, το πνεύμα των Χριστουγέννων(άσχετο) αλλά και γεννημένοι bookcrossers, είχαμε στείλει μήνυμα στο σκανδιναβικό forum του bookcrossing πως καταφθάνουμε, για να γνωρίσουμε τους βόρειους βιβλιολάτρεις. Τελικά μία μόνο μπόρεσε να έρθει, μα ήταν (υπέρ)αρκετή.

Εκτός από βιβλία, δεν της είχαμε φέρει κάτι από Ελλάδα, γι' αυτό τη στήσαμε μισή ώρα, να 'χει κάτι να μας θυμάται.
Κι αυτή όμως, έδωσε τον καλύτερο της εαυτό, με ένα φοβερό ρεσιτάλ πολυλογίας για όλα τα βαρετά θέματα του κόσμου.

Σε κάποια φάση άφησα τα δύσκολα στην efou και "αποσύρθηκα" να κοιτάζω το συντριβάνι για να περάσει ο πονοκέφαλος. Βαριεστημένα απάντησα ένα "Neil Gaiman", απαντώντας μάλλον στην πρωτότυπη ερώτηση "ποιός είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;"
"Α, το αγαπημένο βιβλιοπωλείο του Gaiman είναι εδώ, λίγο πιο κάτω"!
Γιατί είμαστε ακόμα εδώ είπαμε;

Το βιβλιοπωλείο Tronsmo είναι σίγουρα ένα απ' τα πιο ιστορικά βιβλιοπωλεία του Όσλο και όλης της Νορβηγίας. Ιδρύθηκε το 1973, και έχει συνδυάσει τ' όνομα του με τον ποιητή Allen Ginsberg που ισχυριζόταν πως είναι το καλύτερο βιβλιοπωλείο του κόσμου, και τον συγγραφέα Neil Gaiman, που το θεωρεί ένα απ' τα καλύτερα.

Αν περιμένετε να δείτε κάτι εντυπωσιακό σε μέγεθος και ντιζάιν, καλύτερα να επιστρέψετε στον Παπασωτηρίου. Μικρό, με μια απλή τζαμαρία, ξύλινα ράφια και κλειστοφοβικό υπόγειο, δεν είναι πως "βγάζει μάτι". Η ουσία του όμως είναι αλλού.

Σαφώς πολιτικοποιημένο, με πολύ μεγάλο αριθμό πολιτικών βιβλίων που αφορούν τόσο τον δυτικό όσο και τον "τρίτο" κόσμο, το φεμινιστικό κίνημα, την παγκοσμιοποίηση, την pax americana, με μια ροπή προς τα αριστερά. Διαθέτει μεγάλη γκάμα gay και λεσβιακής λογοτεχνίας, βιβλία τέχνης -κυρίως φωτογραφίας- και παιδικών βιβλίων. Διάσημο όμως είναι για το υπόγειο του, που είναι γεμάτο κόμιξ!

Ευχάριστη έκπληξη, τα περισσότερα βιβλία ήταν στ' αγγλικά, και οι τιμές υψηλές για τα νορβηγικά δεδομένα, χαμηλές για τα ελληνικά(χμμμ). Φυσικά γίναμε πωπός και εσώρουχο(sic) με τους υπαλλήλους, που μόλις έμαθαν πως είμαστε Έλληνες άρχισαν να μας "πετάνε" ελληνικές λεξούλες, ονόματα και φράσεις. Και εννοείται πως έγινα και εκεί ρεζίλι, όταν προσπαθώντας να θυμηθώ ένα Νορβηγό συγγραφέα να τους ευχαριστήσω, μου ήρθε και δυστυχώς το άφησα να βγει κιόλας, ο Knut Hamsun, ίσως ο πιο αμφιλεγόμενος συγγραφέας στη Νορβηγία, λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Κάτι σημαντικό που πρέπει να ειπωθεί είναι πως το Tronsmo είναι ανεξάρτητο, δεν ανήκει σε καμία αλυσίδα βιβλιοπωλείων. Αυτό του στοίχησε, αφού λίγα χρόνια πριν, ήταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Μόλις έγινε γνωστό, οι Νορβηγοί -οι οποίοι είναι και φανατικά βιβλιόφιλοι- άρχισαν να δηλώνουν την αλληλεγγύη και την υποστήριξη τους στο αγαπημένο Tronsmo. Σε μία τελευταία προσπάθεια οι ιδιοκτήτες έκαναν μια καμπάνια που έλεγε: "δεν αρκεί να μας στηρίζετε, πρέπει να αγοράζετε κιόλας!" και το θαύμα έγινε, όπως είπε και η πολυλογού φίλη μας, πλέον είναι πάντα γεμάτο..!

Manga Test: Άντρες ή γυναίκες;

2009-02-16T21:54:00.015+02:00

Και, επιτέλους, το manga test!! *edit (09/03/09) αποτελέσματα στα σχόλια*

Χμμμ....Κάποιοι από εσάς μπορεί να το βρείτε εύκολο, γιατί με ξέρετε και, κατά καιρούς, σας έχω δείξει τα manga μου, απ'όπου προέρχονται και αυτά τα άτομα που είναι παρακάτω. Οι υπόλοιποι ganbattene (καλή τύχη)!!

Η ερώτηση απλή: Ποια από τα άτομα είναι άντρες και ποια γυναίκες;

Παρακαλώ, παραδώστε κινητά και μην μιλάτε με τον διπλανό σας. Ξεκινάμε...ΤΩΡΑ!

Οι απαντήσεις στα comments και θα κάνω edit με τις σωστές σε ένα μήνα. Η σειρά είναι από το 1-10, όπως τις βλέπετε. Το 7 είναι δύο του ίδιου ατόμου, το έβαλα έτσι για να βοηθηθείτε...

(09/03/09) Έχει γίνει edit με τα αποτελέσματα στα σχόλια!

Οδοιπορικό στις Άλπεις!

2009-02-10T00:30:00.088+02:00

Όταν γύρισα από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές μου με περίμενε μία έκπληξη από τους καθηγητές μου. Θέλανε λέει να με στείλουνε στις ελβετικές Άλπεις για ένα workshop του ερευνητικού προγράμματος που συμμετέχω. Και αυτό επειδή αυτοί βαριόντουσαν να πάνε…χώσιμο τρελό, λέει!

Εγώ βέβαια, επειδή είμαι και καινούρια σε αυτά τα πράγματα, όχι απλά δεν το θεώρησα χώσιμο, αλλά κατενθουσιάστηκα με την ιδέα!! Ετοιμάστηκα λοιπόν σιγά σιγά, εισητήρια, ξενοδοχεία, συνάλλαγμα, poster, χοντρά ρουχαλάκια και…..φύγαμε! αμ δεεεε! Στην Ελλάδα ζεις, φιλενάδα! Τίποτα δεν είναι τόσο απλό!

Την προηγούμενη μέρα της προγραμματισμένης πτήσης μου και 5 η ώρα το απόγευμα, μου τηλεφωνεί η ταξιδιωτική πράκτορας για να μου πει πως η Swiss έχει ακυρώσει την πτήση, λόγω επικείμενης 24ωρης απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας (στην Ελλάδα φυσικά). Μετά από ώριμη σκέψη, αποφασίζω να πάω έστω και με καθυστέρηση μίας ημέρας. Αυτό ίσως να μη σας φαίνεται σπουδαίο, αλλά σκεφτείτε ότι το συνολικό ταξίδι είχε διάρκεια 3 ημερών. Τέλος πάντων, τελικά πήγα! 4 αεροπορικές πτήσεις, 4 διαδρομές με τρένο και 2 με τελεφερίκ, κι όλα αυτά σε 2 ημέρες-για την επιστήμη ρε γαμώτο!!

Στην πτήση από Μόναχο για Γενεύη, πήρα την πρώτη γεύση από τις επιβλητικές Άλπεις! Από κάτω μας υπήρχε ένα παχύ και πουπουλένιο στρώμα από σύννεφα και σε όλη τη διαδρομή χάζευα, ώσπου ξαφνικά ξεμύτισε η πρώτη χιονισμένη βουνοκορφή! Σε λίγα λεπτά, φαινόταν μια ολόκληρη οροσειρά! Με έπιασε ένα δέος, εντυπωσιάστηκα και μετά διασχίσαμε το συννεφένιο στρώμα και προσγειωθήκαμε!

Η διαδρομή από τη Γενεύη προς το Riederalp, όπου γινόταν το workshop, ήταν απλά υπέροχη. Κατά την πρώτη ώρα ακολουθούσαμε τις όχθες της τεράστιας αυτής λίμνης(δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλη, πραγματικά σα θάλασσα!). Και μετά η διαδρομή συνεχίζει μέσα στις Άλπεις! Βουνά, δέντρα, χιόνια, απίστευτα τοπία! Όταν φτάσαμε στο Mörel αναρωτιόμουν, πόσο πιο ψηλά θα ανέβω, κι όμως είχε κι άλλο μέχρι τα 1.900 μέτρα! Ακολουθούσε άλλη μια όμορφη διαδρομή, αυτή τη φορά με τελεφερίκ!

Το Riederalp είναι ένα ski resort στις ελβετικές Άλπεις, όπου απαγορεύονται τα αυτοκίνητα! Το τοπίο είναι πραγματικά πολύ όμορφο, αλλά αν κάποιος δεν κάνει σκι (όπως η γράφουσα), μάλλον θα βαρεθεί αν κάτσει πολλές μέρες! Εγώ βέβαια δεν είχα αυτή την πολυτέλεια. Τη μία ολόκληρη μέρα που είχα στις Άλπεις, και στις 5 κενές από το workshop ώρες, αποφασίσαμε με τους ελάχιστους συναδέλφους που δεν ήθελαν να κάνουν σκι, να πάρουμε το τελεφερίκ και να ανέβουμε ακόμη πιο ψηλά, στα 2.227 μέτρα, όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει το μεγαλύτερο παγετώνα των Άλπεων εν ονόματι Aletsch glacier!

Και τώρα το καθημερινό μάθημα γεωλογίας, μια ευγενική προσφορά από την παγκοσμίου φήμης μετεωρολόγο-κλιματολόγο efou. Οι παγετώνες αποτελούν τη μεγαλύτερη αποβάθρα γλυκού νερού στον πλανήτη μας και τη δεύτερη μεγαλύτερη, μετά τους ωκεανούς, σε νερό συνολικά. Πρόκειται για τεράστιες μάζες πάγου, που αποτελούνται από συμπυκνωμένα στρώματα χιονιού, οι οποίες κινούνται με αργούς ρυθμούς, λόγω της βαρύτητας και της μεγάλης πίεσης που τους ασκείται από τη μάζα τους. Οι παγετώνες σχηματίζονται στις περιοχές του «αιώνιου χιονιού», δηλαδή είτε στους πόλους, είτε σε περιοχές με μεγάλο υψόμετρο. Ο παγετώνας Aletsch ανήκει φυσικά στη δεύτερη κατηγορία. Παρακάτω βλέπετε μία φωτογραφία του παγετώνα, όπως τον είδα εγώ, χειμώνα δηλαδή, που δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα από τις γύρω χιονισμένες περιοχές, ενώ στη δεύτερη φωτογραφία βλέπετε πως φαίνεται την άνοιξη ή το καλοκαίρι.

Το τι ακολούθησε μετά θα προτιμούσα να το ξεχάσω, καθώς ως αθλητικοί τύποι αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο χωριό με τα πόδια και όχι με το τελεφερίκ, αλλά δεν ξέραμε ότι μας περίμεναν 4km διαδρομής μέσα στο χιόνι και από περιοχές με κλίση ιδιαίτερης δυσκολίας χωρίς σκι...Να τονίσω βέβαια, ότι το μονοπάτι που ακολουθήσαμε ήταν για περπάτημα, αλλά τι να σου κάνει...ακολουθεί ενδεικτική φωτογραφία της πρώτης κατηφόρας που κατέβηκα καθιστή :-Ρ

Συμπερασματικά, ήταν μία μοναδική εμπειρία, χάρηκα πολύ που μου δόθηκε η ευκαιρία να τη ζήσω, αλλά δε θα την επαναλάμβανα κάτω από τις ίδιες συνθήκες!

Amsterdam

2009-02-02T17:52:00.002+02:00

Ο γαλλομαθής μπαμπάς μου ακούει Brel. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα box set που έχει με CD, που αν είναι στη σειρά οι εικόνες στις ράχες τους σχηματίζουν το πρόσωπο του Brel. Σίγουρα έχω ακούσει το Amsterdam στο σπίτι. Αλλά το είχα ξεχάσει.
Την blogotheque την παρακολουθώ κυρίως για τα video και για να ξεσκονίζω τα γαλλικά μου. Την ανακάλυψα όταν είχαν κάνει μια σειρά take away shows (Concerts à Emporter) για το Flying Club Cup των Beirut.
Σήμερα στον reader εμφανίστηκε αυτό το post στα αγγλικά πρώτα και μετά στα γαλλικά. Και το δεύτερο video, το Amsterdam, με συνεπήρε. Δεν ήξερα την Amanda Palmer, το όνομα της μου έκανε κλικ γιατί θα βρίσκεται με τον Neil Gaiman στο Δουβλίνο για ένα event, κάτι που διάβασα στο journal του.
Η τύπισσα είναι γαμάτη, τραγουδάει στη μέση του δρόμου στη συνοικία Pigalle με σπασμένο πόδι, κάνει ολόκληρο performance με τη φωνή της κι ένα ακορντεόν...
Όλος αυτός ο μεγάλος και μπερδεμένος πρόλογος για να μοιραστώ αυτό το video που μου άρεσε πολύ, ελπίζω και σε σας!

Amanda Palmer - Amsterdam (A Take Away Show) from La Blogotheque on Vimeo

"And it was what you call a slap in the face, I think one must have been there to understand why, at the end, we all had tears in our eyes and were all awkwardly quiet, fearing we would break that immaterial ’something’ the song created. Brel is tricky but Palmer was there, in Amsterdam, for 5 minutes, with sailors, and whores, and the smell of beer."

Και οι στίχοι:

Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui chantent
Les rêves qui les hantent
Au large d`Amsterdam

Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui dorment
Comme des oriflammes
Le long des berges mornes

Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui meurent
Pleins de bière et de drames
Aux premières lueurs

Mais dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui naissent
Dans la chaleur épaisse
Des langueurs océanes

Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui mangent
Sur des nappes trop blanches
Des poissons ruisselants
Ils vous montrent des dents
A croquer la fortune
A décroisser la lune
A bouffer des haubans
Et ça sent la morue Jusque
dans le coeur des frites
Que leurs grosses mains invitent
A revenir en plus
Puis se lèvent en riant
Dans un bruit de tempête
Referment leur braguette
Et sortent en rotant

Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui dansent
En se frottant la panse
Sur la panse des femmes
Et ils tournent et ils dansent
Comme des soleils crachés
Dans le son déchiré
D`un accordéon rance
Ils se tordent le cou
Pour mieux s`entendre rire
Jusqu`à ce que tout à coup
L`accordéon expire
Alors le geste grave
Alors le regard fier
Ils ramènent leur batave
Jusqu`en pleine lumière

Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui boivent
Et qui boivent et reboivent
Et qui reboivent encore
Ils boivent à la santé
Des putains d`Amsterdam
De Hambourg ou d`ailleurs
Enfin ils boivent aux dames
Qui leur donnent leur joli corps
Qui leur donnent leur vertu
Pour une pièce en or
Et quand ils ont bien bu
Se plantent le nez au ciel
Se mouchent dans les étoiles
Et ils pissent comme je pleure
Sur les femmes infidèles
Dans le port d`Amsterdam
Dans le port d`Amsterdam

(Τους πήρα από δω, όπου υπάρχει και μετάφραση στα ελληνικά)

Et fin! :-)

31ο Φεστιβάλ Δράμας στα Χανιά

2009-01-24T13:55:00.003+02:00

Το Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, ταξιδεύοντας στην Ελλάδα ήρθε και στα Χανιά.
Πέμπτη 22 και Παρασκευή 23 Ιανουαρίου οι βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους στο 31ο Φεστιβάλ Δράμας, τον περασμένο Σεπτέμβρη, προβλήθηκαν στον κινηματογράφο "Αττικόν" σε συνεργασία με το Πολυτεχνείο Κρήτης και τα "Χανιώτικα νέα"

Παρ’ ότι ήθελα να πάω και τις δύο μέρες τελικά κατάφερα να πάω μόνο την δεύτερη που προβλήθηκαν οι παρακάτω ταινίες:

"Nebraska"
2008 εγχ 35mm 20’ Σκην. - Σεν.: Κυριακίδης Αχιλλέας
Μου άρεσε πολύ το αινιγματικό τέλος του.. τελικώς αυτό το παιχνίδι του ζευγαριού τους βγήκε σε καλό ή όχι;

"Rosmarinus officinalis" ή "Δεντρολίβανος ο φαρμακευτής"
2008 εγχ 35mm 17’ Σκην.: Σιαδήμας Ανδρέας
Η ταινία είναι γυρισμένη σε μια περιοχή κοντά στο χωριό μου και μου άρεσε που είδα τον μικρό κόλπο στις Μένιες αλλά πραγματικά ήταν μια όμορφη ταινία με τον Πέτρο Φυσσούν να «φυσάει»

"Η συνάντηση"
2008 εγχ 35mm 14’ Σκην. - Σεν.: Γουδέλης Τάσος
Σε αυτήν την ταινία χειροκρότησα με το τέλος της. Συνήθως δεν έχω αντιδράσεις άμεσες γιατί χρειάζομαι λίγο χρόνο ωρίμανσης αυτού που μου δίνει μια ταινία αλλά είχα τόσο μπουχτίσει που έπρεπε να δείξω κάπως την χαρά μου που τέλειωσε!
Πολύ θα ήθελα την γνώμη όσων την είδαν.

"Partners"
2008 εγχ 35mm 19’ Σκην. - Σεν.: Μαρκαριάν Ιωσηφίνα
Κακός ήχος, ωραία πλάνα αλλά δεν με κέρδισε

"Χήρα στρατηγού"
2008 εγχ 35mm 20 Σκην. - Σεν.: Κανελλόπουλος Δημήτρης
Υπέροχη η Τζένη Ρουσσέα πραγματικά ρεσιτάλ ηθοποιίας…. η γυναίκα έπαιζε με κάθε μόριο του σώματός της. Νομίζω ότι η ερμηνεία επισκίασε την ίδια την ταινία.

"Οδομαχία"
2007 εγχ 35mm 13’ Σκην. - Σεν.: Κανάκης Χρήστος.
Μου άρεσε πολύ το χιούμορ με το οποίο παρουσίασε τον τρόπο ζωής της εποχής μας.

Άντε και του χρόνου.

Τις είδε κανείς από εσάς να μου πει γνώμες;

Ο Alexey Titarenko και τα συννεφένια πλήθη.

2009-01-14T16:44:00.008+02:00

Σε κάποιες μαύρες (ή απλώς νυσταγμένες) στιγμές μου, όταν π.χ. μπαίνω σε γεμάτο τρόλεϊ με κλειστά παράθυρα ή προσπαθώ να περπατήσω σε δρόμους με κοσμοσυρροή, έχω τακτικά την αίσθηση ατμόσφαιρας κλειστοφοβικής ταινίας τρόμου à la Carpenter, ή έστω της αργής ονειρικής σεκάνς με τα πλήθη να μετατρέπονται σε θολές, ασαφείς κινούμενες μάζες.
Με μεγάλη μου έκπληξη και χαρά βρήκα την αίσθηση αυτή καταγραμμένη σε φωτογραφίες του Alexey Titarenko και σπεύδω να τις μοιραστώ μαζί σας!

Οι φωτογραφίες που με τράβηξαν ανήκουν κυρίως στις συλλογές "City of Shadows", "Black & White magic of St. Petersburg" και "Time Standing Still" και παρά την εισαγωγή μου δεν δίνουν πάντα την αίσθηση απειλής. Ίσως να αποδίδουν το αποτύπωμα που αφήνουμε στο πέρασμά μας, ανάλογα με την διάθεση - του πλήθους - πρωταγωνιστή αλλά και του θεατή.
Πάλι τα λέω μπερδεμένα όμως, οπότε καλύτερα να δείτε μόνοι σας τις φωτογραφίες.

Στις συλλογές αυτές έχω την εντύπωση ότι βρίσκω την ατμόσφαιρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (αν και κάποιες από αυτές είναι τραβηγμένες μεταγενέστερα και πάντως όλες ανήκουν στην μετά - περεστρόικα εποχή). Δείτε τις εικόνες της Πετρούπολης και ίσως καταλάβετε τι εννοώ...

Ο χρόνος μένει ασάλευτος και οι άνθρωποι περνούν σαν σύννεφα.

Τέλος, για να ολοκληρώσω την αίσθηση κομμουνιστικής Ρωσίας, να κι ένα δείγμα από την νομενκλατούρα των συμβόλων:

Στο σάιτ του φωτογράφου θα δείτε κι άλλες σειρές φωτογραφιών, της Αβάνας και της Βενετίας, που αν και είναι παρόμοιας λογικής και τεχνικής δίνουν μια διαφορετική αίσθηση. Ίσως την εντύπωση του φωτογράφου για το χρώμα της πόλης.
Alexey Titarenko, photography

Το Συνέδριο έχει όνομα, μασκώτ και ημερομηνία!

2009-01-13T03:28:00.002+02:00

Το 4ο Συνέδριο της ελληνικής κοινότητας του Bookcrossing θα γίνει ως γνωστόν στην Λάρισα. Αυτό που μάθαμε αυτές τις μέρες όμως είναι πως η ακριβής ημερομηνία είναι 24-25-26 Απριλίου και θα έχει την ονομασία "The Antamoma", μια αναφορά στα Ανταμώματα των Βλάχων, Σαρακατσαναίων και διάφορων κατοίκων περιοχών, τις γιορτές δηλαδή που διοργανώνονται μια φορά τον χρόνο για να ξαναβρεθούνε ή να γνωριστούνε άνθρωποι με ένα κοινό χαρακτηριστικό.

Μάλιστα, η φωτογραφία επάνω δείχνει τον μασκώτ του Συνεδρίου, τον Αχιλλέα, μια μασκώτ που αναδεικνύει τρία βασικά στοιχεία της Λάρισας: την ιππική της παράδοση απο αρχαιοτάτων χρόνων, τον Πηνειό ποταμό και τον ίδιο τον Αχιλλέας, τον Μυρμιδόνα ήρωα με καταγωγή απο τα σημερινά Φάρσαλα.

Ακόμα, το Antamoma θα έχει και θέμα: "Κομιξ και Λογοτεχνία", δυο θέματα τόσο κοντινά στα βιβλία και τόσο αγαπητά σε όλους σχεδόν τους bookcrossers!

Στο μπλογκ του Συνεδρίου μπορείτε να μάθετε περισσότερα όπως και να δηλώσετε την συμμετοχή σας στο φόρουμ του Bookcrossing!

Ανακυκλώνοντας τις λάμπες χαμηλής κατανάλωσης

2009-01-06T21:36:00.006+02:00

Είναι καλή ιδέα να χρησιμοποιούμε λάμπες χαμηλής κατανάλωσης. Αν το κάνουμε, είναι καλό και να τις ανακυκλώνουμε.

1. Γιατί είναι καλό και ποιος φορέας είναι υπεύθυνος;

Είναι εξαιρετικά σημαντικό αυτοί οι λαμπτήρες να μην καταλήγουν στο περιβάλλον, γιατί αν καθένας από αυτούς περιέχει ελάχιστη ποσότητα υδραργύρου, όλοι μαζί πεταμένοι ανεξέλεγκτα στις χωματερές μπορούν πραγματικά να αποτελέσουν απειλή για το περιβάλλον. Στην Ελλάδα την ανακύκλωση των χρησιμοποιημένων λαμπτήρων εξοικονόμησης όπως και συσκευών αναλαμβάνει η εταιρεία «Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.». Η εταιρεία αυτή κανονικά έχει συμβληθεί με τους δήμους και διαθέτει 141 σημεία απόθεσης σε όλη την Ελλάδα. Στο site www.electrocycle.gr μπορείτε να βρείτε αν ο δήμος είναι συμβεβλημένος και σε ποια σημεία μπορείτε να παραδώσετε τις χρησιμοποιημένες λάμπες σας. Θα προτείναμε, πάντως, αν ο δήμος σας δεν έχει συνδεθεί με το δίκτυο ανακύκλωσης ηλεκτρικών συσκευών να ζητήσετε να το κάνει με ένα τηλεφώνημα. Ετσι θα πιέσετε την Τοπική Αυτοδιοίκηση να κινηθεί επιτέλους.

(Πηγή)

2. Πάει καλά. Και που ακριβώς να τους πάω για ανακύκλωση;

Σε κάποιο εξουσιοδοτημένο κατάστημα (συνήθως ηλεκτρικών, ηλεκτρονικών ή σούπερ μάρκετ)
Σε κάποιο δημοτικό σημείο συλλογής
Σε κάποιο σχολείο

Η ιστορία αυτής της ανάρτησης:

Μου κάηκε πριν ένα μήνα μια λάμπα χαμηλής κατανάλωσης. Επειδή το ήξερα ότι πρέπει να ανακυκλωθεί με ειδικό τρόπο, χωρίς όμως να ξέρω ακριβώς τον τρόπο, την ακούμπησα στο τραπέζι του σαλονιού και είπα να το ψάξω. Επί έναν ολόκληρο μήνα(!) μπαίνοντας και βγαίνοντας, έβλεπα τη λάμπα κι έλεγα "μωρέ, να θυμηθώ να το ψάξω", αλλά δεν το έκανα. Ε, πριν από λίγο το έκανα. (-:

Και μάλιστα, επειδή είχε και ο γαμπρός μου 1-2 τέτοιες λάμπες καμένες, είπα να του στείλω ένα e-mail με τα αποτελέσματα των ερευνών.

Άρχισα να γράφω το μήνυμα, ύστερα όμως σκέφτηκα ότι μάλλον το θέμα ενδιαφέρει περισσότερο κόσμο και τελικά αποφάσισα να το δημοσιεύσω εδώ!

Είδες η ΔΕΗ?

2009-01-05T20:06:00.010+02:00

Ξεχασμένα ερείπια...

Ή μήπως όχι;

Μα όχι, η ΔΕΗ δεν ξεχνά ποτέ...

Φως και καλλιγραφία

2008-12-21T07:05:00.009+02:00

Η καλλιγραφία με συνάντησε, όταν αποφάσισα, να ασχοληθώ με την γραφιστική. Διδάχτηκα όσα έπρεπε να ξέρω, για αυτήν, προκειμένου να την αντιμετωπίσω ως μέρος της ιστορίας της γραφής. Ως κεφάλαιο, βέβαια, έκλεισε γρήγορα για εμένα, αφού άνηκε στο παρελθόν. Αργότερα σε ένα σεμινάριο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στα πλαίσια του 3ου Παγκόσμιο Συνέδριο Τυπογραφίας και Οπτικής Επικοινωνίας, ο Μιχάλης Σέμογλου μας την σύστησε και πάλι και τολμώ να πω ότι καταγοητεύτηκα. Έχω κρατήσει το πενάκι της εξάσκησης και όταν θέλω να «αδειάσω» το μυαλό μου από περιττές σκέψεις, σχεδιάζω γράμματα. Και το βρίσκω πολύ λυτρωτικό.

Sara David , originally uploaded by Heart Industry.

Αναζητώντας δείγματα καλλιγραφίας, μεγάλων δημιουργών με πρώτο και αγαπημένο τον Hassan Massoudy, μια καλλιγραφία του οποίου έχω διαλέξει να κάνω τατουάζ, ανακάλυψα μια πολύ ιδιαίτερη και εφήμερη μορφή έκφρασης της καλλιγραφίας, την καλλιγραφία με φως. Μπορείτε να την βρείτε, με διαφορετικά ονόματα, σχεδόν όσα και οι δημιουργοί της και αποφάσισα να σας παρουσιάσω, εδώ τους σημαντικότερους.

Julien Breton

Poésie, originally uploaded by Kaalam.

Στην προσωπική του ιστοσελίδα, μπορείτε να βρείτε αντί για το τυπικό βιογραφικό, τις επιρροές του (influences) καθώς και δείγματα δουλειάς (gallery, photos, videos). Μην παραλείψετε να περάσετε και από typo, όπου μπορείτε να γράψετε ότι θέλετε και να το δείτε να εμφανίζεται, με την δική του «γραμματοσειρά» ή καλύτερα, με τον δικό του πειραματισμό, με το αλφάβητο.

Lumière, originally uploaded by Kaalam.

Σε καμία περίπτωση, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το τμήμα gallery->light calligraphy, τμήμα του οποίου είναι διαθέσιμο και στο flickr.

Nuit blanche 2007, originally uploaded by Kaalam.

Ο ίδιος δηλώνει, πως οι φωτογραφίες, από τις Light calligraphies, δεν έχουν «πειραχθεί» ηλεκτρονικά και με μια προσεκτικότερη ματιά, αυτό φαίνεται. Για ποιο όμως λόγο, είναι σημαντική αυτή η δήλωση;

Εδώ, θα κάνω μερικές διευκρινήσεις, για τους λιγότερο «μυημένους» στη φωτογραφία. Η φωτογραφία είναι, στην πιο απλή εξήγησή της, ο χειρισμός του φωτός. Ρυθμίζοντας το πόσο φως(διάφραγμα) θα «αγγίξει» την ευαίσθητη επιφάνεια (παλαιότερα φιλμ και τώρα πλέον αισθητήρες φωτός), σε συνδυασμό με την χρονική διάρκεια(ταχύτητα), που θα κρατήσει αυτό το «χάδι», μας δίνει το αποτέλεσμα.

Στις απλές φωτογραφικές μηχανές (compact) υπάρχουν αυτοματοποιημένα προγράμματα, με τα οποία μπορούμε να φωτογραφίσουμε τα πάντα και να πάρουμε ένα αποτέλεσμα, περίπου σαν αυτό που βλέπουμε. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν το φως είναι λίγο και ακόμα και εμείς δυσκολευόμαστε να δούμε τις λεπτομέρειες. Εκεί το ελάχιστο φως, μπορεί και δημιουργεί εικόνες από μόνο του. Αν καταφέρουμε και κρατήσουμε την είσοδο του φωτός (φωτοφράκτη) ανοιχτή, για πάνω από 30 δευτερόλεπτα, το μόνο, που καταφέρνει και «γράψει» είναι το φως και οτιδήποτε άλλο κινείται εξαφανίζεται. Η ευαίσθητη επιφάνεια, δεν μπορεί να το διακρίνει. Σαν να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, με απόλυτο σκοτάδι και ενώ γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι, που κινούνται, εσύ δεν τους βλέπεις. Αν κάποιος ανάψει έναν φακό και αρχίζει να τον κουνάει δεξιά και αριστερά, θα μπορείς να διακρίνεις μόνο το φως και όχι τον άνθρωπο.

Έτσι, κάπως λειτουργεί και η light calligraphy. Νύχτα, σε εξωτικά συνήθως περιβάλλοντα, ή σε κλειστούς και ελεγχόμενου φωτός χώρους, ο Julien με έναν φακό ή και με παραπάνω, καλλιγραφεί στον αέρα. Σχεδιάζει περίτεχνες καλλιγραφίες, χωρίς ο ίδιος να τις βλέπει, κινείται διαρκώς για να μην «γράψει» και ο ίδιος στην φωτογραφία, ενώ ο φωτοφράκτης της φωτογραφικής παραμένει ανοιχτός. Και το φως «γράφει» την κίνηση και το τελικό αποτέλεσμα είναι καλλιγραφίες, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Δεν μπορούν να διορθωθούν. Θα πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο εγχείρημα, ξανά και ξανά για να υπάρξει η τέλεια φωτογραφία.

Marko-93

Γεννημένος το 1973, στην Saint-Denis, 93, δηλώνει αυτοδίδακτος, στην τέχνη Kalligraffism και δεν έχω λόγο να τον αμφισβητήσω αφού η τέχνη του, πρόκειται για έναν συνδυασμό φωτός, graffiti και καλλιγραφίας, που μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει να βρω κάποιον άλλον, σε αυτό το είδος. Πιστεύω ότι είναι η ονομασία, που έχει δώσει για την μοναδική τεχνική του, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ:

Στην σελίδα του στο myspace, μπορείτε να δείτε, πάρα πολλά δείγματα, από την άλλη του μεγάλη «αγάπη» το body-painting αλλά και άλλους πειραματισμούς. Λιγότερο «πειθαρχημένος» ως προς τις βασικές αρχές της καλλιγραφίας, με μεγαλύτερη διάθεση για πειραματισμό και πολύ ένταση, σε ότι κάνει, είναι πιο κοντά, στα δικά μου αισθητικά πρότυπα, χωρίς να θαυμάζω λιγότερο τον Julien.

Rezine69

Lightgraff 2001 2007 REZINE69. Ambiance and travel
Ανέβηκε από REZINE69

Κατάφερε και ένωσε τον Julien, τον Marko-93, τον Deter καθώς και τον Δάσκαλο Massoudy, σε μια έκδοση, με τίτλο Lightgraff, που θεωρείται η πρώτη έκδοση, για αυτό το είδος της τέχνης, ενώ περισσότερα, σχετικά με την γραφή με το φως, μπορείτε να βρείτε και στο Lightgraff.org.

Ο Rezine69 είναι επίσης, μεταμοντέρνος καλλιγράφος, που οι καλλιγραφίες του, δεν εμπίπτουν στις γνωστές νόρμες της κλασσικής και αυστηρής καλλιγραφίας. Προσωπικά οι «υπαρκτές» καλλιγραφίες του, με εντυπωσιάζουν περισσότερο από τις φωτεινές, τις οποίες και νιώθω λίγο πιο πρόχειρες και λίγο πιο αβανταδόρικες, τόσο σε σύγκριση με τους άλλους δύο καλλιτέχνες, όσο και σε σύγκριση με το «υπαρκτό» έργο του.

Αν σας «άνοιξα» την όρεξη με το φως και τα «παιχνίδια» του, σας προκαλώ να πειραματιστείτε, ειδικά τώρα που λόγω Χριστουγέννων, τα φωτάκια και τα λαμπάκια είναι παντού. Θα χρειαστείτε μόνο μια φωτογραφική μηχανή, που να μπορεί να ρυθμιστεί η ταχύτητα, πάνω από 30 δευτερόλεπτα και μπορεί να είναι κάποια παλιά αναλογική με φιλμ. Δύσκολα βρίσκει κανείς μια DSLR τη σήμερον, σε ένα σπίτι πρόχειρη. Για όσους δύσπιστους, ως προς το αποτέλεσμα του πειραματισμού, να θυμίσω ότι ένα χρόνο πριν, σε μια γιάφκα, ζωγράφισαν ταυτόχρονα, πάνω από 10 άτομα! Σας θυμίζει κάτι;

Δελφίνια στο Θερμαϊκό

2008-12-14T20:46:00.001+02:00

Το μόνο πράγμα που κατάφερε να μου φτιάξει τη διάθεση αυτή την εβδομάδα ήταν η τύχη που είχα να αντικρύσω ένα κοπάδι δελφίνια μέσα στον κόλπο της Θεσσαλονίκης.

Είχα ακούσει ότι υπάρχουν, αλλά χάρηκα πολύ που τα είδα και ήμουν πολύ τυχερός που κατάφερα να φωτογραφίσω ένα στον αέρα (κι ας είναι κουνημένη η φωτογραφία)

Τελικά μπορεί να υπάρχει μια ελπίδα για το μέλλον.

Διεκδικούμε τους ελεύθερους χώρους της πόλης μας!

2008-12-05T15:50:00.002+02:00

Εμείς θα είμαστε εκεί....εσείς;;;

cubescape

2008-11-28T00:59:00.000+02:00

Ένα από τα πράγματα που με γοήτευσαν στον παγκόσμιο ιστό ήταν οι πειραματισμοί. Βρήκα πολλές φορές ανθρώπους έτοιμους να μοιραστούν τις ιδέες τους, να καλέσουν σε σχολιασμό και να παίξουν.
Έναν τέτοιο πειραματισμό θέλω να σας δείξω σήμερα. Τον βρήκα στο σάιτ του Cameron Adams γνωστού και ως The man in blue. Αυτός ο κύριος λοιπόν, με τη βοήθεια της jquery που είναι μια javascript βιβλιοθήκη και φυσικά της φαντασίας του, έφτιαξε ένα σχεδιαστήριο με χρωματιστά τουβλάκια και μας καλεί να υλοποιήσουμε εκεί τα σχέδιά μας.

Η λειτουργία του cubescape είναι πολύ απλή. Μπαίνετε στη σελίδα κι αρχίζετε να βάζετε τουβλάκια στο πλέγμα. Επιτρέπονται οι εναλλαγές χρωμάτων, το να βάζει κανείς τουβλάκια πάνω στα προηγούμενα, να σβήνει ό,τι δεν του πάει (με τη βοήθεια μιας βόμβας, παρακαλώ!), να χρησιμοποιεί "αόρατα" τουβλάκια για στηριξη και γενικά ό,τι ξεχαρμανιάζει το αρχιτεκτονικό ή σχεδιαστικό μας απωθημένο. Η κίνηση των κύβων είναι πολύ όμορφη και μπορείτε να δείτε τις (animated) δημιουργίες των προηγούμενων καθώς και να απαθανατίσετε αν θέλετε τις δικές σας στην gallery των δημοφιλών.

Μπορείτε να φτιάξετε το αγαπημένο σας παιχνίδι,

το λογότυπό σας σε τρισδιάστατη μορφή,

το χόμπι σας,

τον νταλκά σας,

το ζωάκι σας,

κάτι εντυπωσιακό,

ή πολύχρωμο,

ή και χρήσιμο, αν θέλετε να περάσετε πάνω από τον Ειρηνικό προς το Σαν Φρανσίσκο!

Άντε, τι θα γίνει, δεν θα πάτε να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας;

Υ.Γ. Το σάιτ το πρωτοανακάλυψα χάρη σε μια αναφορά του πολύ αξιόλογου The portrait of a geek, ο οποίος βέβαια το ανέφερε ως πατράδειγμα δυνατοτήτων της jQuery, αλλά όλοι φυσικά κόλλησαν με τα τουβλάκια :-Ρ...

"Μικρός" απολογισμός για το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

2008-11-26T20:08:00.007+02:00

Άργησα, κάπως να κάνω post για το Φεστιβάλ, γιατί ήθελα να μελετήσω προσεκτικά τα όσα γράφτηκαν κατά τη διάρκεια και με το κλείσιμο του Φεστιβάλ. Τόσο από τα «επίσημα» ΜΜΕ, όσο και από bloggers, που ήταν εκεί, έζησαν την εμπειρία και κυρίως από bloggers, που έχουν και «προϋπηρεσία» στο Φεστιβάλ. Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο, αυστηρό, αντικειμενικό και δίκαιο, τόσο για το Φεστιβάλ, όσο και για το κοινό του. Αλλά δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι παράγοντας, δεν είμαι συντελεστής. Δεν είμαι κάποιος, που συνδέομαι οικονομικά ή κοινωνικά ή επαγγελματικά με το Φεστιβάλ. Είμαι μια απλή θεατής από το 1998 και πηγαίνω για τους δικούς μου λόγους. Και για αυτούς θα γράψω.

Ακολουθεί, μεγάλο, υποκειμενικό, παιδικής αφέλειας και γεμάτο spoiler κείμενο… Παρακαλώ οι γκρινιάρηδες και οι επαγγελματίες του χώρου, όπως αποχωρήσουν…

Όταν άρχισα να μελετάω το πρόγραμμα, τολμώ να πω ότι αγχώθηκα κάπως, όπως κάθε χρονιά. Έχοντας στο αρχικό πλάνο 7 σταθερές αίθουσες, με πρώτη προβολή κατά τις 11:00 το πρωί και τελευταία στις 24:00, αλλά και οι 2 επιπλέον αίθουσες, για 10 μέρες, είναι πραγματικά αυτό, που το cinemainfo.gr, ονομάζει εύγλωττα “γιγαντισμός”. Είναι πραγματικά αδύνατο, να καταφέρει κάποιος, να τα παρακολουθήσει όλα. Ακόμα, και αν πάρει άδεια από την εργασία του, όπως πολλοί ή ακόμα και αν είναι φοιτητής, όπως ακόμα περισσότεροι. Αλλά, με έπιασε μια απίστευτη «λαιμαργία», όπως κάθε χρόνο, να προλάβω, όσα περισσότερα μπορώ. Αυτό, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ως καταναλωτική μανία, ως προσπάθεια «απόσβεσης» του κόστους της κάρτας ή και ως μαραθώνιος.

Ποσότητα ή ποιότητα; Στην ποσότητα χάνεται η ποιότητα; Η ποιότητα σημαίνει και μειωμένη ποσότητα; Πως ορίζεται η ποιότητα; Τα ερωτήματα αυτά, που τα θεωρώ απόλυτα σεβαστά, με αφήνουν παντελώς αδιάφορη αναφορικά με τις ταινίες, που προβάλλονται στο Φεστιβάλ.

Αυτό, που με γοητεύει, είναι η διαφορετικότητα. Άλλοι επιλέγουν τις ταινίες, με βάση κριτικές, άλλων. Άλλοι δέχονται ως μέτρο ποιότητας, τα βραβεία των ταινιών. Και εγώ παίρνω το πρόγραμμα, ακούω προσεκτικά όλες τις προτάσεις και προσπαθώ να δω όσο το δυνατό, πιο διαφορετικές ταινίες. Διαφορετικές στη γλώσσα, στην χώρα προέλευσης, στο είδος, στο θέμα. Νιώθω αποδέκτης, απίστευτης ποσότητας, διαφορετικότητας και έρχομαι πιο κοντά, σε ανθρώπους, που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν, σε καταστάσεις, που δεν θα ζήσω, σε νοοτροπίες, που δεν θα κατανοήσω, σε εικόνες, που δεν θα δω. Είναι ένα μεγάλο και ιδιαίτερο ταξίδι, σε απίστευτα πολλές γωνιές της γης και με συνεπιβάτες, τους πιο διαφορετικούς, από εμένα ανθρώπους.

Την Παρασκευή, κοιτούσα διαρκώς το ρολόι και περίμενα να πάει 4:31, για να σχολάσω και να φύγω τρέχοντας, για το λιμάνι και την πρώτη μου προβολή. Αγχωμένη και με την γλώσσα έξω, από το τρέξιμο, μόλις κάθισα στην αναπαυτική θέση της Φρίντα Λιάππα, μπήκε τρέχοντας μια κοπελίτσα, με μεγάλα και διαπεραστικά μάτια, που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια (στην κυριολεξία) να μην απολυθεί. Την έδιωχναν και εκείνη δεν ήθελε καν να φύγει από το χώρο. Την πήρα και εγώ στο κατόπι, για να καταλάβω, γιατί παθιάζεται έτσι, για μια δουλειά και υπέθεσα, ότι είχε κάποιο σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δυσκολεύτηκα αλλά κατάλαβα, ότι ενώ για πολλούς η δουλειά είναι βιοποριστικό ζήτημα, για εκείνη, ήταν το εισιτήριό της για το «λεωφορείο», με τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους.

Όταν κουράστηκα, να την κυνηγάω αλλά και εκείνη να τρέχει, βρήκα ένα καράβι, που είχε αράξει εκεί κοντά και είπα να μπω λιγάκι, να ηρεμήσω. Συνάντησα έναν τελειωμένο τύπο, που αποφάσισε να επισκεφτεί τη μάνα του, μετά από 20 χρόνια στα καράβια. Το ήθελε και δεν το ήθελε και με ταλαιπώρησε λιγάκι γιατί το σκεφτόταν πολύ. Άμα, την πήρε την απόφαση, πήγε για να ησυχάσω και εγώ, και η μάνα του, ούτε που τον θυμόταν. Αλλά κατάλαβα, ότι οι ναυτικοί έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και εκπαιδεύονται, στο να τα κάνουν όλα αργά. 20 χρόνια δεν το λες γρήγορα…

Κάπως κουρασμένη και απογοητευμένη, έφυγα από το λιμάνι και πήγα στο αεροδρόμιο. Να αλλάξω μέσο. Εκεί βρήκα μια πολύ περίεργη και χλωμή οικογένεια, που περίμενε την άφιξη ενός χαμένου γιου. Και όπως μαζεύτηκαν όλοι μαζί, είχαν πολλά να πουν και έφυγα για να μην ενοχλήσω. Οικογενειακά θέματα…

Μάλλον με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα σε ένα βανάκι, γεμάτο λαθρομετανάστες, που είχαν αφήσει τα πάντα πίσω στην χώρα τους, για μια καλύτερη ζωή. Ο οδηγός και ο συνοδηγός, ένα αγόρι ούτε 15 χρονών, με εκμεταλλεύτηκαν, που δεν μιλούσα τη γλώσσα τους, με χτύπησαν, που δεν είχα αρκετά χρήματα, για να τους πληρώσω και με έκλεισαν σε μια τρώγλη. Στο διπλανό δωμάτιο, μια αφρικανή, με το μωρό της, μονίμως στην πλάτη, έχασε τον άντρα της, τον μοναδικό άνθρωπο της και πήρε τους δρόμους να τον βρει. Την ακολούθησα για να την βοηθήσω και την είδα να κρύβεται κάτω από μια αερογέφυρα, για να ξαποστάσει και κάτι «λευκούς», να ουρούν από πάνω, από την αερογέφυρα, πάνω της. Το δέρμα μου έχει το ίδιο χρώμα, με εκείνους και αυτό μόνο αρκεί, για να μη θέλει τη βοήθεια μου.

Έφυγα ντροπιασμένη και περπάτησα αρκετά, μέχρι που βρέθηκα σε μια φτωχογειτονιά, γεμάτη πιτσιρίκια, που έπαιζαν μπάλα. Έπαιξα και εγώ λιγάκι μαζί τους και γέλασα με τα πειράγματα τους. «Δεν σε θέλει η μπάλα ρε κοπελιά. Άντε πάνε να γίνεις γκαρσόνα». Και πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ, με πλησίασε μια ανέκφραστη κοπελιά και μου είπε «Ότι και να γίνεις, θα είσαι καλύτερα από εμένα» και έφυγε για να επιστρέψει σπίτι της. Κρυφοκοίταξα από το παράθυρό της αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω, γιατί τελικά έμεινε.

Αργότερα, τα ήπιαμε σε ένα μπαράκι, με δυο στρατιώτες, του ισραηλινού στρατού, από τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Μου είπαν για τους εφιάλτες τους και είδα και το γιατί επέλεξαν να μην θυμούνται. Σπάραξα όταν κατάλαβα και ήθελα να γυρίσω σπίτι και να κοιμηθώ για να ξεχάσω και εγώ.

Τραγούδησα με τον Μπάρι. Έψαξα τον Γολιάθ. Θαύμασα τον Ράντυ και ήθελα να είναι εκεί και η Κάσιντι. Έγινα το πιθήκι με τα κλειστά μάτια, το ροζ κοτοπουλάκι του Jay, φίλη της Σοράγιας. Όποτε με πλησίαζε η Ελεονόρ, σφιχταγκάλιαζα την τσάντα μου. Ταυτίστηκα με τον Αχμέτ και γνώρισα τη Στέλλα. Και μου χαμογέλασε. Και ήταν το πιο αληθινό χαμόγελο, που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Και ναι, θα ήθελα το Φεστιβάλ, να γίνει καλύτερο και καλύτερο και καλύτερο. Θα ήθελα:
- Περισσότερες και καλύτερες αίθουσες.

- Φθηνότερο εισιτήριο και οικονομικότερες κάρτες.

- Περισσότερες, δωρεάν προβολές.

- Έντυπο υλικό από νωρίς και όχι τελευταία στιγμή.

- Φθηνότερο και καλύτερο καφέ στα κυλικεία του λιμανιού.

- Περισσότερους επισκέπτες, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη αλλά και από άλλες πόλεις και χώρες.

- Μεγαλύτερη και καλύτερη προβολή.

- Πρόσβαση σε όλους του χώρους του Φεστιβάλ.

- Περισσότερες μέρες.

Και θέλω ανθρώπους δεκτικούς στη διαφορετικότητα. Που να θέλουν να έρθουν, όχι για να δουν μια «καλή» ταινία, από έναν «αναγνωρισμένο» σκηνοθέτη και με «γνωστούς» ηθοποιούς και με «πολλά» βραβεία. Να έρθουν «ανοιχτοί» σε όλα τα ερεθίσματα και να φύγουν διαφορετικοί και όχι καλύτεροι.

Για εμένα, το Φεστιβάλ, για ακόμα μια φορά, ήταν ο Αμπού Ραέντ μου. Με «ταξίδεψε» και ας μην ήταν πραγματικός πιλότος.

Έχεις γράμμα!

2008-11-24T23:49:00.006+02:00

Η αλληλογραφία είναι το πιο αρχαίο μου χόμπι, πιο αρχαίο κι απ' το πιάνο. Πιάνο ξεκίνησα στα 7. Το πρώτο μου γράμμα το έγραψα στα 6, κι απευθυνόταν σε μια φίλη μου από την Αθήνα, με την οποία βρισκόμασταν "στο χωριό μου" κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών. Στην Ελλάδα οι φιλίες μέσω αλληλογραφίας ποτέ δεν υπήρξαν τόσο διαδεδομένες όσο στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Εύκολα χαθήκαμε με τη φίλη μου, εξίσου εύκολα χάθηκα και με τους επόμενους φίλους μου "δι' αλληλογραφίας" από την Ελλάδα. Ωστόσο με την έναρξη της εφηβείας η δραστηριότητά μου επεκτάθηκε και στο εξωτερικό. Η πρώτη μου φίλη εκτός Ελλάδας ήταν η Τούουλι από τη Βάσα της Φινλανδίας. Πρόσφατα ξαναβρεθήκαμε στο Facebook. Η δεύτερη ήταν η Τζάκο από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Πάνε χρόνια από τότε που είχα τελευταία φορά νέα της, αλλά ελπίζω ότι σύντομα το διαδίκτυο θα μπορέσει να με ξανασυνδέσει και μ' αυτήν.

Σύντομα οι φίλες και οι φίλοι μου από το εξωτερικό, από κάθε μεριά του πλανήτη, πλήθυναν. Αυτή τη στιγμή αλληλογραφώ με πάνω από είκοσι άτομα, κάποια από τα οποία τα γνωρίζω πάνω από τη μισή μας ζωή... Γνωρίζω τα πάντα για τις φιλίες και τις εμπειρίες τους στην εφηβεία, γνωρίζω γι το πρώτο τους φιλί και την πρώτη τους σχέση, γνωρίζω πράγματα τα οποία οι τωρινοί τους σύντροφοι πιθανόν να αγνοούν, πράγματα που ενδεχομένως τα παιδιά τους ποτέ να μη μάθουν. Και τα κρατάω όλα μαζί μου, γραμμένα με μολύβι και χαρτί, μέσα στιυς φακέλους τους, διατηρημένα με τις ξεχωριστές τους μουτζουρίτσες, τα δειλά ορνιθοσκαλίσματα, τις ξεχωριστές τους μυρωδιές, τις ζωγραφιές, τις φωτογραφίες... Και κάπου εκεί έξω ξέρω πως σημαντικά κομμάτια της ζωής μου είναι διασκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, φυλαγμένα με αγάπη μέσα σε ντοσιέ και κουτιά από ανθρώπους που σήμερα με γνωρίζουν καλύτερα απ' τους περισσότερους ανθρώπους που συναναστρέφομαι στην καθημερινή μου ζωή...

Με το πέρασμα του χρόνου κατάφερα να συναντηθώ με πέντε από τους πολύτιμούς μου "φίλους στα τυφλά", και συνεχίζουμε ακόμα όλοι να κηνυγάμε κάθε ευκαιρία που μπορεί να μας φέρει πρόσωπο με πρόσωπο. Οι περισσότεροι, αν και από διαφορετικές χώρες, γνωρίζονται και μεταξύ τους. Είμαστε μια μεγάλη παρέα που δε βιάζεται αρκετά ώστε να αντικαταστήσει το χαρτί αλληλογραφίας με το Outlook Express, αλλά δε χορταίνει να μοιράζεται και να δένεται μέσα από συνδεδεμένες προσωπικές σελίδες και ιστολόγια, μέσα από sms και μέσω messenger... Και είμαστε αποφασισμένοι, αφού φτάσαμε ως εδώ, να συνεχίσουμε την αρχαία μας παράδοση μέχρι το τέλος, μέχρι ο χρόνος να σημειώσει την πρώτη του νίκη, είτε απέναντί μας είτε απέναντι στα γραμματόσημα -- οποιοδήποτε από τα δύο συμβεί πρώτο. Κι ο λόγος που αντέχουμε και θα συνεχίσουμε να αντέχουμε είναι επειδή όταν χτίσαμε αυτήν την παρέα, δεν υπήρχε messenger, δεν υπήρχε email, δεν υπήρχε ICQ ή Facebook ή Blogger... Το χτίσιμο χρειάστηκε κόπο και χρόνο, κι επιλέξαμε να ασχοληθούμε μαζί του επειδή πραγματικά το θέλαμε κι επειδή πιστεύαμε ο ένας στον άλλο.

Η αλληλογραφία στις μέρες μας θεωρείται πασέ. Είναι χόμπι προς εξαφάνιση. Η εξιστόρηση της προσωπικής μου εμπειρίες που θέλησα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα καταδεικνύει και τους λόγους για τους οποίους την έχει κατατροπώσει το διαδίκτυο. Ποτέ κανείς μας δεν πρόκειται να το απορρίψει το διαδίκτυο ως μαζικό, επιφανειακό και ψεύτικο. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που καθορίζουν την ποιότητα των σχέσεων και την ανθεκτικότητα της μεταξύ τους φιλίας. Είναι γεγονός όμως ότι όσο πιο εύκολο και γρήγορο γίνεται κάτι, τόσο περισσότερη από την αξία και τη μαγεία του κατακρημνίζεται μέσα μας. Για μας τους λίγους εναπομείναντες "penpals" κανένα "wink", κανένα "smiley", καμιά "blog-entry" και κανένα "pm" δεν μπορεί να ανταγωνιστεί σε οικειότητα και αμεσότητα την αναγνώριση της ταυτότητας του φίλου σου απλά και μόνο από τον τρόπο που γράφει το όνομά σου στην πρόσοψη ενός φακέλου, και της ποιότητας των νέων του από τις μικροαλλοιώσεις του γραφικού του χαρακτήρα, πριν ακόμα πιάσεις το χαρτοκόπτη και χωρίς την παρουσία subject και συνημμένων...

Είναι αυτός πολιτισμός?

2008-11-23T20:55:00.008+02:00

Edit: Επειδή η mafalda είχε δίκιο ότι η αρχική μου ανάρτηση ήταν λειψή, αποφάσισα να περιλάβω κομμάτια από τα σχόλιά μου για να γίνει πιο σαφής.

Αν και ~~όλοι παθαίνουν παράκρουση με~~ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι το σημαντικότερο πολιτισμικό δρώμενο της πόλης και κάθε χρόνο έχει πληθώρα φανατικών οπαδών και υποστηρικτών, ανάμεσά τους και πολλοί από τους συγγραφείς και αναγνώστες του Biographix, το φετινό Φεστιβάλ μου άφησε μια πικρή αίσθηση.

Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό που με εκφράζει φέτος καλύτερα από όλα σχετικά με το φεστιβάλ, είναι η παρακάτω φωτογραφία από αυτοκόλλητο που βρήκα στους χώρους του φεστιβάλ.

Θα αναφέρω στη συνέχεια τους λόγους που συμφωνώ με το αυτοκόλλητο.

Πρίν από περίπου 10 μέρες είδαμε στο Ολύμπιον, στο χώρο δηλαδή του φεστιβάλ το "Βίκυ-Χριστίνα-Βαρκελώνη", την τελευαία ταινία του Woody Allen, ενός από τους πλέον καταξιωμένους καλλιτέχνες, στην τιμή των 6€. Γιατί το φεστιβάλ, που είναι και επιδοτούμενο από το Υπουργείο Πολιτισμού έχει ακριβότερο εισητήριο? Δεν είναι δυνατόν μια ταινία που παρήχθει από μια εταιρεία με σκοπό το κέρδος να έχει φθηνότερο εισητήριο από ένα φεστιβαλ με πολιτισμικό χαρακτήρα! Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι το κράτος, μέσω του υπουργείου πολιτισμού και άλλων φορέων,επιδοτεί το φεστιβάλ με τους φόρους μας και ότι υπάρχουν πολλοί χορηγοί.

Σκοπός του φεστιβάλ (θα έπρεπε να) είναι να σου γνωρίσει ταινίες που δεν έχεις τη δυνατότητα να δείς στους εμπορικούς κινηματογράφους και καλλιτέχνες που δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, ενώ παράλληλα να εμβαθύνει στο έργο γνωστών και καταξιωμένων καλλιτεχνών. Το ακριβότερο εισιτήριο (πέρσι ήταν 5€, δηλαδή αύξηση τιμής 40%) αποθαρρύνει τον μέσο θεατή να πειραματιστεί με νέους καλλιτέχνες και νεοτροπίες. Πιο δύσκολα δίνει κάποιος 7€ για να δεί έναν άγνωστο σκηνοθέτη από τις Φιλιππίνες, παρά για τον Όλιβερ Στόουν. Άρα ακυρώνει και το σκοπό του.

Αν και υπάρχουν οι κάρτες του φεστιβάλ, που πραγματικά προσφέρουν μεγάλη έκπτωση σε όσους έχουν το χρόνο και τη διάθεση να παρακολουθήσουν πολλές ταινίες, δεν συμφέρουν για τον μέσο θεατή που μπορεί/θέλει να παρακολουθήσει 3-4 ταινίες. Για να βγάλουν τα λεφτά τους πρέπει να δείς το λιγότερο 9 ταινίες (για την κάρτα των 60€) δηλαδή μια ταινία κάθε μέρα.
Η κάρτα ουσιαστικά σε ωθεί σε μια "υπερκατανάλωση" ταινιών. Πιστεύω ότι είναι καλύτερο να δεις 4-5 ταινίες καλές ή κακές, αλλά να σε αγγίξουν, να τους δώσεις και κάποιες μέρες χρόνο να κατασταλάξουν μέσα σου, παρά να είσαι με το πρόγραμμα στο χέρι όλη μέρα και να τρέχεις από αίθουσα σε αίθουσα. Πολιτισμός θα ήταν να υπάρχουν κάρτες για 2 ταινίες ή 2 άτομα με 10€.

Επίσης είναι ακριβό και για την ποιότητα της προβολής: οι περισσότερες αίθουσες είναι χάλια! Αν εξαιρέσεις το Ολύμπιον και τις αίθουσες στην αποθήκη 1, οι υπόλοιπες είναι μικρές για το κοινό, αλλά και ως οθόνη. Στο Τελλόγλειο, μουσείο τέχνης, τις δείχνουν με προτζέκτορα σε μουσαμά προβολής! Πέρσυ δείξαν ταινία από DVD γιατί είχαν τεχνικά προβλήματα! Αξίζουν 7€ αυτά τα χάλια? Δεν πρέπει να έχει το φεστιβάλ τις υποδομές που του αξίζουν πριν αξιώσει τέτοιο εισιτήριο?

Δεν είμαι αρνητικός απέναντι στο Φεστιβάλ ώς θεσμό, ούτε απέναντι στους θεατές του, ανάμεσά τους είμαι κι εγώ άλλωστε. Αλλά δεν παύω να έχω απαιτήσεις και να θέλω να βελτιώνεται αντί να χειροτερεύει.

Edit: Τα αποτελέσματα από τη δημοσκόπιση του in.gr δεν είναι θετικά για το φεστιβάλ.

Μεγάλη η χάρη της...

2008-11-21T13:20:00.003+02:00

Της Αγίας Παρασκευής σήμερα. Χρόνια μας πολλά, να είμαστε καλά. Άντε και την άλλη εβδομάδα με το καλό...

Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε. Δεν είναι η Αγία Παρασκευή η καλοκαιρινή, που γιορτάζει μια φορά το χρόνο και λέμε χρόνια πολλά στις Παρασκευές, Βούλες, Εύες και δε συμμαζέυται!

Είναι η Αγία Παρασκευή που γιορτάζει κάθε εβδομάδα. Κάθε τέλος εργάσιμης εβδομάδας για την ακρίβεια. Και τη γιορτάζουν όλοι οι εργαζόμενοι.

Είναι η μέρα που ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εργαζόμενων στα γραφεία παραγγέλνουν.

Είναι η μέρα το πρωί στο δρόμο βλέπεις χαμόγελα. Τις άλλες μέρες τα πρόσωπα είναι σκυθρωπα - για να μη μιλήσω για την κοψοφλεβική όψη απόγνωσης που έχουν τη Δευτέρα (-:

Είναι η μέρα που έχει λιγότερη κίνηση στο δρόμο απ' ότι συνήθως.

Είναι η μέρα που οι υπολογιστές στο γραφείο κλείνουν και παραμένουν γύρω στις 64 ώρες κλειστοί. Ας ξεκουραστούν και τα συστήματα. Όχι μόνο οι άνθρωποι.

Είναι η μέρα που πολλοί ξεχνούν τον κωδικα ένδυσης!

Είναι η μέρα για την οποία σε σχετικό απάλευτο τραγούδι των Στρουμφ δεν πέφτει καθόλου γκρίνια.

Είναι η μέρα που στα Αγγλικά πήρε το όνομά της από την Freyja, τη Θεά του ερωτα και της γονιμότητας! (Όπως βλέπετε, αρχαιόθεν η Παρασκευή ήταν μια πολύ ...ερωτική μέρα (-;)

Είναι η μέρα που οι εργασιομανείς Γερμανοί αποτελούν Freitag, το οποίο όλως τυχαίως(;) είναι ομόηχο με το Frei - Tag (=ελεύθερη μέρα!)

Κι αν καμιά φορά τύχει να έχει ο μήνας 13, δε χάλασε κι ο κόσμος. Απλά κάποιοι προληπτικοί προσπαθούν να σπιλώσουν το καλό όνομα αυτής της ημέρας.

Τι νομίζετε, ότι είναι πολλές, εξ άλλου, οι Άγιες Παρασκευές; 48 (=12*4) είναι όλες κι όλες. Βγάλτε και μερικές που πέφτουν μέσα στην άδεια και μένουν καμιά σαρανταπενταριά.

Ας τις χαρούμε. Χρόνια μας πολλά και πάλι!

Magnificent Revolutionary Bicycle Cinema sto 49o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

2008-11-20T17:31:00.005+02:00

Χτες βγαίνοντας από μία βαρετή ταινία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πέσαμε πάνω στα μέλη του Bike Respect, που έκαναν ποδήλατο χωρίς να κουνιούνται απ'τη θέση τους, παρακολουθώντας ταυτόχρονα την προβολή μιας ταινίας!

(πηγή: http://cyclecinema.wordpress.com)

Τα παιδιά που ήταν εκεί προσέγγιζαν όποιον πλησίαζε το χώρο και τον παρότρυναν να κάνει κι αυτός λίγο ποδήλατο-έστω και για 5 λεπτά-για να ξεκουράσει τους προηγούμενους. Φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία και έκανα κανά τεταρτάκι (τα έφτυσα λίγο για να πω την αλήθεια, ευτυχώς τότε τελείωνε και η ταινία και δε χρειάστηκε να με μαζεύουν με το κουταλάκι και να γίνω ρεζίλι :-Ρ).
Το Magnificent Revolutionary Bicycle Cinema μας έρχεται από το Cambridge της Αγγλίας και ζητά από το κοινό να «τρέξει» τα 8 «σταθερά» ποδήλατα τα οποία δημιουργούν ηλεκτρική ενέργεια αρκετή για να τεθεί σε λειτουργία μια μηχανή προβολής. Μα δεν είναι καταπληκτική ιδέα;;;

(πηγή: http://cyclecinema.wordpress.com/posts)

Φέτος στα πλαίσια των "πράσινων διαλόγων" που καθιερώνονται για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συμπεριλήφθηκε και αυτή η όμορφη πρωτοβουλία με τη βοήθεια εθελοντών από την Αγγλία και το Magnificent Revolutionary Bicycle Cinema, αλλά και από τη δική μας Bike Respect. Έτσι, από τη Δευτέρα 17/11 μέχρι την Παρασκευή 23/11 και από τις 18.00 μέχρι τις 22.00, προβάλλονται ταινίες στον υπαίθριο χώρο δίπλα στο μουσείο φωτογραφίας. Αν ενδιαφέρεστε, λοιπόν, να συμβάλλετε σ'αυτή τη μικρή ενεργειακή επανάσταση και να ζήσετε αυτή τη διαφορετική εμπειρία, ακόμη προλαβαίνετε να το κάνετε!

Με αυτή την ευκαιρία σας προτείνω να ρίξετε και μια γενικότερη ματιά στις διάφορες ποδηλατοεκδηλώσεις-κυρίως ποδηλατοβόλτες-που οργανώνει η Bike Respect, όπως είναι οι "κρίσιμες μάζες" της Δευτέρας και της Τετάρτης στην πόλη της Θεσσαλονίκης, που αποσκοπούν καταρχάς σε μια ασφαλή, ομαδική και χαρούμενη βόλτα και κατά δεύτερον στην ευαισθητοποίηση του κόσμου και κυρίως των οδηγών αυτοκινήτων απέναντι στους ποδηλάτες, μιας και οι βόλτες γίνονται σε κεντρικούς δρόμους της πόλης.

(πηγή: http://www.bikerespect.gr)

Είδη manga: Τα "αγορίστικα" (shoonen)

2008-11-19T18:19:00.017+02:00

Hajimemashioo! (Ας ξεκινήσουμε!)
Στα shoonen (σόονεν) ανήκουν τα manga που απευθύνονται σε μικρά αγόρια ως και νεαρούς άντρες.
Τα πρώτα έχουν πολύ απλοϊκό σχέδιο, έντονα αφαιρετικό, με σκληρές γραμμές και υπερβολές στα χαρακτηριστικά. Αντίθετα από τα shoojo, οι υπερβολές αυτές δεν είναι τόσο στα μάτια, αλλά στα μαλλιά, στα φρύδια, στα μπράτσα. Είναι κυρίως δράσης, με πολλά don!, wap!, krash!, έντονο κωμικό στοιχείο και μιλούν κυρίως για τη φιλία και τη δύναμη που δίνει στην υπερπήδηση των εμποδίων της ζωής.
Κάποιοι τίτλοι: Dragonball, Naruto, Pokemon, One Piece.

Αυτά που απευθύνονται σε μεγαλύτερες ηλικίες επικεντρώνονται σε έναν μοναχικό ήρωα συνήθως, που αποτελεί το πρότυπο του σκληρού αλλά κατά βάθος ευαίσθητου άντρα. Έχουν τραγικές φιγούρες, προδοσίες, εκδίκηση, αίμα, σκοτωμούς, βασανισμούς και απώλειες όπως και τα shoojo, μόνο που εδώ υπάρχει πολλή περισσότερη βία και αγριότητα, πολύ συχνά αδικαιολόγητη.

Άλλες διαφορές είναι στο σεξ (ενώ στα shoojo υποννοείται, στα shoonen είναι ξεκάθαρο) και στις γυναικείες φιγούρες (στα shoojo έχουν μορφή συλφίδας, ενώ στα shoonen τα στήθη τους ξεχειλίζουν).

Προσωπικά, ως τώρα έχω να προτείνω τα: Full Metal Alchemist, Samurai Deeper Kyo και Bleach, ενώ, μόνο για ενήλικες, τα Hellsing και Berserk (που είναι και το πιο αγαπημένο μου manga).

Στο επόμενο post: test manga χαρακτήρων! Dewa mata!

Η Ελλάδα που θέλουμε

2008-11-19T12:27:00.002+02:00

Ιδού τι έγραψε ο Ελεύθερος Τύπος για την Ανάβρα Μαγνησίας.

Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε. Καθώς και η απόδειξη ότι είναι εφικτή. Με ανθρώπους που νοιάζονται και διαχειρίζονται σωστά τα απίστευτα πλούτη που έχουμε αλλά δεν το ξέρουμε. Με σωστές υποδομές, πράσινη ανάπτυξη, σεβασμό στην παράδοση.

Και να σημειώσουμε ότι όλα αυτά ξεκίνησαν πριν 20 χρόνια από το μηδέν, από μια πολύ άσχημη κατάσταση, όπως λέει το άρθρο.

Είπατε τίποτα;

Παρουσίαση: Shiroi Taka

2008-11-15T07:22:00.005+02:00

Αποδέχτηκα, να είμαι, ένας από τους επίσημους authors του biographix, γιατί παντού βάζει ο διάολος το ποδάρι του.

Σκοπεύω, να καταπλήξω τα πλήθη, που συρρέουν, καθημερινά, στο biographix, με τα έξι πελώρια, κατάμαυρα φτερά μου, την απύθμενη σκοτεινιά του βλέμματός μου και το αστείρευτο ταλέντο μου στους βασανισμούς.

Την πίτσα, την παραγγέλνω με άφθονα, λυωμένα, μαστιχωτά τυριά και τη μασουλώ αργά και ηδονικά παρακολουθώντας τους δαίμονές μου επί το έργο τους...

Πίνω αίμα, κατά προτίμηση Ο+ (έχει μια ελαφρά ξυλώδη γεύση) και γλείφω τον ιδρώτα από τα κορμιά των κολασμένων.

Παίζω με τους αθώους - έχουν πολύ πλάκα!

Προτιμώ τον batman, από τον superman, γιατί: σκοτεινιά, μαυρίλα, βασανισμός ψυχής, αίσθηση καταδίκης, βιαιότητα - αχ...

Ο άνθρωπος, είναι το αγαπημένο μου παιχνίδι.

Το Biographix είναι: μια ιδέα του PR τμήματος της κόλασης για να παρουσιαστώ στο κοινό.

Gomorra

2008-11-09T03:14:00.010+02:00

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχει ένα θαρραλέο παλικάρι στη γειτονική μας χώρα, που λέγεται Roberto Saviano. Το 2006, στα 26 του χρόνια, έγραψε το βιβλίο Gomorra, ο τίτλος του οποίου αποτελεί λογοπαίγνιο των λέξεων Camorra-η μαφία της Νάπολης και της ευρύτερης περιοχής της Καμπάνια- και Γόμορρα.Το γιατί έδωσε αυτόν τον τίτλο όλοι μπορούμε να το φανταστούμε.

(πηγή:http://www.irinamihalcut.com/blog/wp-content/
gomorrah_by_robertosaviano.jpg)

Ο Saviano εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην περιοχή της Καμπάνια. Εκεί είχε την τύχη ή την ατυχία να συναναστραφεί με το "Σύστημα", όπως καλείται στην περιοχή η Καμόρρα. Μετά από προσωπικά βιώματα και εκτεταμένη έρευνα αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο πάνω στο θέμα. Και δεν έγραψε απλά ένα βιβλίο, έγραψε ένα αριστούργημα που απειλεί να κοστίσει την ίδια του τη ζωή. Στο βιβλίο αποκαλύπτει μέσα από μαρτυρίες αναμεμιγμένων ανθρώπων το πως ακριβώς λειτουργεί το Σύστημα, δίνοντας ονόματα, μέρη και καταστάσεις. Φυσικά, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου ο συγγραφέας άρχισε να λαμβάνει απειλητικά μυνήματα από την Καμόρρα. Πλέον, 2 χρόνια μετά, κυκλοφορεί-όσο κυκλοφορεί-με μόνιμη συνοδεία αστυνομικών. Μάλιστα, μετανοημένο μέλος μιας ισχυρής φαμίλιας της Καμόρρα δήλωσε ότι υπήρχε "συμβόλαιο θανάτου" σύμφωνα με το οποίο η μαφία θα έβγαζε το Saviano από τη μέση μέχρι τα φετινά Χριστούγεννα. Πρόσφατα ο συγγραφέας δήλωσε ότι έχει σκοπό να φύγει από τη χώρα για να μπορέσει να ξαναστήσει τη ζωή του 'ελεύθερος'.

Δυστυχώς, δεν μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω για το βιβλίο γιατί δεν το έχω διαβάσει ακόμη. Χτες όμως είδα την ταινία Gomorra του Matteo Garrone, που βασίστηκε στο βιβλίο. Για την ακρίβεια, στην ταινία παρουσιάζονται μερικές μόνο από τις ιστορίες-μαρτυρίες του βιβλίου.

(πηγή: http://www.mymovies.it/gomorra/photogallery) *****Αυτά που ακολουθούν δεν είναι ακριβώς spoilers αλλά αν κάποιος δε θέλει να ξέρει τίποτα πριν δει την ταινία, ας μην τα διαβάσει καλύτερα!*****

Η ταινία είναι αρκετά ωμή και καταφέρνει να σοκάρει χωρίς να συγκινεί λόγω της ντοκυμαντερίστικης μορφής της. Ιστορίες νέων αντρών που προσπαθούν να επιβιώσουν μες στη σκληρή πραγματικότητα. Ιστορίες ανθρώπων ικανών που πληρώνονται με ψίχουλα και δεν μπορούν να διδάξουν την τέχνη τους γιατί το Σύστημα τους δένει τα χέρια. Ιστορίες μικρών παιδιών, που πριν καλά καλά μπουν στην εφηβεία πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο και να πάρουν το "βάφτισμα του πυρός" από τη μία ή την άλλη πλευρά. Ιστορίες ανθρώπων που ήρθαν, είδαν και απήλθαν, οι μόνες ελπιδοφόρες. Η πιο τραγική όμως ιστορία είναι αυτή με τις επιχειρήσεις ταφής τοξικών αποβλήτων. Πρόκειται για μια πραγματικότητα την οποία ζουν χιλιάδες αγρότες του ιταλικού νότου, οι οποίοι αναγκάζονται να πουλήσουν τη γη τους στην Καμόρρα για να θαφτούν εκεί τόνοι και τόνοι τοξικών αποβλήτων. Αποτέλεσμα: τεράστια αύξηση των ποσοστών θανάτων από διάφορα είδη καρκίνου, γη νεκρή και μολυσμένη με επιπτώσεις στην αγροτική παραγωγή και τα υπόγεια ύδατα, εργάτες καμμένοι από παράπλευρες απώλειες.

*****end of potential spoilers*****

Σύμφωνα με το συγγραφέα και τον σκηνοθέτη, όταν άρχισαν τα γυρίσματα της ταινίας, υπήρξαν προβλήματα με τους ανθρώπους της Καμόρρα, καθώς ήθελαν να εγκρίνουν πρώτα τις διάφορες σκηνές και να ασκήσουν βέτο σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά τελικά υπερίσχυσε η αυταρέσκειά τους σχετικά με το γεγονός ότι γυριζόταν μία ταινία πάνω στη δικιά τους πραγματικότητα! Μάλιστα, κάποιοι από τους ηθοποιούς, και κυρίως τα παιδιά, είναι άνθρωποι από το Σύστημα που παίζουν πάνω κάτω τους εαυτούς τους!!

Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφέρω λίγα πράγματα σχετικά με την Καμόρρα που θα βοηθήσουν στην κατανόησή της ταινίας. Η Καμόρρα σε αντίθεση με την Cosa Nostra, τη μαφία της Σικελίας , έχει μια λιγότερο πυραμιδοειδή μορφή. Αποτελείται από περισσότερους μικρούς πυρήνες, ή φαμίλιες, οι οποίοι πολλές φορές συγκρούονται μεταξύ τους. Το γεγονός αυτό καθιστά την Κομόρρα λιγότερο επιρρεπή σε περιπτώσεις σύλληψης αρχηγών της από την αστυνομία.

Το 2004-5 δύο από τις σημαντικότερες φαμίλιες της Καμόρρα άνοιξαν μεταξύ τους μία ιδιαίτερα αιματηρή βεντέτα, η οποία έμεινε γνωστή ως η βεντέτα της Σκάμπια , που είναι προάστιο της Νάπολης, με τραγικό απολογισμό περισσότερα από 100 θύματα. Από τότε και μέχρι σήμερα η κατάσταση παραμένει έκρυθμη και τα θύματα εξακολουθούν να ξεπερνούν τα 100 ανά έτος. Αυτός είναι και ο "πόλεμος" που αναφέρεται συχνά στην ταινία και η Σκάμπια είναι η περιοχή όπου διαδραματίζονται οι περισσότερες ιστορίες.

Για την ιστορία να πω ότι η ταινία Gomorra κέρδισε το Grand Prix του φεστιβάλ των Καννών και είναι η επίσημη συμμετοχή της Ιταλίας στην κατηγορία ξένης ταινίας των Όσκαρ. Κατά τη γνώμη μου αξίζει πραγματικά τη νίκη, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι θα την πάρει, μιας και είναι ακετά δύσκολη ταινία, ίσως όμως η τεράστια απήχηση που έχει σε όλο τον κόσμο να λειτουργήσει υπέρ της...ίδωμεν...

Κλείνοντας πάρτε και το τραγουδάκι Pensa που έχει γραφτεί για ανθρώπους σαν το Saviano που έχουν τα κότσια να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή καταγγέλλοντας τη μαφία, αλλά και για ανθρώπους που έχουν τα κότσια και τη θέληση να ξεφύγουν από τη ζωή αυτή...

Ιστορική μέρα - Αντίλογος

2008-11-06T02:27:00.003+02:00

Αφού σβήσουν τα φώτα, πάψουν οι τυμπανοκρουσίες και ξεμεθύσουν οι τρελλαμένοι οπαδοί των νικητών, θα «κτυπήσει» η πραγματικότητα σαν σκωτσέζικο ντους.

Ένας άνθρωπος μέτριος, αναμφισβήτητα χαρισματικός, ανησυχητικά άπειρος, άνευ ορίων αγαπητός και λαοπρόβλητος από τους νέους, το ίδιο έντονα μισητός από τους γηραιοτέρους του αντιπάλους, φιλόδοξος και δυναμικός με τεράστια αποθέματα ενέργειας, σεμνός και ταπεινός την ίδια στιγμή...αναλαμβάνει τη χειρότερη δουλειά του πλανήτη, στη χειρότερη χρονική στιγμή, με τους χειρότερους παγκοσμίως όρους στη σύμβαση εργασίας του. Εργασιακό περιβάλλον; Σε τραγική κατάσταση λόγω έλλειψης ρευστού. Το χρέος της χώρας του ανέρχεται αυτή τη στιγμή σε 10 τρις δολλάρια, ο προκάτοχός του μόλις έδωσε τα τελευταία υπέρογκα ποσά για να ξεσκατώσει τους Ντάλτονς της Γουόλ Στριτ, το σύστημα κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας της ενδοχώρας έχει καταρρεύσει σε μια μαύρη τρύπα, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τελεί υπό ομηρία τύπου Γκουαντάναμο από μια χούφτα εταιριών ιδιωτικών συμφερόντων, η εκπαίδευση βρίσκεται στο χαμηλότερο δυνατό σημείο όλων των εποχών με τη χώρα να «πιάνει» πάτο σε συγκριτικές λίστες παγκοσμίως επί σειρά ετών, με τον αναλφαβητισμό να καλπάζει σε ανεμοδαρμένα ύψη, ενώ υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα πολέμου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και η χώρα αιμορραγεί θανάσιμα κυρίως σε δολλάρια αλλά και σε ανθρώπινες ζωές.

Στο εσωτερικό που διαβιεί μακριά από τα φώτα του CNN και του Fox News κοχλάζει το μίσος αιώνων και ο ρατσισμός αναλφάβητων κοκκινολαίμηδων που πνίγουν τη φτώχεια και την επίκτητη μιζέρια τους σε κουτάκια ξεθυμασμένης μπύρας, έπειτα από σαββατιάτικη έξοδο με το λασπωμένο 4χ4 στο τοπικό μπαρ, χορεύοντας με την καλή τους από το γυμνάσιο τετράγωνο χορό. Στο 95% του πληθυσμού υποσχέθηκε μειώσεις στους φόρους και πλήρη φτηνή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, λες και μπορεί να τα βάλει με τις εταιρίες-κολοσσούς AstraZeneca, Bristol-Meyers Squibb, Johnson & Johnson και Warwick Pharmaceuticals που ήταν στην πιάτσα πολύ καιρό πριν και θα εξακολουθήσουν να είναι πολύ καιρό μετά. Σε 16 μήνες θα αποσύρει όλα τα στρατεύματα από το Ιράκ, έτσι, επειδή γουστάρει, λες και θα περάσει ο λόγος του ενάντια στην Blackwater και την Halliburton, στα αδιανόητα συμφέροντα των νεο-συντηρητικών του πατρός Bush, που εδραιώθηκαν πάνω στα όνειρα των πιτσιρικιών του αμερικάνικου ονείρου, γιγαντώθηκαν με το χυμένο αίμα τους και σιδερόδεσαν τα φτερά της υπόλοιπης ανθρωπότητας με το αιματοκύλισμά της. Θα ηγηθεί σταυροφορίας για την οικολογική αναγέννηση του πλανήτη, λες και φυσώντας θα διαλύσει το διοξείδιο του άνθρακα, και θα πείσει τους πάγους να μην λειώσουν γιατί τους χρειαζόμαστε, και χαμογελώντας αστραφτερά θα κλείσει τις τρύπες του όζοντος, και θα ανοίξει τα χέρια του διάπλατα πλημμυρίζοντας τον κόσμο από σιτάρι, καλαμπόκι, αλεύρι και νερό, σε μια προσπάθεια να εξορκίσει, χωρίς αμφιβολία με καλή θέληση, την πείνα και τη δίψα των κατατρεγμένων αυτού του κόσμου.

Ο Μαύρος Μεσσίας του «έχω ένα όνειρο» θα δημιουργήσει δουλειές εκ του μη όντως, θα καταπολεμήσει την Τρομοφοβία του πλανήτη με τρελλά επιστημονικά μέσα, θα διαιωνίσει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν (ε κάπου πρέπει να υπάρχουν εστίες για να δοκιμάζονται τα νέα υπερόπλα), και θα δωρίσει ένα κουτάβι στα κορίτσια του αφού κάνει έρωτα με τη Μισέλ. Έχει να δουλέψει υπερωρίες απλήρωτες...

Στα 46 του χρόνια ήρθε να κάνει τη διαφορά. Σεμνός και ταπεινός.

Εμένα, τότε, γιατί ολοένα και μεγαλώνει το αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά;

Ιστορική μέρα !

2008-11-05T23:27:00.001+02:00

politics , the Obama election

Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην Προεδρία των Η.Π.Α. είναι γεγονός εξαιρετικής σημασίας για πάρα πολλούς λόγους .
Οπωσδήποτε για λόγους συμβολικούς -αν σκεφτεί κανείς ότι πριν από σαράντα χρόνια υπήρχαν ακόμη φυλετικές διακρίσεις στην αμερική - το γεγονός ότι ένας αφροαμερικανός πρώτης γενιάς και μάλιστα "αναμικτος" καθώς η μητέρα του είναι λευκή και ο πατέρας του Κενυάτης , εκλέγεται στο ύψιστο αξίωμα στη χώρα και μάλιστα όχι οποιαδήποτε χώρα αλλά την υπερδύναμη αυτού του πλανήτη είναι πολύ μεγάλη υπόθεση . Ειναι θρίαμβος για τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα για την ισότητα και την ισονομία .
Ο Ομπάμα κατάφερε να εμπνεύσει , να κινητοποιήσει και να ενώσει εκατομύρια ανθρώπους , ανεξάρτητα από φυλή , γλώσσα , θρησκεία , χρώμα σε έναν αγώνα για αλλαγή
σε μια χρονική στιγμή που η αμερική αλλά και ο κόσμος ολόκληρος αντιμετωπίζει σοβαρή οικονομική ύφεση , την κλιματική αλλαγή , τον πόλεμο στο Ιρακ και το Αφγανιστάν .
Η ανευ προηγουμένου κινητοποίηση και συμμετοχή του κόσμου στην εκλογική εκστρατεία και και την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα είναι γεγονός εξαιρετικά ελπιδοφόρο σε μια κοινωνία σε πολύ μεγάλο βαθμό άνιση και απολίτικη όπως η Αμερική .
Απέδειξε ότι η δημοκρατία λειτουργεί ακόμη , ότι η αμερική είναι τόπος όπου μπορεί κανείς να βάλει στόχους και να τους κατακτήσει , και το μήνυμα αυτό είναι ιδιαίτερα θετικό όχι μόνο για τον μαύρο πληθυσμό της χώρας αλλά και για όλες τις μειονότητες αλλα και για όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας .
Επιπλέον δημιουργεί θετικές προσδοκίες από τον υπόλοιπο κόσμο ότι η αμερική θα επιδείξει ένα άλλο πρόσωπο στις διεθνείς σχέσεις και θα συνεργαστεί με τις άλλες χώρες για να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα ,με συζήτηση και διπλωματία και όχι με πολέμους . Υποσχέθηκε πως θα αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ και θα δώσει τέλος στον πόλεμο με το Αφγανιστάν.
Ο τετράχρονος γιος αγαπημένων φίλων μου που παρακολούθησε μαζί μας χτες το βράδυ , καθώς το ξενυχτήσαμε , περιμένοντας με αγωνία να βεβαιωθούμε ότι η εκλογή του Ομπάμα είναι σίγουρη , ρώτησε κάποια στιγμή : πόσο δυνατά πρέπει να φωνάξει κανείς για να σταματήσει τον πόλεμο ...
Εύχομαι στον νέο Πρόεδρο και στους συνεργάτες του , καλή δύναμη , κουράγιο σύνεση και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσουν τις πολύ μεγάλες προκλήσεις που τους περιμένουν.
Ο Μακέιν προς τιμή του τον συνεχάρει και υποσχέθηκε να δουλέψει μαζί του , καθότι συνεχίζει γερουσιαστής .
Και κάτι ακόμη που δεν το αναφέρουν τακτικά τουλάχιστον τα εν ελλάδι ΜΜΕ. Ο Ομπάμα δεν πήρε ούτε ένα δολλάριο για την προεκλογική του εκστρατεία από το κράτος όπως ο Μακεην αλλά και όλοι οι προκάτοχοι του που διεκδίκησαν το ανώτατο αξίωμα . Τα χρήματα προήλθαν μόνο από εισφορές ανθρώπων που ξεκινούσαν από ελάχιστα δολλάρια εως μεγάλα καθώς και πολύ μεγαλυτερα χρηματικά ποσά . Βέβαια πάντα στις εκλογικές εκστρατείες μεγάλο μέρος των δαπανών καλύπτεται από δωρεές ιδιωτών όμως τα χρήματα που προέρχονται από τον κρατικό προυπολογισμό αποτελούν σημαντικό κομμάτι της προεκλογικής δαπάνης απαραίτητο δε ιδιαίτερα στο ξεκίνημα .Ο Ομπάμα λοιπόν για πρώτη φορά στην ιστορία ξεκίνησε με μηδενική συμμετοχή απο το κράτος διότι αν και την δικαιούνταν την αρνήθηκε .
Οι άνθρωποι δε που βοήθησαν στην συγκέντρωση των χρημάτων ήταν ιδιαίτερα νεοι πολλοί εκ των οποίων σπουδαστές και βέβαια εθελοντές .
Καλή του δύναμη λοιπόν .

2008-11-04T12:09:00.016+02:00

Ψηφίστε όσο προλαβαίνετε!

2008-11-04T11:03:00.006+02:00

Θέλετε να ψηφίσετε στις Αμερικάνικες εκλογές? Τώρα μπορείτε!

Το If the World could vote δέχετε την ψήφο σας ακόμα κι αν δεν έχετε εκλογικό βιβλιάριο, ακόμα κι αν δεν είστε καν Αμερικανοί πολίτες!

Ο -ομολογουμένως υπεραισιόδοξος- στόχος τους είναι να ψηφίσουν περισσότεροι απ'οτι στις πραγματικές εκλογές, αλλά θα είναι ευχαριστημένοι αν περάσουν το 1.000.000 ψήφους.

Το περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αποτελέσματα, με τους Ρεπουμπλικανούς να έχουν αυξημένα ποσοστά μόνο στα κράτη-προτεκτοράτα των ΗΠΑ.

Εγώ πάντως ψήφισα ότι με φώτισε ο Θεός!

In the Mood for Doyle

2008-11-03T02:22:00.016+02:00

Τον ανακάλυψα τελείως τυχαία μέσα από την ταινία του Wong Kar-Wai – In the mood for love, 7 χρόνια πίσω και έγραψα το όνομά του για να μην τον ξεχάσω... Christopher Doyle.
Οι περισσότεροι από εσάς ακόμα και αν το όνομά του δεν σας θυμίζει τίποτε έχετε δει έστω και μια από τις ταινίες που έχει δουλέψει.

Παρουσίαση του ίδιου και της δουλειάς του

Λιγότεροι όμως θα έχετε δει τα φωτογραφικά του κολάζ που κάποια από αυτά έκθεσε στο 44ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Δείτε ΕΔΩ κι άλλες φωτογραφίες του

Η σελίδα του στο IMDb

Ταινίες – ντοκιμαντέρ για αυτόν και την δουλειά του:
Orientations - Christopher Doyle: Stirred Not Shaken (2000)
In the Mood for Doyle (2007)(TV)

Φωτογραφικά του άλμπουμ:
Photographs of Tamaki Ogawa
Buenos Aires
Cloud in Trousers
There is a crack in everything
R34g38b25

Δωράκι.... φωτογραφίες από το HERO χωρισμένες σε χρώματα ΕΔΩ

49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

2008-11-01T19:26:00.008+02:00

14-23 Νοεμβρίου 2008

Αρχικά να ευχηθώ, στο συν-admin ZlatkoGR, σε όλους τους authors του Biographix αλλά και σε όλους όσους/ες μας διαβάζουν (σας γράφουμε! Καθημερινά) καλό μήνα! Και τι μήνας! Ο πιο σινεφίλ μήνας του χρόνου, για τη Θεσσαλονίκη! Μπορεί το Φεστιβάλ, να κρατάει μόνο 10 μέρες, αλλά το σκεφτόμαστε, από την αρχή μέχρι το τέλος, του μήνα! Κάποιοι λίγο πιο καμένοι, από τον Οκτώβριο, ακόμα! Πριν αρχίσει, γιατί ενθουσιαζόμαστε και καταστρώνουμε προγράμματα, για να παρακολουθήσουμε, όσο το δυνατό, περισσότερες ταινίες και μετά γιατί, πάντα, θέλουμε κι άλλο!
Από το επίσημο site:
"To καθιερωμένο ραντεβού της μεγαλύτερης κινηματογραφικής διοργάνωσης της Ελλάδας με το κινηματογραφόφιλο κοινό πλησιάζει. Η αυλαία του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ανοίγει στις 14 Νοεμβρίου 2008, μεταμορφώνοντας για δέκα ημέρες την πόλη της Θεσσαλονίκης σε μια νεανική κυψέλη ζωής και δημιουργικής συναναστροφής."

Και λίγα λέει! Το περιμένω με αγωνία, γιατί δέκα μέρες, θα μετακομίσω στο λιμάνι. Θα κοιτάω ανυπόμονα το ρολόι, για να σχολάσω και μετά θα τρέχω κατευθείαν εκεί. Θα τρώω στις προβλήτες, κρύα σάντουιτς και άλλα φαγώσιμα, στα κενά μεταξύ των ταινιών, θα έχω μονίμως ένα στραπατσαρισμένο χαρτάκι, γεμάτο σημειώσεις και σκέψεις και μουτζούρες και πολλά σκισμένα εισιτήρια. Θα μαθαίνω, τελευταία στιγμή, ότι σε κάποια άλλη αίθουσα, παίζει κάτι καλύτερο και θα τρέχω, να στηθώ στην ουρά, να περιμένω, να μπω τα πέντε τελευταία λεπτά, να κάτσω, στο σκαλοπατάκι. Θα λαγοκοιμάμαι, σε κάποιες λίγο πιο βαρετές ταινίες, γιατί θα έχει πάει και 1:00 το βράδυ και θα είμαι κομμάτια. Θα συναντάω, συνέχεια, γνωστές φάτσες και κάποιες θα γίνουν γνωστές, από τις τόσες φορές, που θα τις έχω συναντήσει. Θα συζητάμε συνέχεια για ταινίες, για σκηνοθέτες και για φωτογραφία. Όταν θα φτάσει η τελευταία Κυριακή, θα σέρνομαι από την κούραση αλλά την επόμενη μέρα το πρωί, θα έχω μια θλίψη απεριόριστη και θα πάω να πιω καφέ στο Ολύμπιον.

Φυσικά, όπως και το Bookcrossing, όσο περισσότερος κόσμος, τόσο το καλύτερο! Και θέλω να σας καλέσω όλους, να έρθετε έστω και σε μια ταινία! Να την παρακολουθήσετε και μετά να γράψετε κάτι για αυτήν εδώ! Κάτι σαν άτυπος διαγωνισμός! Και, όπως χαζολογάμε τα βραβεία κοινού και περιμένουμε με το κουπονάκι, στο τελείωμα τις ταινίας, για να την αξιολογήσουμε, ας κάνουμε μια ψηφοφορία, για το ποια ταινία από όλες όσες γράψαμε, μας άρεσε περισσότερο! Για όσους δεν μπορούν να μας έρθουν Θεσσαλονίκη, προτείνω μια προσεκτική μελέτη του προγράμματος και επιλογή μιας! Λογικά θα υπάρχει τρόπος να την κατεβάσετε! Αλλά μπορείτε και να πεταχτείτε για ένα ΣΚ!

Όπως καταλάβατε, χωρίς να θέλω να σας «πιέσω», θέλω να είστε όλοι εκεί! Θα είστε;

Kiva

2008-11-01T13:56:00.002+02:00

Πάντα είχα το εξής πρόβλημα. Θέλει πχ ο τάδε οργανισμός να του δώσουμε κάποια δωρεά, για να στείλει ανθρωπιστική βοήθεια, κάτι που συγνώμη αλλά στα δικά μου αυτιά ακούγεται κάπως αόριστο, στο Μπαγκλαντές ή στην Τανζανία και έτσι να βοηθήσουμε τη φτώχεια στη συγκεκριμένη περιοχή...

Καταλαβαίνω την ανάγκη για ανακούφιση. Έτσι όμως, επιτυγχάνεται μόνο αυτό. Αύριο ή έστω σε ένα μήνα, η ίδια ανάγκη θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Και πάντα θα εξαρτώνται οι άνθρωποι από κάποιον άλλο να τους ανακουφίσει για λίγο καιρό. Μου μοιάζει λοιπόν φαύλος κύκλος όλο αυτό. Δεν μηδενίζω αυτές τις προσπάθειες, αλλά δε βλέπω και πως βοηθάνε λίγο πιο μακροπρόθεσμα την ανάπτυξη της περιοχής.

Εκεί έρχεται το www.kiva.org και προσπαθεί να κλείσει τον φαύλο κύκλο και να ανοίξει ένα νέο για κάποιους ανθρώπους στη Νικαράγουα, στο Τατζικιστάν, στο Πακιστάν, στο Περού και σε άλλες χώρες.

Ο φιλανθρωπικός οργανισμός Kiva δίνει τη δυνατότητα στον καθένα από μας ξεχωριστά, να μικρό-δανείσουμε απευθείας κάποιους επιχειρηματίες σε αυτές τις χώρες, οι οποίοι θα χρησιμοποιήσουν τα χρήματα αυτά για να ξεκινήσουν ή να βελτιώσουν την επιχείρησή τους και έτσι να βελτιώσουν τον τρόπο ζωής τους και να ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά.

Η διαδικασία είναι αρκετά απλή. Πρώτα κοιτάς τους επιχειρηματίες που υπάρχουν διαθέσιμοι. Στη σελίδα του καθενός υπάρχουν όλες οι πληροφορίες, από το βιογραφικό του καθενός μέχρι το που ακριβώς θα πάνε τα χρήματα. Επιλέγεις ποιόν θέλεις και πληρώνεις μέσω PayPal ή πιστωτικής το ποσό που θες με ελάχιστο τα 25$.

(Upload in Flickr by amateur_photo_bore)

Στη συνέχεια το ποσό παραδίδεται στον επιχειρηματία. Στη σελίδα του, αναφέρεται και το χρονικό διάστημα στο οποίο το ποσό θα σου επιστραφεί. Όταν γίνει αυτό, μπορείς να τα ξαναδανείσεις σε κάποιον άλλο, να τα κάνεις δωρεά στην ίδια την Kiva για να καλυφθούν λειτουργικά έξοδα ή φυσικά να αποσύρεις το ποσό.

Βέβαια, υπάρχει και το ρίσκο να χαθούν τα χρήματα. Γι' αυτό το σκοπό υπάρχει ένας δείκτης από το 1 έως το 5 με τον τίτλο Field Partner Risk Rating, πόσο δηλαδή ρίσκο έχει πιθανώς η επένδυση που γίνεται. Στο site, εξηγείται πλήρως το πως βγαίνει αυτός ο δείκτης. Ακόμη, υπάρχει και ένα Delinquency Rate, ένα ποσοστό τις εκατό δηλαδή, των refunds που έληξε η προθεσμία τους και δεν πληρώθηκαν. Γίνεται γνωστό άρα, αν κατά το παρελθόν ήταν συνεπής ο επιχειρηματίας απέναντι στους δανειστές του.

Στη σελίδα υπάρχει και η δυνατότητα να δημιουργηθούν εικονικές κοινότητες (για παράδειγμα η Team Obama, η Team Europe, η ομάδα του London ή του Flying Spaghetti Monster (για το οποίο μίλησε πρόσφατα η efou). Φυσικά, υπάρχει και η Ελληνική, με 7 μέλη μέχρι στιγμής.

Έτσι σκέφτηκα το εξής: Τι θα λέγατε αν κάναμε ένα δανειάκι σαν Biographix; 25 δολάρια είναι 20€, αν ο καθένας μας έβαζε τόσο... Εγώ ρίχνω την ιδέα να υπάρχει εκεί έξω και εσείς λέτε. Όπως και να 'χει, ρίξτε μια ματιά στη σελίδα και διαβάστε για μερικούς επιχειρηματίες.

Δείτε ακόμα: Wikipedia article, Kivapedia, Kiva Friends (forum για Kiva lenders), Facebook Page

Halloween!!!

2008-10-31T11:08:00.003+02:00

Πάει κι ο Οκτώβριος και οι Αγγλοσάξονες γιορτάζουν τον ερχομό του Χειμώνα με το Halloween, που έχει Κέλτικες ρίζες.

(Halloween wallpapers collection)

To Halloween είναι συντόμευση του All Hallows' Even, που σημαίνει παραμονή της γιορτής των Αγίων Πάντων. Οι ρίζες του όμως πάνε ακόμα πιο πίσω, όταν οι Κέλτες γιόρταζαν το τέλος της περιόδου του θερισμού και την αρχή της προετοιμασίας για το Χειμώνα. Οι Κέλτες πίστευαν πως τη μέρα αυτή, τα όρια ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών ήταν πιο αδύναμα. Τα πνεύματα μπορούσαν να κάνουν κακό στη σοδειά, την υγεία, και να φέρουν όλων των ειδών τα προβλήματα. Γι'αυτό γιόρταζαν με φωτιές και πανηγύρια και φορούσαν κοστούμια για να κατευνάσουν τους νεκρούς.

Αυτές οι ρίζες παραμένουν ζωντανές μέχρι και σήμερα, τα έθιμα του να φοράς κοστούμια, οι τρομακτικές ιστορίες, οι κολοκύθες, τα γλυκά... Κυρίως είναι γιορτή για παιδιά, που ντύνονται και πάνε από πόρτα σε πόρτα ζητώντας γλυκά. Trick or treat! Τα μαγαζιά γεμίζουν με κοστούμια, μάσκες, τρομακτικά διακοσμητικά, κολοκύθες παντού (ο κυριούλης που έχει μίνι μάρκετ κάτω από το σπίτι μου, γέμισε την βιτρίνα του με κολοκύθες που έχουν την τιμή γραμμένη πάνω τους με μαρκαδόρο). Φέτος ειδικά που πέφτει και Παρασκευή, θα πρέπει να γίνεται χαμός από πάρτυ. Στα σουπερμάρκετ κυκλοφορούν κουβάδες γεμάτοι γλυκά για να προμηθευτεί ο κάθε νοικοκύρης για να μην τον τρομάξουν τα διαολάκια που θα κυκλοφορούν. Δεν ξέρω αν θα μου χτυπήσουν κι εμένα την πόρτα, αλλά θα είμαι προετοιμασμένη!
Και μία συνταγή στο κλίμα της ημέρας: Spiced Bacon and Pumpkin Soup!

Happy Halloween!!!

When Happy Tree Friends Meet Walt Disney

2008-10-27T16:41:00.003+02:00

Στη γκαλερί The Aquarium του Λονδίνου, από τις 10 του Οκτώβρη μέχρι και τις 8 Νοεμβρίου, οι jCauty&SON παρουσιάζουν την έκθεση "Splatter". Δε θα πω κάτι παραπάνω γι' αυτή, δείτε απλά τις φωτογραφίες και το video στο τέλος του post. Εκτός κι αν έχετε πρόβλημα με το αίμα! :-)

(Συνδημοσίευση με το Λογική της πλάκας...)

Υπέροχα; Σας φτιάχνουν το κέφι; Σας ανοίγουν τη διάθεση; Έεεεεετσι! Ορίστε και το video που έχουν φτιάξει: